Todos los capítulos de บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น: Capítulo 31 - Capítulo 40

หยางเจี้ยนคือเพชฌฆาตที่โง่เขลา... แต่หลินหว่านเอ๋อร์คือปีศาจที่แท้จริง"หลินหว่านเอ๋อร์..." ชุ่ยหลานกระซิบกับสายลมยามดึก แววตาวาวโรจน์ดุจดวงตาของอสรพิษ "เจ้าใส่ร้ายท่านพ่อข้า เจ้าหลอกใช้หยางเจี้ยนฆ่าล้างตระกูลข้าและเจ้ายังเสวยสุขอยู่บนกองเลือดของพวกข้า โดยใช้อาการป่วยจอมปลอมเป็นเกราะบังหน้า""เจ้าบอกว่าเจ้ารังเกียจความดิบเถื่อนของหยางเจี้ยนใช่ไหม? เจ้าบอกว่าเจ้ารับไม่ไหวใช่ไหม?"มุมปากของชุ่ยหลานยกยิ้มเหี้ยมเกรียม"ดี... ข้าจะทำให้หน้ากากของเจ้าแตกละเอียด ข้าจะทำให้หยางเจี้ยนรู้ความจริง และข้าจะทำให้เจ้าต้องตกนรกทั้งเป็น ด้วยความดิบเถื่อนของบุรุษที่เจ้าสร้างขึ้นมากับมือ!"นางหันหลังกลับ เดินมุ่งหน้าสู่กระโจมแม่ทัพแผนการแก้แค้นของนางเปลี่ยนไปแล้วนางจะไม่แค่ฆ่าหยางเจี้ยน แต่นางจะใช้หยางเจี้ยนเป็นเครื่องมือ เหมือนที่หว่านเอ๋อร์เคยทำนางจะปรนเปรอเขา มอบความสุขให้เขาจนเขาขาดนางไม่ได้... และจะค่อยๆ เปิดโปงความชั่วช้าของหว่านเอ๋อร์ทีละนิด ให้หยางเจี้ยนเป็นคนลงทัณฑ์หญิงแพศยาผู้นั้นด้วยมือของเขาเองภายในกระโจมแม่ทัพชุ่ยหลานเดินกลับเข้ามาเงียบๆ หยางเจี้ยนยังคงนอนหลับใหลอยู่บนเตียง ใบหน้ายามห

"ท่านพี่... ลึก... มันลึกเจ้าค่ะ... อ๊า!"ชุ่ยหลานจิกเล็บลงบนไหล่เขา นางโยกกายตามจังหวะรถม้า ทุกครั้งที่รถกระเทือน แก่นกายใหญ่ยักษ์จะกระแทกโดนจุดกระสันภายในของนางอย่างจัง จนร่างบางสั่นสะท้าน"ได้ยินไหม..." หยางเจี้ยนกระซิบข้างหูนางขณะที่กระแทกกระทั้นอย่างป่าเถื่อน "ได้ยินเสียงล้อรถไหม? มันกำลังพาเรากลับบ้าน... กลับไปที่ห้องหอของเรา""แต่บ่าว... ทนไม่ไหวแล้ว... บ่าวจะเสร็จ... อื้อ! ตรงนั้น!""เสร็จเลย... ปล่อยมันออกมาใส่ข้า!"หยางเจี้ยนจับสะโพกนางตรึงไว้ แล้วเป็นฝ่ายกระหน่ำแทงสวนขึ้นไปรัวเร็ว เขารุนแรง ดิบเถื่อน และไม่ปรานี ราวกับจะตอกย้ำความเป็นเจ้าของให้สลักลึกถึงวิญญาณเสียงครวญครางของชุ่ยหลานดังระงมไม่ขาดสาย เป็นท่วงทำนองแห่งความสุขสมที่กรีดแทงหัวใจของคนที่นั่งรถม้าคันหลังบนรถม้าคันเล็กด้านหลังหลินหว่านเอ๋อร์นั่งตัวเกร็ง มือปิดหูแน่น น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม แม้จะพยายามไม่ฟัง แต่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของหยางเจี้ยน และเสียงหวีดร้องอย่างสุขสมของชุ่ยหลาน ก็ยังเล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาทภาพจินตนาการว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันในรถม้าคันนั้น ท่าทางแบบไหน รุนแรงเพียงใด มันฉายชัดในหัวนาง"หยุดนะ! หยุด

ณ ศาลาริมน้ำ ยามพลบค่ำหยางเจี้ยนยังคงนอนหนุนตักชุ่ยหลาน ชมพระจันทร์ที่เริ่มลอยเด่น"ท่านแม่ทัพ..." ชุ่ยหลานเอ่ยเบาๆ "ท่านคิดถึงฮูหยินไหมเจ้าคะ?""ไม่..." หยางเจี้ยนตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด "แปลกนัก... เมื่อก่อนข้าเป็นห่วงนางแทบตาย แต่พอรู้ว่านางกลัวข้า... ความรู้สึกพวกนั้นมันก็จางหายไป เหลือแต่ความรำคาญ"เขาลุกขึ้นนั่ง ดึงชุ่ยหลานเข้ามากอด"ตอนนี้ข้ามีแค่เจ้า... เจ้าคนเดียวที่ไม่รังเกียจข้า"ชุ่ยหลานซบหน้าลงกับอกเขา ซ่อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะนางทำสำเร็จ... นางตัดแขนขาของหว่านเอ๋อร์ออกไปได้แล้ว ขั้นต่อไป... คือการบั่นหัวแต่ก่อนจะถึงวันนั้น... นางต้องทำให้แน่ใจว่า เมื่อความจริงเปิดเผย หยางเจี้ยนจะเลือกนาง และลงดาบใส่ภรรยาเอกของตนเอง"บ่าวจะอยู่กับท่านเจ้าค่ะ... จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน"คำสัญญาที่แสนหวาน... แต่สำหรับหว่านเอ๋อร์ มันคือคำพิพากษาประหารชีวิตที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้าบทที่ 17 : รสหวานล้ำท่ามกลางพายุฝนสายฝนยามค่ำคืนโปรยปรายลงมากระทบหลังคากระโจมเสียงดังเปาะแปะ ราวกับบทเพลงกล่อมเกลาจิตวิญญาณที่เหนื่อยล้าให้เข้าสู่ห้วงนิทรา ทว่าภายในกระโจมส่วนตัวของแม่ทัพผู้เกรียงไกร แสงเทียนสีนวล

บรรยากาศภายในโถงรับรองของจวนแม่ทัพสกุล หยางตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด กลิ่นคาวเลือดจากมุมปากของแม่ทัพหนุ่มที่ถูกตบฉาดยังคงคละคลุ้งในอากาศ ผสมปนเปกับรังสีสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของสองบุรุษต่างวัยราชครูหลิน ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธจัด หนวดเคราสีดอกเลาพริ้วไหวตามแรงหอบหายใจ เขาชี้หน้าลูกเขยอย่างไม่เกรงใจฟ้าดิน"เจ้ากล้าพูดว่าข้าไม่มีสิทธิ์รึ? ข้าเป็นถึงราชครู เป็นพ่อตาเจ้า! วันนี้ข้าจะจัดการนังแพศยานั่นเพื่อกู้ศักดิ์ศรีให้ลูกสาวข้า ทหาร! บุกเข้าไปลากตัวนังเสี่ยวหลานออกมา! หากใครขวาง... ฆ่าไม่เว้น!"สิ้นคำสั่ง องครักษ์เสื้อแพรของตระกูลหลินนับสิบนายก็ชักดาบออกจากฝัก เตรียมพุ่งตรงไปยังเรือนพักด้านหลัง"หยุด!"แม่ทัพหยางเจี้ยน ตวาดก้อง เสียงของเขาดังกังวานก้องไปด้วยพลังลมปราณอันกล้าแข็ง จนองครักษ์เหล่านั้นต้องชะงักฝีเท้า หูอื้อตาลายไปชั่วขณะหยางเจี้ยนก้าวออกมาขวางทาง แววตาที่เคารพผู้ใหญ่เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาของพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำศัตรู"ท่านราชครู..." หยางเจี้ยนกดเสียงต่ำ ทุกคำพูดหนักแน่นดุจขุนเขา "ที่นี่คือจวนแม่ทัพ ไม่ใช่ศาลว่าการของท่าน คนของข้า ข้าจัดการเองได้ ไม่ต้องยืม

เสียงกรีดร้องด้วยความเสียวซ่านของชุ่ยหลาน ไม่ได้ถูกกักเก็บไว้ในลำคออีกต่อไป นางจงใจเปล่งเสียงออกมาให้ดังที่สุด ให้มันลอยไปตามสายลม... ไปกระแทกหูใครบางคนที่นอนไม่หลับอยู่เรือนหน้าหยางเจี้ยนยิ่งได้ยินเสียงนาง เขายิ่งฮึกเหิม เขาจับนางพลิกคว่ำ พลิกหงาย เปลี่ยนท่วงท่าสารพัดเหมือนตำรากามสูตรที่มีชีวิต เขาตักตวงความสุขจากร่างกายนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปลดปล่อยสายธารแห่งชีวิตเข้าไปในกายสาวครั้งแล้วครั้งเล่า"ข้าไม่ไหวแล้ว... ท่านพี่... ข้าจะขาดใจ..." ชุ่ยหลานแสร้งทำเป็นหมดแรง แต่ขาเรียวยังคงเกี่ยวกระหวัดเอวสอบของเขาไว้แน่น บังคับให้เขาขยับต่อ"เจ้าต้องไหว!" หยางเจี้ยนคำราม เหงื่อกาฬไหลอาบตัว "เจ้าเป็นคนปลุกปีศาจในตัวข้า... เจ้าต้องรับผิดชอบมันจนถึงหยดสุดท้าย!"บทรักดำเนินไปอย่างดุเดือดตลอดทั้งคืน จวบจนแสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า หยางเจี้ยนถึงได้ยอมหยุดพัก เขาซบหน้าลงกับอกนุ่มของนาง หอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายที่แข็งแกร่งดั่งหินผา บัดนี้อ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงราวกับถูกสูบวิญญาณ"เจ้าร้ายกาจนัก..." เขาพึมพำก่อนจะผล็อยหลับไปในอ้อมกอดนางอย่างสิ้นสภาพชุ่ยหลานลูบศีรษะแม่ทัพหนุ่มที่หลับสนิท รอยยิ้มหวานเชื่อมบนใบ