บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

แสงแดดยามสายส่องกระทบลานฝึกยุทธ์หน้าจวนสกุลเซี่ย เสียงหอบหายใจหนักๆ ดังประสานกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งวนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ"สี่สิบแปด สี่สิบเก้า ห้าสิบ"ร่างสูงโปร่งของ โม่เหยียน ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหญ้า เหงื่อท่วมตัวราวกับเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ เขาหอบหายใจจนตัวโยน ใบหน้าที่ปกตินิ่งสนิทเริ่มมีสีแดงระเรื่อจากความเหนื่อยล้า แต่แววตายังคงว่างเปล่าไร้อารมณ์เช่นเดิม"ครบแล้วขอรับท่านแม่ทัพ" องครักษ์หนุ่มพูดเสียงแหบพร่า หันไปมองเจ้านายที่นั่งจิบชาอยู่บนระเบียงศาลาด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะตัดพ้อเซี่ยหาน วางถ้วยชาลง "ดี จำไว้เป็นบทเรียน ครั้งหน้าอย่าได้สาระแนยื่นมือไปจับฮูหยินก่อนข้าอีก""รับทราบขอรับ" โม่เหยียนพึมพำเบาๆ พลางหยิบกระบอกน้ำขึ้นมาดื่ม "คราวหน้าข้าจะปล่อยให้ฮูหยินล้มหัวฟาดพื้น เพื่อรักษาหน้าท่านแม่ทัพขอรับ""โม่เหยียน""ข้าล้อเล่นในใจขอรับ ไม่ได้พูดออกมา"เซี่ยหานถลึงตาใส่ลูกน้อง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านมาตั้งแต่เช้า ไม่ใช่เพราะเรื่องเมื่อวานที่เขาแพ้กู้ชิงโจว แต่เพราะเช้านี้ ภรรยาตัวดีของเขาหายตัวไปอีกแล้วเมื่อคืนหลังจากกลับมาจากตลาด เจียงหว่านถิงก็ปิดปากเงียบ ไม่

อากาศยามบ่ายในเมืองหลวงเริ่มอบอ้าว แม้จะเป็นช่วงปลายเหมันต์ แต่ดูเหมือนว่าความร้อนรุ่มในใจของคนบางคนจะพุ่งสูงยิ่งกว่าอุณหภูมิภายนอกณ เรือนพำนักท้ายตรอกสกุลเซี่ย ซูเหลียน กำลังเดินวนไปวนมาในห้องรับแขกราวกับหนูติดจั่น นางกัดเล็บสวยๆ ที่ทาสีแดงสดจนเป็นรอยฟัน ในหัวเต็มไปด้วยแผนการชั่วร้ายที่กลั่นกรองออกมาจากความริษยา"เสี่ยวหลาน ได้ของมาหรือยัง" นางตะคอกถามสาวใช้คนสนิทที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทางหลังเรือน"ดะ..ได้มาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู" สาวใช้ยื่นห่อกระดาษสีแดงเล็กๆ ให้ด้วยมือที่สั่นเทา "นี่คือผงวสันต์พันราตรีที่ซื้อมาจากหมอเถื่อนในตลาดมืด เขาบอกว่าสรรพคุณแรงมาก เพียงแค่ปลายเล็บ ช้างสารยังล้ม แม้แต่พระอรหันต์ยังตบะแตกเจ้าค่ะ"ซูเหลียนรับห่อกระดาษมาถือไว้ แววตาเป็นประกายอำมหิต มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ "ดีมาก ในเมื่อท่านพี่ใจแข็งนัก ไม่ยอมแตะต้องตัวข้า แถมยังไปหลงใหลนังเจียงหว่านถิงนั่น ข้าก็ต้องใช้ตัวช่วย"แผนการของนางนั้นเรียบง่ายแต่ได้ผลชะงัด นางเชิญเซี่ยหานมาดื่มน้ำชาเพื่อ 'ขอขมาและล่ำลา' โดยอ้างว่าจะไปถือศีลที่วัดชีตามคำสั่งที่เซี่ยหานเคยขู่ไว้ เมื่อเซี่ยหานดื่มชาผสมยาปลุกกำหนัดเข้าไป เข

ณ จวนแม่ทัพสกุลเซี่ยเจียงหว่านถิงกำลังนั่งอ่านตำราพิชัยสงคราม เพื่อศึกษาจิตวิทยาการเจรจาธุรกิจ อยู่ในห้องนอน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบ นางก็วางหนังสือลงประตูห้องถูกเปิดออก เซี่ยหานเดินเข้ามาด้วยสภาพเหมือนคนเพิ่งผ่านศึกหนัก ใบหน้าซีดเซียวแต่แววตาตื่นตระหนก"ท่านพี่ กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ล่ำลากันเสร็จเร็วจัง" หว่านถิงทักทันทีที่เห็นหน้าภรรยา ความรู้สึกหวาดกลัวเมื่อครู่ก็มลายหายไป เหลือเพียงความโหยหาที่พึ่งทางใจ เซี่ยหานถลาเข้าไปหาเจียงหว่านถิง แล้วดึงนางเข้ามากอดแน่นราวกับเด็กหลงทาง"อุ้ย ท่านพี่เป็นอะไรไปเจ้าคะ" หว่านถิงตกใจ ตัวแข็งทื่อ"น่ากลัว น่ากลัวมาก" เซี่ยหานพึมพำหน้าซบไหล่นาง สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิจากตัวภรรยาเพื่อล้างตากลิ่นกำยานฉุนๆ ของซูเหลียน "โลกภายนอกมันน่ากลัวเกินไปแล้ว หว่านถิง ข้าจะไม่ไปไหนอีกแล้ว ข้าจะอยู่กับเจ้า"เจียงหว่านถิงขมวดคิ้ว หันไปมองโม่เหยียนที่ยืนพิงประตูอยู่โม่เหยียนทำท่าทางประกอบชี้ที่หัวตัวเอง แล้วทำท่ากอดเสา แลบลิ้นปลิ้นตาเจียงหว่านถิงเข้าใจทันที อ๋อ แผนแตกสินะนางกลั้นหัวเราะ ยกมือขึ้นลูบหลังสามีเบาๆ เหมือนลูบขนสุนัขที่กำลังตื่นกลัว "โอ๋ๆ

กู้ชิงโจวหันมามองเซี่ยหาน ราวกับเพิ่งเห็นว่าเขายืนอยู่ "อ้าว ท่านแม่ทัพเซี่ยก็อยู่ตรงนี้ด้วยหรือ ขออภัย ข้ามัวแต่ชื่นชมความปรีชาสามารถของฮูหยินท่าน จนมองข้ามท่านไป วันนี้ท่านแต่งตัวหล่อเหลาดีนะ แต่ดูหม่นหมองไปนิดเมื่อเทียบกับรัศมีของภรรยา"คำพูดเหน็บแนมที่เคลือบน้ำตาล ทำเอาเซี่ยหานควันออกหู"ขอบคุณที่ชม" เซี่ยหานเดินแทรกเข้าไปยืนขวางระหว่างกู้ชิงโจวกับหว่านถิง แล้วโอบไหล่ภรรยาแสดงความเป็นเจ้าของอีกครั้ง "ภรรยาข้า ข้าชมเองได้ ไม่ต้องรบกวนคนนอก"หว่านถิงขยับตัวเล็กน้อยอย่างอึดอัด พยายามจะแกะมือสามีออก แต่เซี่ยหานเกร็งมือแน่นไม่ยอมปล่อย"ท่านพี่ แขกมองอยู่" นางกระซิบดุ"ให้มองไปสิ ให้รู้ว่าเจ้าเป็นของใคร" เซี่ยหานกระซิบกลับเสียงแข็งเหตุการณ์วุ่นวายจบลงด้วยการที่ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้คนลากตัวซูเหลียนออกไปโยนนอกจวน ท่ามกลางเสียงร้องไห้โวยวายที่น่าสมเพช ส่วนกู้ชิงโจวได้รับเชิญให้นั่งร่วมโต๊ะอาหาร ซึ่งบังเอิญหรือจงใจได้นั่งตรงข้ามกับเซี่ยหานพอดีตลอดงานเลี้ยง เซี่ยหานต้องนั่งทนดูภรรยาตัวเองคุยเรื่องการค้า เรื่องบทกวี และเรื่องบ้านเมืองกับกู้ชิงโจวอย่างออกรส นางหัวเราะ เสียงหัวเราะสดใสที่เขาไม

เขานึกย้อนกลับไปในชาติก่อน ที่เขาฝันเห็นหรือจำได้ลางๆ หรือในความทรงจำวัยเด็กก็ไม่แน่ใจความรู้สึกนั้นประหลาดเหมือนผุดขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผลทั้งที่เขากับนางพึ่งแต่งงานกันไม่นาน มีสิ่งหนึ่งที่หว่านถิงเคยทำให้เขา ตอนที่เขาบาดเจ็บจากการฝึกดาบ นางแอบเอาผ้าเช็ดหน้ามาพันแผลให้ ผ้าเช็ดหน้านั้นปักลาย 'กล้วยไม้ป่า' ดอกเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตา แต่ประณีตบรรจง"กล้วยไม้ป่า" เซี่ยหานพึมพำ "นางชอบดอกไม้ที่ไม่ฉูดฉาด แต่มีความอดทน"ดวงตาของแม่ทัพหนุ่มเริ่มมีประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อย "โม่เหยียน ไปเตรียมม้า ข้าจะออกไปข้างนอก""ไปไหนขอรับ มืดแล้วนะ""ไปหาไม้ ไม้จันทน์หอมเนื้อดีที่สุด" เซี่ยหานลุกขึ้นยืน แววตามุ่งมั่น "ในเมื่อข้าไม่รู้ว่านางชอบเครื่องประดับแบบไหน ข้าจะทำให้นางเอง ข้าจะแกะสลักปิ่นปักผมให้นางด้วยมือของข้า"โม่เหยียนเลิกคิ้วสูง "ท่านแม่ทัพ ฝีมือแกะสลักของท่านล่าสุด คือตอนที่ท่านเหลาไม้จิ้มฟันแล้วมันกลายเป็นเข็มเย็บผ้านะขอรับ""ข้าจะฝึก คืนนี้ข้าจะไม่นอนจนกว่าจะทำสำเร็จ"ณ ห้องนอนของเจียงหว่านถิงหว่านถิงนั่งหวีผมอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตัวเอง นางเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าในดวงตา วันนี้ทั้งว