All Chapters of บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น: Chapter 121 - Chapter 128

กลิ่นคาวปลา กลิ่นเกลือทะเล และเสียงจอแจของผู้คนดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ พ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าแข่งกันอย่างดุเดือด อาหลิงเดินนำลิ่วอย่างคล่องแคล่ว นางมุดผ่านฝูงชนราวกับปลาไหล โดยมีโม่เหยียนเดินตามหลังในระยะสามก้าว มือหนึ่งกุมด้ามดาบ อีกมือไพล่หลัง สายตาสแกนพื้นที่รอบด้านราวกับอยู่ในสมรภูมิรบ"เดินดีๆ หน่อยสิท่าน!" อาหลิงหันมาเอ็ด "ทำหน้าถมึงทึงแบบนั้น พ่อค้าแม่ค้ากลัวจนไม่กล้าสบตาข้าแล้ว เห็นไหม?""ข้ากำลังประเมินภัยคุกคาม" โม่เหยียนตอบหน้าตาย "บุคคลทางซ้ายมือ สามนาฬิกา... มีพกมีดสั้นซ่อนในแขนเสื้อ... บุคคลทางขวา หกนาฬิกา... สายตาล่อกแล่ก คาดว่าเป็นนักล้วงกระเป๋า""นั่นมันคนแล่ปลา กับคนเมาค้างต่างหาก!" อาหลิง ถอนหายใจ "เลิกทำตัวเป็นองครักษ์สักเดี๋ยว แล้วช่วยข้าถือตะกร้าได้ไหม!"นางยัดตะกร้าสานใส่มือเขา โม่เหยียนมองตะกร้าในมือด้วยสายตาว่างเปล่า 'ภารกิจลดเกียรติยศ.. แต่เพื่อฮูหยิน ข้าต้องทำ'ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงแผงขายปลาเจ้าใหญ่ที่สุด ปลาหิมะตัวโต ผิวขาวเงินเป็นประกาย นอนเรียงรายอยู่บนน้ำแข็ง"เถ้าแก่! ปลาตัวนี้ขายยังไง?" อาหลิงชี้ไปที่ปลาตัวที่สวยที่สุดเถ้าแก่ร้านปลามองการแต่งกาย

สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ชายร่างผอมเกร็งคนหนึ่ง ที่กำลังทำหน้าที่ยกฟืน "เป้าหมาย 3..." โม่เหยียนหรี่ตาลง "มือมีรอยด้านจากการจับอาวุธ ไม่ใช่จับมีดทำครัว... สายตาลอกแลก ไม่มองงานแต่มองหม้อซุปหลัก... อัตราความน่าสงสัยมากที่สุด"ชายคนนั้นค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้หม้อซุปพระกระโดดกำแพง อาศัยจังหวะที่อาหลิงหันไปชิมรสเป็ดอบ เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบห่อกระดาษเล็กๆ ออกมา"ยาถ่าย?" โม่เหยียนวิเคราะห์ "หรือยาพิษสลายกระดูก? ไม่ว่าจะเป็นอะไร... มันจะลงไปในหม้อไม่ได้"ข้างล่างนั้นอาหลิงกำลังวุ่นวายกับการจัดจาน ทันใดนั้น หางตาของนางเหลือบไปเห็นความผิดปกติ ชายยกฟืนคนนั้นกำลังจะเทผงสีขาวลงไปในหม้อซุปหัวใจสำคัญของงาน!"หยุดนะ! เจ้าจะทำอะไร!"อาหลิงตะโกนก้อง ทิ้งทัพพีแล้วพุ่งตัวเข้าไปขวาง นางคว้าข้อมือชายคนนั้นไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่ผงยาจะร่วงลงหม้อ "เจ้าเป็นใคร! ใครส่งเจ้ามา!"คนร้ายเมื่อถูกจับได้ก็เผยธาตุแท้ แววตาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม "นังตัวดี! แส่หาเรื่อง!"มันสะบัดมืออาหลิงออกอย่างแรงจนนางเซถลา แล้วชัก มีดสั้น ที่ซ่อนไว้ในรองเท้าออกมา เป้าหมายของมันเปลี่ยนไป... ไม่ใช่แค่หม้อซุป แต่คือแม่ครัวที่ขั

"แล้ว... ข้าต้องทำอย่างไรขอรับ?" โม่เหยียนถามอย่างคนหมดหนทาง "ในตำราพิชัยสงครามไม่มีวิธีแก้โรคหึง""มีสิ! บทที่ว่าด้วยการ 'ประกาศอธิปไตย' ไง!" เซี่ยหานยุส่ง "ศัตรูบุกรุกพื้นที่ เจ้าจะมัวแต่นั่งวิเคราะห์ไม่ได้! เจ้าต้องบุกเข้าไปยึดพื้นที่คืน! แสดงให้มันรู้ว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริง!""ยึดพื้นที่คืน..." โม่เหยียนทวนคำ แววตาเริ่มมีประกายมุ่งมั่น "รับทราบขอรับ... ภารกิจกู้คืนพื้นที่ยุทธศาสตร์ เริ่มต้นเดี๋ยวนี้"กลับมาที่โรงครัวซ่งจื่อเชียน พ่อครัวหนุ่มรูปงามยังคงใช้คารมคมคายหว่านล้อมอาหลิงอย่างต่อเนื่อง เขาไม่ได้มาแค่สอนทำอาหาร แต่เขามีเป้าหมายแฝง "แม่นางอาหลิง... ฝีมือระดับเจ้า อยู่ในจวนแม่ทัพนี้ก็น่าเสียดายแย่" ซ่งจื่อเชียนเอ่ยเสียงนุ่ม วางมือลงบนมือของนางที่กำลังจับมีด "ข้ากำลังมองหาผู้ช่วยมือขวาในห้องเครื่องหลวง... สนใจจะไปทำงานกับข้าไหม? เงินเดือนสูงกว่าที่นี่สามเท่า และข้า... จะดูแลเจ้าเป็นพิเศษ"อาหลิงชะงัก นางลังเลเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเงินหรือความหล่อ แต่เพราะ 'ห้องเครื่องหลวง' คือความฝันสูงสุดของคนทำอาหาร "เอ่อ... ข้า...""ไปเถอะนะ" ซ่งจื่อเชียนรุกคืบ ขยับหน้าเข้าไปใกล้ "ดวงตาของ

"ข้อที่ 2: ผลกระทบทางจิตใจ... ข้าพบว่าตัวเองมีอาการ 'หวงแหนทรัพยากร' อย่างรุนแรงเมื่อมีบุรุษอื่นเข้าใกล้เจ้า ซึ่งจากการเทียบเคียงกับตำราแพทย์และนิยายประโลมโลกของท่านแม่ทัพ... อาการนี้เรียกว่า 'ความหึงหวง'"อาหลิงเริ่มหน้าแดง นางไม่รู้ว่าจะขำหรือจะเขินดี "ท่าน... ท่านพูดอะไรเนี่ย""ฟังให้จบก่อน... ข้อมูลยังไม่หมด" โม่เหยียนกระแอมไอ "ข้อที่ 3: การประเมินอนาคต... จากการคำนวณความน่าจะเป็น หากข้าไม่มีเจ้า ชีวิตของข้าจะมีค่าความสุขติดลบ อาหารจะไร้รสชาติ และโลกจะกลับไปเป็นสีขาวดำเหมือนเมื่อก่อน"เขาม้วนกระดาษเก็บ แล้วก้าวเข้ามาใกล้นางอีกก้าว คุกเข่าลงข้างหนึ่งท่ามกลางหิมะ สายตาของเขาจ้องมองนางอย่างแน่วแน่และเปิดเผย ไม่มีแววลังเลอีกต่อไป"สรุปผลการวิเคราะห์..." เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย "ข้า... ขาดเจ้าไม่ได้""อาหลิง... ข้ารักเจ้า"คำว่ารักที่หลุดออกมาจากปากคนที่พูดคำนี้ยากที่สุด ทำให้หัวใจของอาหลิงเต้นรัวราวกองศึก น้ำตาแห่งความตื้นตันเอ่อล้นออกมา"และเพื่อยืนยันความจริงใจ... ข้าได้เตรียมสินสอดมาให้เจ้าพิจารณา"โม่เหยียนดีดนิ้ว พรึ่บ! ทหารหน่วยเงาสิบนาย กระโดดลงมาจากหลังคาและกำแพง พร้อมกับ