All Chapters of บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น: Chapter 61 - Chapter 70

เมื่อเสียงฝีเท้าม้าห่างออกไปแล้ว ชุ่ยหลานถึงกับทรุดลงนั่งกับพื้น ขาอ่อนแรงจนยืนไม่อยู่"เขามาแล้ว..." นางพึมพำด้วยความหวาดหวั่น "เขาตามมาเจอแล้ว..."ห้าปีที่นางหนี... ห้าปีที่นางซ่อนตัว... กำลังจะพังทลายลงในพริบตา"ท่านแม่..." อาฟานเขย่าแขนนาง "ลุงคนนั้นเป็นใครหรือขอรับ? ทำไมเขาดูน่ากลัวจัง แต่ข้าชอบม้าของเขานะ ตัวใหญ่เหมือนในนิทานเลย!"ชุ่ยหลานดึงลูกชายเข้ามากอดแน่น น้ำตาไหลพราก"อาฟาน... เราต้องไปจากที่นี่... เราต้องหนีอีกแล้วลูก"แต่ในใจลึกๆ นางรู้ดี... การหนีครั้งนี้อาจจะไม่รอด เพราะ "ผู้ตรวจการ" ผู้นั้น ไม่ได้มาแค่สืบคดี... แต่เขามาเพื่อ "ล่า" หัวใจของเขาคืนและเมื่อมังกรผงาดมาถึงถิ่น... กระต่ายน้อยกับลูกกระต่าย จะหนีพ้นกรงเล็บได้อย่างไร?ตกเย็นวันนั้น ณ ร้านผ้าสกุลเฉิน"อาหนิง! ข้าได้ยินว่าเจ้าจะปิดร้านหนี!"เถ้าแก่เฉิน ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมท่าทางใจดี วิ่งกระหืดกระหอบมาหาชุ่ยหลานที่กำลังเก็บของอย่างลนลานในกระท่อม"เถ้าแก่เฉิน..." ชุ่ยหลานชะงัก "ข้า... ข้ามีเหตุจำเป็นต้องไปญาติที่ต่างเมืองจ้ะ""ไปทำไมกะทันหันขนาดนี้!" เถ้าแก่เฉินคว้าข้อมือนางไว้ "อาหนิง... ข้ารู้ว่าเจ้าลำบาก ข้

ต้องโตมาในกระท่อมผุพัง ทั้งที่เขาควรจะได้เป็นคุณชายน้อยในจวนแม่ทัพ""ความลำบากกาย ข้าทนได้!" ชุ่ยหลานสวนกลับ น้ำตาไหลพราก "ดีกว่าต้องให้ลูกเติบโตมากับพ่อที่เป็น... ฆาตกรฆ่าตาตัวเอง!"คำว่า 'ฆาตกร' กระแทกใจหยางเจี้ยน แตคราวนี้เขาไม่โกรธ เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบม้วนกระดาษสีเหลืองทองออกมา... ราชโองการ"ข้ารู้ว่าเจ้าเกลียดข้าเรื่องนั้น..." เขายื่นราชโองการให้นาง "แต่อ่านดูสิ... ตลอดห้าปีมานี้ ข้าไม่ได้แค่นั่งกินเหล้าเมามาย"ชุ่ยหลานรับมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อนางคลี่ออกอ่าน ตัวอักษรทุกตัวทำให้นางเข่าอ่อนจนทรุดลงนั่ง'ราชโองการคืนความชอบธรรมให้ตระกูลเฟิง' เนื้อหาระบุว่า คดีเมื่อ 5 ปีก่อนเป็นความผิดพลาดจากการใส่ร้ายของอดีตราชครูหลินและพรรคพวก ให้คืนยศถาบรรดาศักดิ์ ยึดทรัพย์สินคืนให้ทายาท และสร้างศาลบรรพชนให้ใหม่อย่างสมเกียรติ"ข้ารื้อฟื้นคดี..." หยางเจี้ยนอธิบายเสียงเครือ "ข้าลากคอคนที่เกี่ยวข้องมาลงโทษ ข้าสร้างสุสานใหม่ให้พ่อแม่เจ้า ข้าทำทุกอย่างเพื่อรอวันที่เจ้ากลับมา เพื่อที่เจ้าจะได้ไม่ต้องเรียกข้าว่าฆาตกรอีก""ชุ่ยหลาน... ข้าไม่ได้ฆ่าพ่อเจ้าด้วยเจตนาชั่วร้าย ข้าถูกหลอกใช้และข้าก็ไ

"อย่าเข้ามานะ!" หว่านเอ๋อร์กรีดร้องเสียงแหลม "ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะโยนไอ้มารหัวขนนี่ลงไปให้ปลากิน!""ท่านแม่! ท่านพ่อ! ช่วยข้าด้วย! ข้ากลัว!" อาฟานร้องไห้จ้า ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด"อาฟาน!" ชุ่ยหลานตะโกนเรียกชื่อลูก น้ำตาไหลพราก "หว่านเอ๋อร์! เด็กไม่รู้เรื่อง! ปล่อยเขาเถอะ ข้าขอร้อง! เจ้าเกลียดข้าไม่ใช่รึ? เอาชีวิตข้าไปแทนสิ!""ชีวิตเจ้าข้าก็จะเอา!" หว่านเอ๋อร์ตวาดกลับ ดวงตาแดงก่ำด้วยความอาฆาต "แต่ข้าอยากเห็นพวกเจ้าทุรนทุรายก่อน! ดูสิหยางเจี้ยน... ดูลูกรักของเจ้าสิ หน้าเหมือนเจ้าไม่มีผิด... ข้าเกลียด! ข้าเกลียดหน้ามัน!"หยางเจี้ยนกำดาบในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สายตาของเขาจ้องมองมีดที่คอลูกชายไม่วางตา หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับกลองศึกที่กำลังจะแตก"อ๋องฉี... หว่านเอ๋อร์..." หยางเจี้ยนเอ่ยเสียงต่ำที่เต็มไปด้วยพลังกดดัน "ปล่อยเด็กไป... แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า ข้าจะให้ม้า ให้เงินทอง ให้พวกเจ้าหนีไปไกลๆ ข้าสัญญาด้วยเกียรติของแม่ทัพ""เกียรติของแม่ทัพ?" อ๋องฉีหัวเราะร่า "ถุย! เกียรติของเจ้ามันทำลายชีวิตข้า! วันนี้ข้าไม่ได้ต้องการเงิน... ข้าต้องการชีวิตเจ้า!""งั้นก็เข้ามา!"

ตอนพิเศษ : วิวาห์สีชาด ฮูหยินยอดดวงใจณ เมืองหลวง แคว้นต้าหยางวันนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงถูกย้อมไปด้วยสีแดงมงคล เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทุกตรอกซอกซอย ขบวนสินสอดทองหมั้นยาวเหยียดกว่าสิบลี้ทอดยาวจากหน้าประตูวังหลวงมาจนถึงจวนแม่ทัพสกุลหยาง บ่งบอกถึงความยิ่งใหญ่และบารมีของเจ้าบ่าวได้เป็นอย่างดีวันนี้คือวันมงคลสมรสพระราชทาน ระหว่าง แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดิน หยางเจี้ยน และ คุณหนูเฟิงชุ่ยหลาน (เฟิงชิงเหยียน) ทายาทสายตรงของตระกูลเฟิงที่ได้รับการคืนยศศักดิ์ไม่ใช่การแต่งเข้าเงียบๆ เหมือนอนุภรรยาในอดีต แต่เป็นการตบแต่งในฐานะ 'ฮูหยินเอก' เพียงหนึ่งเดียว อย่างสมเกียรติและยิ่งใหญ่ที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์"ท่านแม่สวยที่สุดในโลกเลยขอรับ!"เด็กชาย อาฟาน ในชุดสีแดงตัวน้อย วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในห้องแต่งตัว ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อเห็นมารดาเฟิงชุ่ยหลานนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองคำ นางสวมชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงปักลายหงส์คู่มังกรด้วยดิ้นทองคำ ใบหน้างดงามถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมชั้นเลิศ ริมฝีปากแต้มชาดสีแดงสดขับผิวขาวผ่องให้ดูเย้ายวนดุจนางพญา บนศีรษะสวมมงกุฎหงส์ประดับไข่มุกระย้า"ปากหวานจริงนะเจ้าลูก

ชุ่ยหลานลูบศีรษะสามีด้วยความเอ็นดู นางรู้ดีว่าเขากำลังคิดอะไร... เขาคิดถึง 'อาฟาน' คิดถึงช่วงเวลา 5 ปีที่เขาพลาดไป ตอนที่นางต้องอุ้มท้องอาฟานเพียงลำพังในกระท่อมผุพัง ต้องคลอดลูกเอง ตัดสายสะดือเอง และเลี้ยงลูกด้วยความยากลำบาก"ท่านพี่..." นางเรียกเขาเบาๆหยางเจี้ยนเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำแต่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า"ชุ่ยหลาน... ฟังข้า" เขาประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังกล่าวคำสัตย์ปฏิญาณต่อหน้ากองทัพนับแสน"ท้องนี้... ข้าจะดูแลเจ้าดุจฮองเฮา! ข้าจะชดเชยทุกวินาทีที่ข้าเคยพลาดไป ข้าจะไม่ให้เจ้ายกของหนักแม้แต่ตะเกียบ! ไม่ให้เท้าเจ้าแตะพื้นดิน! และใครหน้าไหนที่ทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจ ข้าจะจัดการมันให้สิ้นซาก!"และนั่น... คือจุดเริ่มต้นของตำนาน "แม่ทัพทาสเมีย" ที่เล่าขานไปทั่วเมืองหลวงการดูแลระดับจักรพรรดินีนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของเฟิงชุ่ยหลานก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง... นางแทบจะกลายเป็นคนพิการที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เพราะสามีจอมบงการแย่งทำทุกอย่าง!ยามเช้า (ยามเหม่า)"อ้าปากสิ... อา... ดีมาก"หยางเจี้ยนในชุดลำลอง นั่งถือถ้วยโจ๊กเป่าให้หายร้อน แล้วป้อนใส่ปากภรรยา