บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ ดึงผ้าห่มมาคลุมไหล่ให้นาง แล้วค่อยๆ สอดแขนเข้าไปใต้ศีรษะนาง ให้แขนของเขาเป็นหมอนหนุน หว่านถิงขยับตัวเล็กน้อยอย่างงัวเงีย ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่นจากอกเขาโดยสัญชาตญาณเซี่ยหานยิ้มออกมาทั้งน้ำตา กอดนางไว้แน่น คืนนี้ เขาคงนอนไม่หลับ เพราะเขาอยากใช้เวลาทุกวินาทีเพื่อจดจำความรู้สึกที่มีนางอยู่ในอ้อมกอดนี้ไว้เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อนๆ ปลุกให้เจียงหว่านถิงตื่นขึ้น นางรู้สึกปวดเมื่อยตามตัวเล็กน้อยจากการต่อสู้เมื่อวาน แต่จิตใจกลับรู้สึกโล่งสบายอย่างประหลาด นางหันไปมองข้างกายว่างเปล่า ที่นอนข้างๆ เย็นชืด แสดงว่าเซี่ยหานตื่นนานแล้ว"เสี่ยวชิง" นางเรียกสาวใช้คนสนิทรีบเดินเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้า สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสผิดปกติ "ฮูหยินตื่นแล้วหรือเจ้าคะ วันนี้อากาศดีมากเลยเจ้าค่ะ""ท่านแม่ทัพล่ะ" หว่านถิงถามขณะลุกขึ้นนั่ง"ท่านแม่ทัพอยู่ที่ลานหน้าเรือนเจ้าค่ะ" เสี่ยวชิงหัวเราะคิกคัก "กำลังทำพิธีชำระล้างอยู่เจ้าค่ะ""พิธีชำระล้าง" หว่านถิงขมวดคิ้ว "เขาไปเชิญหมอผีมาปัดรังควานหรือ""ไม่ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยินไปดูเองเถอะเจ้าค่ะ"เจียงหว่านถิงรีบจัดการธุระส่วนตัว แล้วเดินออกไปที่ลานหน

นางหยิบ 'ปิ่นไม้จันทน์หอม' ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาลูบคลำเบาๆ ปิ่นอันนี้เริ่มมีความมันวาวจากการที่นางหยิบจับมันทุกวัน ไหนบอกว่าจะรีบกลับ ไหนบอกว่าจะเขียนจดหมายมาหาทุกวัน บุรุษก็คือบุรุษ พอออกจากบ้านไปเจอโลกกว้าง ก็คงลืมฮูหยินที่รออยู่ข้างหลังกระมัง"คนโกหก" นางพึมพำกับปิ่นไม้ "ถ้าท่านกลับมาแล้วไม่มีคำแก้ตัวดีๆ ข้าจะเอาปิ่นนี้แทงท่านให้พรุนเลยคอยดู"แม้ปากจะบ่นด้วยความน้อยใจ แต่ในใจลึกๆ หว่านถิงรู้ดีว่า ความเงียบงันในยามสงคราม คือสัญญาณที่น่ากลัวที่สุดตัดภาพไปที่ชายแดนเหนือ ณ ค่ายทหารแนวหน้า ท่ามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเขม่าดินปืน กระโจมบัญชาการของแม่ทัพใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางวงล้อมของทหารที่เหนื่อยล้าภายในกระโจม เซี่ยหาน ในชุดเกราะศึกที่เปรอะเปื้อนโคลนและคราบเลือดแห้งกรัง กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่หน้าแผนที่ยุทธศาสตร์ ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้รกครึ้มไปด้วยหนวดเครา ร่างกายซูบผอมลงไปถนัดตา แต่แววตายังคงดุดันแข็งกร้าว"ท่านแม่ทัพ จดหมายขอรับ"โม่เหยียน เดินเข้ามาพร้อมกับปึกกระดาษหนาเตอะในมือเซี่ยหานเงยหน้าขวับ แววตาเป็นประกายวูบหนึ่ง "จดหมายจากหว่านถิงรึ""เปล่าขอรับ นี่เป็

"ถ้าเสียแขนแลกกับเจ้าปลอดภัย ข้ายอม"คำตอบของเขาทำให้มือของหว่านถิงชะงัก นางมองแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนเพื่อปกป้องนาง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาอีกครั้ง นางวางผ้าพันแผลลง แล้วค่อยๆ โน้มตัวไปข้างหน้า ซบหน้าผากลงกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาสัมผัสอุ่นวาบที่แผ่นหลังทำให้เซี่ยหานตัวแข็งทื่อ"หว่านถิง""ท่านมันคนบ้า" เสียงนางอู้อี้ "ท่านรู้ไหมว่าข้าตกใจแค่ไหนตอนที่เห็นท่านเลือดท่วมตัว ข้านึกว่า ข้านึกว่าท่านจะตายแล้ว"เซี่ยหานเอี้ยวตัวกลับมา ใช้แขนข้างดีรวบตัวนางเข้ามากอด "ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก ข้าสัญญากับเจ้าแล้วว่าจะกลับไปให้เจ้าด่า ข้าเป็นคนรักษาสัญญา"เขาเชยคางนางขึ้น ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่หางตาให้นาง "แต่เจ้าสิ บ้าบิ่นกว่าข้าอีก เป็นสตรีตัวเล็กๆ ริอ่านขี่ม้าฝ่าดงข้าศึกเข้ามา ถ้ากู้ชิงโจวไม่ตามมาด้วย ป่านนี้เจ้าคง"เขาไม่อยากพูดต่อ เพียงแค่คิดเขาก็ใจหายวาบ"ก็ข้าไม่อยากเป็นหม้าย" หว่านถิงเถียงข้างๆ คูๆ "และข้าไม่อยากให้ใครมาว่าได้ว่า ฮูหยินแม่ทัพใจดำ ปล่อยสามีอดตาย""ปากแข็ง" เซี่ยหานยิ้มเอ็นดู ก้มลงประทับจูบเบาๆ ที่หน้าผากนาง "ขอบคุณนะ ขอบคุณที่มา ข้าวมื้อนี้อร่อยที

ร่างระหงในชุดไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายพยัคฆ์เงิน ยืนสง่าผ่าเผยอยู่ที่ธรณีประตูผมเกล้าสูงปักปิ่นหยกขาวใบหน้าเชิดขึ้นแววตาดุจราชสีห์ที่จ้องมองเหยื่อ ด้านหลังนางมี โม่เหยียน ยืนกอดดาบด้วยสีหน้าทะมึน และทหารหน่วยเงาอีกนับสิบคน"ใครอนุญาตให้พวกท่านแตะต้องของในจวนนี้"เสียงของเจียงหว่านถิงราบเรียบ แต่ก้องกังวานและทรงอำนาจจนคนทั้งห้องเงียบกริบ"หว่านถิง" อาสามตั้งสติได้ก่อน "เจ้า..เจ้ามาก็ดีแล้ว เรากำลังปรึกษากันเรื่องงานศพหลานเซี่ยหาน และเรื่องการจัดการทรัพย์สิน""งานศพ" หว่านถิงเดินก้าวเข้ามาในห้อง สายตาจ้องมองป้ายวิญญาณนั้นด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเดินเข้าไปปัดมันตกลงพื้นดัง เคร้ง"ว้าย เจ้าทำบ้าอะไร" ฮูหยินรองกรีดร้อง"สามีข้ายังไม่ตาย" หว่านถิงประกาศก้อง "ทางการบอกว่าสูญหายในกองเพลิงไม่ได้บอกว่ายืนยันศพ ตราบใดที่ข้ายังไม่เห็นกระดูกของเขาจวนนี้จะไม่มีงานศพ""เจ้ามันเสียสติไปแล้ว" อาสามชี้หน้านาง "ราชโองการลงมาแล้ว เจ้าจะขัดราชโองการรึอีกอย่างถึงมันยังไม่ตาย แต่มันก็หายสาบสูญไปแล้ว จวนแม่ทัพจะขาดผู้นำไม่ได้ ข้าในฐานะอา จะขอรับดูแลตราประทับและทรัพย์สินทั้งหมดแทนชั่วคราว""ดูแล" หว่านถิงแ

ครึ่งเดือนต่อมา ณ เมืองหลวงบรรยากาศในเมืองหลวงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ธงทิวสีขาวถูกประดับประดาตามบ้านเรือนเพื่อไว้อาลัยแก่กองทัพที่พ่ายแพ้และแม่ทัพเซี่ยหานผู้ล่วงลับ แม้จะยังไม่พบศพ แต่ทางการก็ได้ประกาศอย่างเป็นทางการแล้วว่าเขา "เสียชีวิตในหน้าที่" และเตรียมจัดพิธีศพหลวงอย่างยิ่งใหญ่ณ คฤหาสน์ลับชานเมืองของสกุลกู้ เจียงหว่านถิง นั่งเหม่อลอยอยู่ริมสระบัว นางสวมชุดสีขาวเรียบง่าย ใบหน้าซูบตอบลงไปมาก ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ทุกคืน"ฮูหยิน" เสี่ยวชิง เดินเข้ามาพร้อมถ้วยรังนก "ทานอะไรหน่อยเถอะเจ้าค่ะ ท่านไม่แตะอะไรมาสองวันแล้ว เดี๋ยวจะล้มป่วยไปอีกคนนะเจ้าคะ"หว่านถิงส่ายหน้าช้าๆ "ข้าไม่หิว เสี่ยวชิง มีข่าวจากหน่วยค้นหาบ้างไหม"เสี่ยวชิงก้มหน้าหลบสายตา "ยัง ยังไม่มีเจ้าค่ะ หน่วยของท่านกู้ และหน่วยเงาของท่านโม่เหยียน พลิกแผ่นดินหาทั่วหุบเขาแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยท่านแม่ทัพเลย พบเพียงเศษเกราะและดาบหักๆ"ความเงียบเข้าปกคลุม หว่านถิงกำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ "ไม่เจอศพ ก็แปลว่ายังไม่ตาย" นางยืนยันคำเดิม "เขาเป็นคนรักษาสัญญา เขาบอกว่าจะกลับมา เขาต้องกลับมา"กู้ชิงโจว เดินเข้ามาในศาลา สีหน้าของเข