All Chapters of บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น: Chapter 71 - Chapter 80

"เสียงเจ้าเพราะเหลือเกิน..." หยางเจี้ยนเงยหน้าขึ้นมองตานาง แววตาฉ่ำเยิ้ม "รถม้าโยกแบบนี้... ตื่นเต้นดีไหม?"เขาไม่รอคำตอบ มือใหญ่สอดเข้าไปใต้กระโปรงยาว ลูบไล้เรียวขาเนียนนุ่มขึ้นไปจนถึงจุดอ่อนไหวที่เปียกชื้นรอคอยอยู่แล้ว"เจ้าแฉะขนาดนี้... ยังจะบอกว่าไม่อยากอีกรึ?" เขาเย้าแหย่"คนบ้า..." ชุ่ยหลานซุกหน้าลงกับไหล่เขา "ก็ท่าน... ท่านเก่งเกินไป"หยางเจี้ยนหัวเราะในลำคอ เขาปลดกางเกงของตนเองลง ปลดปล่อยมังกรยักษ์ที่ผงาดง้ำออกมา"จับไว้สิ... ฮูหยิน"ชุ่ยหลานเอื้อมมือไปกอบกุมความใหญ่โตที่ร้อนผ่าว นางรูดรั้งมันเบาๆ หยางเจี้ยนซี๊ดปากด้วยความเสียวซ่าน ก่อนจะจับสะโพกนางยกขึ้น แล้วค่อยๆ กดร่างนางลงมาครอบครองตัวตนของเขาสวบ!"อึก... ลึก... ลึกมากเจ้าค่ะ..."ชุ่ยหลานเชิดหน้าสูดปาก ความคับแน่นที่แทรกเข้ามาจนสุดโคนผนวกกับแรงสั่นสะเทือนของรถม้า ทำให้ความรู้สึกมันทวีคูณขึ้นเป็นสองเท่า"ขยับสิ..." หยางเจี้ยนกระตุ้น "ขยับไปพร้อมกับรถม้า"ชุ่ยหลานเริ่มขยับสะโพกขึ้นลง เป็นจังหวะเนิบนาบแต่หนักหน่วง ยามรถม้าตกหลุมหรือกระดอน ร่างกายของทั้งสองก็จะกระแทกเข้าหากันอย่างรุนแรงโดยไม่ต้องออกแรงตับ! ตับ! ตับ!"อ๊า! อ๊

"ฮูหยิน ท่านหิวหรือไม่เจ้าคะ" เสี่ยวชิงถามเสียงเบา เมื่อเห็นนายหญิงนั่งนิ่งเงียบผิดปกติ "แต่ตามธรรมเนียม เจ้าสาวต้องรอเจ้าบ่าวมาเปิดผ้าคลุมหน้าก่อน ถึงจะทานได้นะเจ้าคะ"เจียงหว่านถิงลืมตาขึ้น แววตาที่เคยอ่อนแอและเต็มไปด้วยความรักแบบเด็กสาวหายวับไป แทนที่ด้วยความสงบนิ่งลึกล้ำดุจมหาสมุทรรอ รอเพื่ออะไร รอให้เขามาเหยียบย่ำหัวใจอีกครั้งหรือ"ข้าหิว" เจียงหว่านถิงพูดสั้นๆ ก่อนจะกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงออกด้วยตัวเอง แล้วโยนมันไปกองที่มุมเตียงอย่างไม่ไยดี"ฮูหยิน ท่านทำเช่นนั้นไม่ได้นะเจ้าคะ ผิดประเพณี" เสี่ยวชิงตาโต อ้าปากค้างเจียงหว่านถิงไม่สนใจ นางลุกจากเตียง เดินตรงไปยังโต๊ะอาหาร ขาไก่ตุ๋นน้ำแดงที่วางอยู่ช่างยั่วน้ำลายยิ่งนัก ชาติก่อนนางรักษากิริยาจนยอมอดข้าวอดน้ำเกือบทั้งวัน ผลคือได้เป็นโรคกระเพาะและร่างกายอ่อนแอนางหยิบขาไก่ขึ้นมา กัดคำโต เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย รสชาติของอาหารที่ไม่ได้สัมผัสมานานทำให้น้ำตาแทบไหล ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้า แต่เป็นน้ำตาแห่งความปีติที่ได้กลับมามีชีวิต และมีของกิน"เสี่ยวชิง มานั่งกินด้วยกันสิ ไก่นี่อร่อยมาก" นางกวักมือเรียก"บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ" สา

ณ เรือนพำนักชั่วคราวของซูเหลียน ท้ายตรอกสกุลเซี่ยบรรยากาศในเรือนช่างดูหดหู่ ซูเหลียนในชุดสีขาวบางเบาที่จงใจใส่ให้ดูป่วย นอนเอนกายอยู่บนตั่งไม้ นางถือกระจกส่องดูใบหน้าตัวเอง พลางจิกเล็บลงบนตั่งไม้จนเป็นรอย"นังสารเลวเจียงหว่านถิง" นางกัดฟันกรอด "ป่านนี้มันคงมีความสุขที่ได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพ คิดว่าตัวเองชนะแล้วงั้นสิ"สาวใช้คนสนิทของซูเหลียนรีบเข้ามารายงาน "คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพมาถึงแล้วเจ้าค่ะ"เพียงพริบตาเดียว ซูเหลียนดีดตัวขึ้นจากท่าทางนางมารร้าย เปลี่ยนเป็นท่าทางอ่อนระโหยโรยแรง นางคว้าผ้าเช็ดหน้ามาชุบน้ำหอมกลิ่นสมุนไพร แล้วแปะไว้ที่หน้าผาก แสร้งทำเป็นไอแค่กๆเมื่อเซี่ยหานเดินเข้ามา สิ่งที่เขาเห็นคือภาพสตรีผู้บอบบางที่เขารักกำลังนอนซมด้วยพิษไข้ใจ"เหลียนเอ๋อร์" เซี่ยหานเรียกเสียงอ่อนลง ความหงุดหงิดจากที่บ้านเริ่มจางหาย"ท่านพี่" ซูเหลียนลืมตาขึ้นช้าๆ น้ำตาเม็ดโตไหลเผาะลงมาอย่างสั่งได้ "ท่าน ท่านมาหาข้าจริงๆ หรือ ข้านึกว่าท่านจะลืมข้าไปแล้ว ฮึก เมื่อคืนข้าฝันร้าย ฝันว่าท่านทิ้งข้าไปรักพี่หญิงเจียง"นางพยายามจะลุกขึ้น แต่แกล้งทำเป็นเซจะล้ม เซี่ยหานรีบเข้าไปประคอง"ข้าอยู่นี่แล้ว อย่า

แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาภายในห้องหอ ปลุกให้สรรพสิ่งตื่นจากนิทรา เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังแว่วมาจากสวนหย่อม ทว่าภายในห้องกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่น่าอึดอัดพิลึกเซี่ยหาน ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกปวดร้าวไปทั่วแผ่นหลัง เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แต่กระดูกสันหลังกลับส่งเสียงดัง กร๊อบ จนต้องนิ่วหน้า"บ้าจริง" เขาพึมพำ ตั่งไม้ริมหน้าต่างนี่แข็งยิ่งกว่าพื้นดินในสนามรบเสียอีก "นี่ข้าต้องมาตกระกำลำบากในบ้านตัวเองหรือนี่"เขากวาดสายตามองไปที่เตียงกว้าง หวังจะเห็นภรรยาใจดำที่ยึดเตียงไปครองคนเดียว แต่ทว่าเตียงนั้นกลับว่างเปล่า ผ้าห่มถูกพับเก็บเรียบร้อยราวกับไม่มีคนนอน"นางหายไปไหนแต่เช้า"เซี่ยหานลุกขึ้นบิดกายไล่ความปวดเมื่อย เดินไปเปิดประตูห้องก็พบกับ เสี่ยวชิง สาวใช้คนสนิทของเจียงหว่านถิงที่กำลังยืนถืออ่างล้างหน้าด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ"ท่านแม่ทัพตื่นแล้วหรือเจ้าคะ" เสี่ยวชิงถามเสียงเบา ไม่กล้าสบตา"ฮูหยินของเจ้าไปไหน" เขาถามเสียงเข้ม"ฮูหยิน ฮูหยินตื่นตั้งแต่ยามเหม่า[1] แล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้กำลังเรียกพ่อบ้านหวังและเหล่าหลงจู๊[2] มาประชุมที่ห้องโถงกลางเจ้าค่ะ""ประชุม" เซี่ยหานขมวดคิ้ว "นางเพ

กลิ่นหอมกรุ่นของชาหลงจิ่งลอยอบอวลไปทั่วห้องรับรองชั้นสองของโรงเตี๊ยม 'เมฆาคล้อย' เสียงจอแจของตลาดเบื้องล่างดูแผ่วเบาลงเมื่อเทียบกับบรรยากาศที่แปลกประหลาดภายในห้องเจียงหว่านถิง นั่งหลังตรงสง่างาม มือเรียวขาวดุจหยกกางแผนที่โฉนดที่ดินลงบนโต๊ะเบื้องหน้า ดวงตาหงส์จับจ้องไปยังบุรุษชุดน้ำเงินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาเป็นประกาย ประกายแห่งผลกำไร"คุณชายกู้ ท่านลองพิจารณาดูเถิด" นางเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง "ที่ดินแปลงนี้อยู่ติดกับท่าเรือทิศใต้ แม้ตอนนี้จะเป็นเพียงโกดังเก่า แต่หากท่านปรับปรุงเป็นหอการค้า หรือจุดพักสินค้า มันจะกลายเป็นทำเลทองที่เชื่อมต่อการค้าขายทางน้ำได้สะดวกที่สุด"กู้ชิงโจว คลี่พัดจีบในมือโบกเบาๆ รอยยิ้มมุมปากดูเจ้าเล่ห์แต่ก็ทรงเสน่ห์ เขาไม่ได้มองแผนที่บนโต๊ะเท่าไรนัก แต่กลับใช้สายตาคมกริบพิจารณาสตรีตรงหน้าอย่างเปิดเผย"ทำเลดีย่อมมีราคา" กู้ชิงโจวเอ่ยเสียงทุ้ม "แต่สิ่งที่ข้าสนใจมากกว่าที่ดิน คือเจ้าของที่ดิน ฮูหยินเจียง ข้าแปลกใจนัก สตรีในห้องหอมักสนใจแต่เรื่องเครื่องประทินโฉม เหตุใดท่านถึงสนใจเรื่องการลงทุนที่เปื้อนฝุ่นเช่นนี้"เจียงหว่านถิงยิ้มตอบ ไม่หลบสายตา "เคร