Todos los capítulos de บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น: Capítulo 41 - Capítulo 50

หว่านเอ๋อร์ยิ้มมุมปาก นางเอื้อมมือออกมาช้าๆ แตะที่ขอบถ้วยชา แล้วแสร้งทำเป็นมืออ่อน"อุ๊ย!"เพล้ง!ถ้วยชาร่วงหล่นจากมือชุ่ยหลานเพราะรับความร้อนไม่ไหว น้ำชาเดือดจัดสาดกระเซ็นราดรดลงบนหลังมือและแขนของชุ่ยหลานเต็มๆ"โอ๊ย!"ชุ่ยหลานร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดทรมาน นางทรุดตัวลงกุมมือที่แดงเถือกและเริ่มมีตุ่มน้ำใสพุพองขึ้นมาทันตาเห็น"ตายจริง!" หว่านเอ๋อร์แสร้งทำหน้าตกใจ "เสี่ยวหลาน... เจ้าทำไมซุ่มซ่ามเช่นนี้! ข้าอุตส่าห์จะรับชา เจ้ากลับทำหกใส่ข้า เกือบโดนชุดข้าเปื้อนหมดแล้ว!""ฮูหยิน... บ่าวเจ็บ..." ชุ่ยหลานน้ำตาไหลพราก มองมือตัวเองที่พังยับเยิน"เจ็บก็สมควรแล้ว!" หว่านเอ๋อร์เปลี่ยนสีหน้าเป็นดุร้ายทันที "ถือดีอย่างไรมาทำกิริยาไม่พอใจใส่ข้า แกล้งทำชาหกประชดข้าใช่หรือไม่! อาปิง! สั่งสอนนาง!""เจ้าค่ะ!"อาปิงเดินเข้ามา ง้างมือตบหน้าชุ่ยหลานซ้ำเพี๊ยะ!หน้าหันไปตามแรงตบ ชุ่ยหลานล้มลงไปกองกับพื้นเศษกระเบื้อง บาดเข้าที่หัวเข่าจนเลือดซึมหว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใช้เท้าเขี่ยร่างของชุ่ยหลานอย่างรังเกียจ"จำไว้นะ นังแพศยา... ต่อให้เจ้าได้ตำแหน่งอนุ ต่อให้ท่านพี่จะหลงเจ้าแค่ไหน แต่ในจวนนี้ ข้าคือฮ

เมื่อเขาแทรกกายเข้ามา หว่านเอ๋อร์เผลอเกร็งตัวด้วยความกลัวความเจ็บปวดแบบที่เคยเจอในคืนเข้าหอกับหยางเจี้ยนแต่ทว่า... ความเจ็บปวดนั้นกลับน้อยนิด อ๋องฉีมีขนาดที่พอดีกับนางหรืออาจจะเล็กกว่าหยางเจี้ยนมากจนนางไม่เจ็บ และเขาก็ขยับกายด้วยจังหวะที่นุ่มนวล เนิบนาบ แต่โดนจุด"อื๊อ... ท่านอ๋อง..."เสียงครางที่หลุดออกมาไม่ใช่เสียงแสร้งทำ แต่เป็นเสียงแห่งความสุขสมที่นางไม่เคยได้รับจากสามีตัวเอง"เรียกข้าว่าพี่ฉี..." อ๋องฉีกระซิบ "ชอบไหม? แบบนี้ใช่ไหมที่เจ้าต้องการ?""ใช่... เจ้าค่ะ... ดี... ดีเหลือเกิน"หว่านเอ๋อร์ลืมสิ้นศักดิ์ศรี ลืมความยางอาย นางกอดรัดบุรุษชู้ผู้นี้ไว้แน่น แอ่นกายรับแรงกระแทกที่พอดิบพอดีกับความต้องการของนางความจริงถูกเปิดเผยในใจของนาง นางไม่ได้รังเกียจเรื่องบนเตียง นางแค่รังเกียจความยิ่งใหญ่และความดุดัน ของหยางเจี้ยนที่ทำให้นางเจ็บตัวและรู้สึกด้อยกว่าแต่กับอ๋องฉี นางรู้สึกว่านางคุมได้และนางรับไหว มันคือความเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด ราวกับผีเน่ากับโลงผุที่เกิดมาคู่กันบทรักดำเนินไปอย่างเร่าร้อนบนเตียงโรงเตี๊ยม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง หว่านเอ๋อร์กรีดร้องด้วยความสุขสม ปลดปล่อย

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปราวสายน้ำไหล สามวันที่ แม่ทัพหยางเจี้ยน ขลุกอยู่แต่ในเรือนพักของ อนุเฟิง กลายเป็นสามวันที่นรกกินใจ หลินหว่านเอ๋อร์ อย่างสมบูรณ์แบบเสียงหัวเราะ เสียงพิณ และเสียงหยอกเย้าที่ดังแว่วมาจากเรือนหลัง เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดเฉือนโสตประสาทของฮูหยินเอกวันละพันครั้ง นางนั่งมองกระจกทองเหลืองที่สะท้อนใบหน้าซูบซีดและแววตาที่เต็มไปด้วยไฟริษยา"ทนไม่ไหวแล้ว... ข้าทนไม่ไหวแล้ว!"หว่านเอ๋อร์ปัดเครื่องประทินโฉมบนโต๊ะทิ้งจนเกลื่อนพื้น นางหันไปจ้องหน้า อาปิง สาวใช้คนสนิทด้วยสายตาอำมหิต"นังแพศยานั่น... มันกำลังสูบวิญญาณท่านพี่ มันทำให้ท่านพี่ลืมข้า ลืมเกียรติยศ ลืมทุกอย่าง! หากปล่อยไว้ อีกไม่นานตำแหน่งฮูหยินของข้าคงหลุดลอย""ฮูหยินใจเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะ" อาปิงรีบเข้ามาบีบนวดไหล่ "ตอนนี้ท่านแม่ทัพกำลังหลงมันหัวปักหัวปำ หากเราลงมือรุนแรง ท่านแม่ทัพจะยิ่งโกรธเกลียดท่านนะเจ้าคะ""ข้าไม่โง่พอที่จะลงมือซึ่งหน้าหรอก..." หว่านเอ๋อร์แสยะยิ้มเย็นเยียบ นางล้วงมือเข้าไปในลิ้นชักลับใต้โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบห่อผ้าสีดำเล็กๆ ออกมาภายในห่อผ้านั้น มีตุ๊กตาผ้าตัวเล็กที่เย็บอย่างหยาบๆ บนตัวตุ๊กตาเขียน วัน

หนึ่งเดือนผ่านไป ไวเหมือนโกหก...บรรยากาศในจวนแม่ทัพสกุลหยางดูเหมือนจะสงบสุข ภายใต้การดูแลของ อนุเฟิง (เฟิงชุ่ยหลาน) ที่จัดการงานบ้านงานเรือนได้อย่างไร้ที่ติ บ่าวไพร่ต่างสรรเสริญในความเมตตาและยุติธรรมของนาง ต่างจากยุคสมัยของฮูหยินเอกที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวทว่า... ณ เรือนใหญ่ที่ถูกปิดตาย บรรยากาศกลับอึมครึมราวกับป่าช้าหลินหว่านเอ๋อร์ ถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องนอน สภาพของนางทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซูบตอบไร้เครื่องประทินโฉม อาปิงสาวใช้คนสนิทถูกขายออกไปแล้ว เหลือเพียงสาวใช้ใบ้สองคนที่หยางเจี้ยนส่งมาเฝ้าดูและส่งข้าวส่งน้ำ"อุ๊บ!..."หว่านเอ๋อร์ยกมือปิดปาก รีบคว้ากระโถนมาอาเจียนอย่างหนักเป็นรอบที่สามของเช้านี้ ร่างกายของนางสั่นเทาด้วยความอ่อนเพลีย แต่ดวงตาที่แดงก่ำกลับเบิกโพลงด้วยความตระหนก... และความหวังนางนับนิ้วคำนวณวันเวลาในใจ รอบเดือนของนางขาดหายไปเดือนกว่าแล้ว อาการคลื่นไส้ เวียนหัว เหม็นกลิ่นคาว"ท้อง..." นางพึมพำเสียงสั่น "ข้าท้อง..."ความจริงข้อนี้ทำให้เลือดในกายนางเย็นเฉียบ หากเป็นสตรีอื่นคงดีใจที่ตั้งครรภ์ แต่สำหรับหว่านเอ๋อร์ นางรู้ดีแก่ใจว่า 'ใคร'

ย้อนกลับไปหนึ่งวันก่อนหน้า... ณ จวนแม่ทัพสกุลหยางภายในห้องหนังสือที่ปิดมิดชิด แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของ แม่ทัพหยางเจี้ยน ที่นั่งนิ่งประดุจรูปสลักหิน ทว่าในดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่แทบจะเผาผลาญจวนให้เป็นจุณเบื้องหน้าของเขาคือ 'เงา' องครักษ์ลับที่คุกเข่ารายงานสิ่งที่ได้ยินมาจากช่องทางลับของจวนอ๋องฉี"...นางวางแผนจะใช้ 'ยาวสันต์รัญจวน' ในงานเลี้ยงวันเกิดท่านอ๋อง เพื่อมอมท่านแม่ทัพและจัดฉากให้ท่านหลับนอนกับนาง เพื่อที่นางจะได้อ้างสิทธิ์ในทารกในครรภ์ว่าเป็นบุตรของท่านขอรับ...""และชายชู้ผู้นั้น... คืออ๋องฉี"เพล้ง!ถ้วยชาในมือหยางเจี้ยนถูกบีบจนแตกละเอียดเป็นผุยผง เลือดสดๆ ไหลซึมจากฝ่ามือหยดลงบนโต๊ะ แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดทางใจแท้จริงแล้ว... หยางเจี้ยนระแคะระคายเรื่องความสัมพันธ์ลับๆ ของ หลินหว่านเอ๋อร์ มานานแล้ว เขาเห็นสายตาที่นางมองอ๋องฉี เห็นความห่างเหินที่นางมีต่อเขา แต่เขาก็เลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่ง เพราะเห็นแก่ความผูกพันในวัยเยาว์และเห็นแก่หน้าตาของตระกูลหลิน เขาหวังว่านางจะกลับตัวกลับใจแต่เขาคิดผิด... ความเมตตาของเขา กลับกลายเป็นกา