جميع فصول : الفصل -الفصل 50

ตอนที่ 11 ไม่หลงเหลือความสงบ หยุนเฟยถอนหายใจเฮือกใหญ่เดินเข้าไปในครัวเปิดตู้กับข้าวหาอะไรง่าย ๆ ทำให้เซียวเหยี่ยนกิน ก่อนที่เธอเองจะเข้านอน เก็บแรงเพื่อทำงานบ้านเก็บกวาดขยะในพรุ่งนี้เช้า รุ่งเช้าวันต่อมา บนโต๊ะอาหารที่มีเพียงข้าวสวยในจานคนละนิดกับข้าวบนโต๊ะมีเพียงสองอย่างคือผัดผักไร้เนื้อหมู และยังมีซุปจืด ๆ ทำให้โม่ชิงเหมยไม่พอใจเท่าไหร่นัก นั่งหน้าบูดบึ้งไม่อยากอาหาร “เป็นอะไรไป รีบกินสิจะได้ไปทำงานกัน”“กินอาหารอย่างนี้จะไปมีแรงทำงานได้อย่างไร แถมยังรสชาติไม่ได้เรื่อง” หยุนเฟยเหลือบมองหน้าอย่างไม่พอใจทำให้เซียวเหยี่ยนเริ่มลำบากใจ“อร่อยไม่อร่อยฉันก็เลี้ยงเซียวเหยี่ยนจนเติบโตมาได้ ถ้าอยากกินอะไรอร่อย ๆ ก็เอาเงินมาสิ ข้าวสารในถังใกล้หมดแล้ว อีกอย่างเสื้อผ้าของเธอนะซักเองเถอะฉันละไม่อยากจะเชื่อเลย แม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานแต่นั่นเป็นของใช้ส่วนตัวให้แม่สามีซักผ้าให้ได้อย่างไร หากเทียบกันแล้วซูเหย่ทำงานหนักกว่าเธอเป็นไหน ๆ ยังกลับมาทำอาหาร มาทำงานบ้านได้อย่างสบาย ตื่นเช้านอนดึกรอทุกคนในบ้านเข้านอนเธอถึงจะนอนได้ แต่นี่อะไรพ่อแม่เธอไม่ได้สอนหรือไงกัน จิ จิ " หยุนเฟยไม่อาจจะทน

ตอนที่ 13 หลานคนใหม่ฝั่งด้านครอบครัวตระกูลอู๋ ตั้งแต่วันนั้นเสี่ยวผิงเริ่มเงียบขรึมมากกว่าเดิม แต่ก็ยังได้ไปโรงเรียนเพราะหยุนเฟยผู้เป็นย่าไม่ยอม ออกไปหารับจ้างเพื่อให้หลานมีเงินไปโรงเรียน เซียวเหยี่ยนกลับมาบ้านไม่มีอะไรจะกิน เสื้อผ้าก็หมดตู้เต็มตะกร้าไม่ได้ซัก เขาโวยวายเสียงดังลั่น ตอนนั้นเองหยุนเฟยจับมือเสี่ยวผิงกลับจากโรงเรียนหลังจากที่ช่วงเช้ารับจ้างมัดผักในตลาดช่วงเย็นเข็นผักไปส่ง ปวดหลังระบมไปหมดทั้งตัว แต่เมื่อเห็นเสี่ยวผิงได้เรียนหนังสือความเหน็ดเหนื่อยก็หายไปหมด ในใจของหยุนเฟยเริ่มคิดถึงซูเหย่ขึ้นมา และเฝ้าโทษตัวเองที่ทำร้ายจิตใจและไม่เห็นซูเหย่เป็นคนในครอบครัว หากเธอทำดีกับซูเหย่รักและเอ็นดูเธอป่านนี้ครอบครัวตระกูลอู๋คงมีแต่ความสุข แต่ทุกวันนี้ครอบครัวเหมือนตกนรกทั้งเป็นไม่อยากจะกลับบ้านเลยด้วยซ้ำ ลูกชายหลงอยู่กับโม่ชิงเหมย แสดงความรักชื่นหวานโดยไม่สนใจคนรอบข้าง จนเธอเริ่มเอือมระอา “นี่พากันออกไปไหนมา หิวจะตายอยู่แล้วรีบไปทำอาหารให้กินหน่อย อีกเดี๋ยวโม่ชิงเหมยก็ตื่นแล้วอย่าให้เธอได้โมโห” เซียวเหยี่ยนยืนกอดอกผิงประตูบ้านเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นแม่กับลูกสาวเดินมาจากข้างนอก “เซีย

ตอนที่ 15 ขนของ ดวงตาของเขาจ้องมองเธอด้วยความคาดหวังว่าสิ่งที่เขาต้องการเธอจะมองเห็นมันหรือไม่ และแล้วเสียงเล็ก ๆ ก็เปล่งออกมาอย่างมั่นคง“เสื้อตัวนี้เนื้อผ้าดี ค่อนข้างสวมใส่สบายหากขายช่วงฤดูหนาวถึงฤดูฝนน่าจะเป็นช่วงที่ลูกค้าเลือกซื้อไปสวมใส่ แต่ว่าเสื้อตัวนี้มีข้อผิดพลาดอยู่ค่ะ แม้ดูผ่านตาจะไม่เห็นข้อผิดพลาดแต่เมื่อมองดูดี ๆ จะเห็นว่ามีเส้นด้ายบางเส้นที่โผล่ออกมาและมีการเย็บที่ผิดพลาดอยู่ในส่วนด้านในตัวเสื้อ หากลูกค้าซื้อตัวนี้ไปใส่อาจจะเกิดการระคายเคืองผิวหนังและเสื้อตัวนี้จะขาดง่ายอยู่ได้ไม่นานหลังจากซักไปเพียงไม่กี่ครั้งเพราะด้ายที่เย็บช่วงต่อกันนั้นที่ไม่แข็งแรงและมีช่องโหว่ขาดง่ายกว่าเดิม ไม่คุ้มค่าต่อลูกค้าและอาจจะเกินการเรียกร้องตามมาทีหลัง จะทำให้ชื่อเสียงของโรงงานเสียหายได้ด้วยค่ะ” เขามองดูเธออย่างตั้งใจรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อได้รู้แล้วว่าเธอคือคนที่มีพรสวรรค์เรื่องนี้จริง ๆ“ผมหานจื่ออวี่เป็นประธานของที่นี่ ขอต้อนรับคุณเข้ามาทำงานร่วมกัน ข้อผิดพลาดเล็กน้อยที่ไม่ใช่ว่าใครจะมองเห็นหากไม่ใส่ใจและมีความรู้มากพอ แต่คุณสามารถมองออกเพียงใช้เวลานานไม่นาน ผมจะส่งคุ

ตอนที่17 จุดเปลี่ยนชีวิต"อะแฮ่ม!!! ทำอะไรอยู่หรือ นี่ก็เลยเวลาเลิกวานมานานแล้วยังไม่กลับไปพักอีก" หานจื้ออวี่ กระแอมเบา ๆ เดินเข้ามาด้านในแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าซูเหย่กำลังทำอะไรอยู่“ฉันแค่อยากลองออกแบบเสื้อผ้าและตัดเย็บค่ะ ดูจากชุดที่เสร็จแล้วฉันว่าฉันน่าจะต้องฝึกฝนอีกเยอะเลย ยังมีส่วนที่บกพร่องอยู่” หานจื้ออวี่เดินเข้ามาดูใกล้ ๆ ยื่นมือไปจับดูอย่างพินิจพิเคราะห์ แม้จะเป็นเพียงเศษผ้าแต่เธอทำมันได้ออกมาดูดีจนมิอาจจะละสายตาได้ “ชุดนี้ดีมากเลยนะ หากคุณบอกว่านี่คือผลงานชิ้นแรก”“จริงหรือคะ? ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาสฉัน ความใฝ่ฝันของฉันคือการออกแบบเสื้อผ้าที่ถูกนางแบบสวมใส่ถ่ายลงนิตยสาร วันนั้นฉันคงมีความสุขมาก ๆ แน่ ๆ” ซูเหย่ยิ้มกว้างเมื่อพูดถึงความฝันของเธอ ดวงตาของเธอเปล่งประกายวาดฝันถึงวันประสบความสำเร็จ“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวันนั้นนะครับ คุณตั้งใจพัฒนาตัวเองไม่นานก็อาจจะได้ขึ้นชื่อเป็นนักออกแบบชุดชื่อดังก็ได้ ผมเป็นกำลังใจให้นะครับ นี่ก็ค่ำแล้วกลับไปพักเถอะครับ”“ค่ะ” ซูเหย่ยิ้มบาง ๆ ให้เขาก่อนจะเก็บของทุกอย่างเข้าที่ ชุดของเธอก็ยังคงวางอยู่ตรงนั้นไม่ได้เก็บกลับไปด้วยเพราะยังทำไม่เสร็จ หาน

ตอนที่ 19 การมาเยือนของเสี่ยวลี่ ซูเหย่ขึ้นไปที่ห้องของท่านประธานทุกสายตาพากันจับจ้องแถมยังซุบซิบนินทา เข้ามาทีหลังแต่หน้าที่การงานกลับก้าวหน้ามากกว่าคนอื่นที่ทำงานอยู่ที่นี่หลายปี “ดูสิ ๆ เดินมานู้นแล้ว ฉันว่าเธอต้องอ่อยหว่านเสน่ห์ใส่ท่านประธานแน่เลย เขาถึงได้ให้โอกาสเปิดหนทางให้เธอมีชื่อเสียง ดูจากใบหน้าการแต่งตัวแล้วก็คงจะเอาตัวเข้าแลกสินะ ขนาดพวกเราทำมาตั้งหลายปียังไม่ได้เลื่อนตำแหน่งไปที่ไหนเลย”“นั่นสิ ๆ ฉันก็แอบคิดเหมือนกัน ได้ยินมาว่าท่านประธานให้เธอย้ายเข้าไปอยู่ในห้องพักเก่าของเขาด้วยล่ะ ได้ยินมาว่าห้องนั้นเป็นห้องที่เขาซื้อเอาไว้เวลาทำงานร่วงเวลาจะเข้าไปพัก ไม่คิดเลยว่าจะให้หวังซูเหย่คนนั้นเข้าไปพัก หรือว่าทั้งสองจะแอบมีความสัมพันธ์กันจริง ๆ ” อีกคนพูดเสริมขึ้นมา แม้ว่าจะกระซิบกระซาบแต่ทว่าคำพูดนั้นเข้าหูซูเหย่ดังกึกก้อง “พวกเธอจับกลุ่มนินทาอะไรกัน ก่อนจะอิจฉาคนอื่นหัดดูผลงานของเขาด้วยสิ ซูเหย่ก็ทำให้เห็นแท้ ๆ ว่าเธอมีความสามารถขนาดไหน แม้ว่าท่านประธานจะช่วยเหลือสนับสนุนแต่ถ้าผลงานของเธอไม่ดีจริงๆ คิดหรือว่าเธอจะโด่งดังได้ในเร็ววัน หากไม่มีคนซื้อชุดที่เธอออกแบบ เล