Todos los capítulos de บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น: Capítulo 51 - Capítulo 60

ณ ท้องพระโรง พระราชวังหลวงเช้าตรู่ของวันใหม่ บรรยากาศภายในท้องพระโรงหนักอึ้งดุจมีหินผาพันชั่งกดทับ ขุนนางทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นต่างยืนก้มหน้าสงบนิ่ง ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงแม้แต่ลมหายใจ ด้วยเกรงว่าจะถูกลูกหลงจาก 'มังกรพิโรธ' ที่กำลังประทับอยู่บนบัลลังก์ทองเบื้องล่างหน้าบัลลังก์ ร่างของบุรุษและสตรีคู่หนึ่งกำลังคุกเข่าตัวสั่นเทา สภาพของพวกเขาทรุดโทรมและน่าสมเพช ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยฉีกขาดจากการถูกคุมขังเมื่อคืนคือ อ๋องฉี และ หลินหว่านเอ๋อร์"บังอาจ! บังอาจที่สุด!"เสียงตวาดกึกก้องของฮ่องเต้ดังสนั่น พระองค์ทรงขว้างฎีการายงานความผิดลงพื้นด้วยความกริ้วจัด"อ๋องฉี! เจ้าเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ มีศักดิ์เป็นน้องชายของเจิ้น! กลับทำตัวต่ำช้าเยี่ยงเดรัจฉาน! ล่อลวงภรรยาขุนนาง วางยาแม่ทัพคู่บัลลังก์ และกระทำบัดสีในงานเลี้ยงของตนเอง! เจ้ายังมียางอายหลงเหลืออยู่หรือไม่!""ฝ่าบาท! กระหม่อมถูกใส่ร้าย! กระหม่อมถูกวางยา!" อ๋องฉีโขกศีรษะกับพื้นจนเลือดซึม ละล่ำละลักแก้ตัว "เป็นหยางเจี้ยน... เป็นมันที่วางแผนทั้งหมด!""หุบปาก!" ฮ่องเต้ตวาดลั่น "พยานนับร้อยตาเห็นเจ้ากับนางหลินหว่านเอ๋อร์กอดรัดฟัดเหวี

"ข้าไม่ได้เมาสุรา... แต่ข้าเมาเจ้า" หยางเจี้ยนกระซิบเสียงพร่า "วันนี้ข้ามีความสุขที่สุด... ข้ากำจัดหญิงแพศยาคนนั้นออกไปจากชีวิต และข้าได้พิสูจน์แล้วว่าใครคือเพชรแท้ ใครคือกรวดทราย"เขากดจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากอิ่ม บดขยี้ด้วยความหิวกระหายที่อัดอั้นมานาน ความรู้สึกในคืนนี้ต่างจากทุกคืนที่ผ่านมา มันไม่ใช่แค่ความใคร่ แต่มันคือ 'การครอบครอง' และ 'การมอบกายถวายชีวิต'"ชุ่ยหลาน... ต่อไปนี้ เจ้าไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีก" เขาถอนริมฝีปากออก จ้องมองนางด้วยแววตาเป็นประกายวาวโรจน์ "ในใจข้า... เจ้าคือฮูหยินเพียงคนเดียว แม้ราชสำนักจะยังไม่แต่งตั้ง แต่ในห้องหอนี้... เจ้าคือนางพญา""ท่านพี่..." ชุ่ยหลานแสร้งทำตาแดงก่ำด้วยความซาบซึ้ง "ข้าไม่ต้องการยศศักดิ์ ข้าต้องการเพียงความรักของท่าน"คำว่ารักเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขปลดล็อกสัญชาตญาณดิบของหยางเจี้ยนเขาอุ้มนางขึ้นโยนลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก ก่อนจะกระโจนตามลงไปทาบทับ ร่างกายที่แข็งแกร่งดั่งหินผาเบียดเสียดกับความนุ่มนิ่มของอิสตรี ไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นลุกโชนรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ"คืนนี้... ข้าจะรักเจ้าให้สาสมกับชัยชนะของเรา"หยางเจี้ยนกระชากอาภรณ์ของนางอ

นางก้าวเข้าไปหา หวังจะเอื้อมมือไปจับแขนเขาเหมือนเคย"อย่ามาแตะตัวข้า!"หยางเจี้ยนตวาดลั่น สะบัดแขนอย่างแรงจนร่างบางเซถลาไปชนกับโต๊ะเครื่องแป้งเพล้ง!เครื่องประทินโฉมร่วงหล่นแตกกระจาย ชุ่ยหลานเงยหน้ามองเขาด้วยความตื่นตะลึง น้ำตาคลอเบ้า "ท่านพี่... ข้าทำผิดอะไร...""ยังจะมาถามอีกรึ!" หยางเจี้ยนปากระดาษรายงานใส่หน้านาง กระดาษปลิวว่อนร่วงหล่นลงพื้นราวกับหิมะ "เลิกเล่นละครเสียที! ข้ารู้หมดแล้ว... เฟิงชิงเหยียน!"ชื่อที่ไม่ได้ยินมานานกว่า 5 ปี ทำให้ชุ่ยหลานตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปนางมองกระดาษเหล่านั้น แล้วมองสบตาหยางเจี้ยน แววตาที่เคยแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาค่อยๆ เลือนหายไป ความหวาดกลัวจางหายไป เหลือเพียงความสงบนิ่งที่ลึกล้ำและ... ความเศร้า"ท่านรู้แล้ว..." นางเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ปฏิเสธ ไม่แก้ตัว"ใช่! ข้ารู้แล้ว!" หยางเจี้ยนเดินย่างสามขุมเข้าไปบีบไหล่ทั้งสองข้างของนาง เขย่าร่างนางอย่างแรง "เจ้าเข้ามาตีสนิทข้า ยอมพลีกายให้ข้า ยอมเป็นเมียข้า... ทั้งหมดก็เพื่อแก้แค้นให้พ่อเจ้าใช่ไหม! เจ้าเห็นข้าเป็นตัวอะไร! เป็นดาบโง่ๆ ที่เจ้าจะหยิบมาฆ่าใครก็ได้งั้นรึ!""ใช่..."คำตอบสั้นๆ ของนาง เปรียบเสมือนค้อน

"มองดู..." หยางเจี้ยนกระชากผมให้นางเงยหน้ามองเงาสะท้อนในคันฉ่องที่ปลายเตียง "มองดูสารรูปตัวเอง... เฟิงชิงเหยียน ผู้สูงส่ง... ดูสิว่าเจ้ากำลังถูกข้าย่ำยีอย่างไร!"ในกระจก ชุ่ยหลานเห็นภาพตัวเองที่ดวงตาเลื่อนลอย น้ำตานองหน้า ถูกบุรุษร่างใหญ่กระแทกกระทั้นอยู่ด้านหลังอย่างป่าเถื่อนนางหลับตาลง... ไม่อยากรับรู้ความจริง"ลืมตา!" หยางเจี้ยนตบแก้มก้นนางฉาดใหญ่ "ข้าสั่งให้ลืมตา!"เขาเร่งจังหวะเร็วขึ้น รัวเร็วราวกับพายุบ้าคลั่ง ความเสียดสีทำให้เกิดความร้อนระอุ แต่ในใจของทั้งสองกลับหนาวเหน็บหยางเจี้ยนรู้สึกเหมือนกำลังร่วมรักกับตุ๊กตาที่พังทลาย ยิ่งเขารุนแรง เขายิ่งเจ็บปวด ยิ่งเขาเห็นน้ำตานาง เขายิ่งอยากจะร้องไห้ แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีค้ำคอไว้"ข้าเกลียดเจ้า... ข้าเกลียดเจ้า..."เขาพร่ำบอกคำว่าเกลียดทุกครั้งที่กระแทกกายเข้าไป แต่ในใจกลับกู่ก้องว่า 'รัก... ข้ารักเจ้า... ทำไมเจ้าต้องโกหกข้า'บทลงทัณฑ์ดำเนินต่อไปเนิ่นนานราวชั่วกัลป์ จนกระทั่งหยางเจี้ยนถึงขีดสุด เขาบีบเอวคอดกิ่วของนางจนแทบหัก กดสะโพกกระแทกเน้นๆ สามครั้งสุดท้าย แล้วปลดปล่อยธารอารมณ์ที่ร้อนจัดเข้าไปในกายนางทุกหยาดหยด"อึก!..."หยางเจี้ยนท

หากนางเก็บเด็กคนนี้ไว้... นางก็จะมีส่วนหนึ่งของหยางเจี้ยนอยู่กับตัวตลอดไป แต่หากนางทำลายเด็กคนนี้... นางก็จะกลายเป็นฆาตกรที่โหดเหี้ยมไม่ต่างจากคนที่ฆ่าล้างตระกูลนาง"ฮึก..."เสียงสะอื้นไห้ดังก้องในกระท่อมหลังน้อย หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่กลายมาเป็นชาวบ้านยากจน ต้องแบกรับชะตากรรมที่หนักอึ้งเพียงลำพังในที่สุด... แววตาที่สับสนก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว"ไม่... เจ้าไม่ใช่โซ่ตรวน" นางกระซิบกับลูกในท้อง "เจ้าคือความหวัง... คือครอบครัวคนสุดท้ายที่ข้าเหลืออยู่""แม่จะเลี้ยงเจ้าให้ดีที่สุด... เจ้าจะเป็นลูกของแม่คนเดียว ไม่ใช่ลูกของแม่ทัพหยางเจี้ยน""เราจะลืมเขา... เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่ แค่เจ้ากับแม่"ชุ่ยหลานปาดน้ำตา ลุกขึ้นยืนหยัดอีกครั้ง แม้หนทางข้างหน้าจะยากลำบาก แต่นางมีเป้าหมายในการมีชีวิตอยู่แล้วตัดกลับมาที่จวนแม่ทัพ เมืองหลวงยามวิกาลอันเงียบสงัด หยางเจี้ยนยังคงไม่หลับ เขายืนอยู่บนหอชมจันทร์ เหม่อมองไปยังทิศใต้... ทิศทางที่ลมพัดมา"ท่านแม่ทัพ..." เงาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง"ได้เรื่องไหม?""ยังไม่พบตัวนางขอรับ... แต่สายข่าวรายงานว่า พบศพหญิงสาวนิรนามที่ชายป่าร้อยลี้ สภาพศพเน