جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ตอนที่ 11 ท่านพ่อมาเยือนหลายวันต่อมา ร้านอาหารส่านซีโด่งดังไปจนถึงหูขององค์ชายใหญ่ เพราะเหล่าใต้เท้าเอ่ยถึงพร้อมทั้งเอ่ยชื่นชมใต้เท้าไป๋หลังจากแยกย้ายกันที่ท้องพระโรงเมื่อได้เข้าพบฮ่องเต้ “ร้านอาหารส่านซีอย่างนั้นหรือ ? บุตรสาวของท่านใต้เท้าช่างมีพรสวรรค์จริง ๆ หรือว่าข้าต้องไปเยือนเสียหน่อยแล้ว” องค์ชายใหญ่เดินออกจากตำหนักเห็นใต้เท้าไป๋พอดี จึงรีบเข้าไปขวางทางเขาเอาไว้ชายชราที่ดูเหมือนไร้พิษภัย ยอมอ่อนข้อต่อฮ่องเต้ ทว่าองค์ชายใหญ่กลับมองว่าเขาคือชายชราที่หลักแหลมและฉลาดมีไหวพริบ ให้บุตรสาวแต่งเข้าจวนอ๋องเซียวหนานเพราะต้องการอำนาจ คงกำลังวางแผนให้อ๋องเจ็ดเข้ามานั่งบนบัลลังก์อีกครา เขาจึงไม่ชอบใจใต้เท้าไป๋ จนคิดอยากจะจัดการ ทว่าเขาคือใต้เท้าอาวุโสในสภามิอาจจะบุ่มบ่ามลงโทษหรือจัดการเขาได้อย่างไม่คิดไตร่ตรองให้ดี อาจจะส่งผลเสียแก่ตน “ถวายบังคมองค์ชายใหญ่” “ใต้เท้าไป๋ข้ายินดีด้วยนะ ได้ยินมาว่าบุตรสาวของท่านเปิดร้านอาหารแถมยังเป็นที่เลืองลือคงเป็นเพราะท่านสั่งสอนเลี้ยงดูนางมาเป็นอย่างดี ข้าว่าข้าคงต้องไปลิ้มลองเสียหน่อยแล้วว่าอร่อยอย่างที่ผู้คนเล่าขานหรือไม่? หากถูกใจข้าจะสั่งให้นำอา

ตอนที่ 13 ความเมตตาของหลินเหย่“จูเก่อหลิงถึงเวลากลับจวนแล้ว วันนี้ข้าเหนื่อยมากกว่าทุกวันหลังล้างเนื้อล้างตัว เจ้าจงนวดให้ข้าก่อนที่จะเข้านอน”“เพคะ เช่นนั้นเราเดินทางกันเถอะนะเพคะ สารถีรออยู่ด้านนู้นแล้ว” จูเก่อหลิงผายมือไปด้านหน้ามองใบหน้านายหญิงที่ดูเหนื่อยล้ามากกว่าทุกวัน แม้นางไม่บอกจูเก่อหลิงคิดเอาไว้แล้วหากเมื่อไหร่ที่กลับถึงจวนจะแช่กลีบดอกไม้จุดกำยานในระหว่างแช่กายในอ่างน้ำเพื่อให้นายหญิงผ่อนคลาย ทั้งสองเดินออกมาจากร้านอาหารกำลังจะก้าวเท้าขึ้นเกี้ยวของจวนอ๋อง ทว่ายามนั้นเองนางเหลือบไปเห็นเด็กชายกับหญิงชราแต่งกายซอมซ่อนั่งอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารส่านซี นางหยุดชะงักก่อนจะเอ่ยถามจูเก่อหลิงด้วยความสงสัย“หญิงชรากับเด็กชายนั้นเหตุใดถึงไม่กลับเข้าเรือนกัน อากาศก็เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ”“พระชายาเพคะ หม่อมฉันได้ยินคนละแวกนี้เอ่ยว่าหญิงชราสูญเสียบุตรชายและลูกสะใภ้ไปตั้งแต่เด็กชายยังเล็ก นางจึงคอยเลี้ยงดูทว่าเคราะห์กรรมของนางมีมากนัก ถูกทางการยึดเรือนไปเป็นที่พักของใต้เท้าชั่วเจ้าเพคะ นางจึงระหกระเหินขอทานเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง”‘ไม่ว่ายุคสมัยใด ความทุกข์ยากก็ไม่หมดสิ้นสินะ เด็กชายตัวน

ตอนที่ 15 ใจสั่น“ต่อจากนี้เจ้าคอยจับตามองท่านอ๋องกับถังหลินเอาไว้ หากมีอะไรผิดปกติรีบแจ้งข้าโดยด่วน”“พระชายาสงสัยในเรื่องใดหรือเพคะ”“บ้างครั้งท่านอ๋องก็เหมือนคนปกติ แต่บางครั้งเขาก็เหมือนเด็กชายใสซื่อ ข้าอยากรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเขาปิดบังอะไรหรือไม่”“เพคะ หม่อมฉันจะระวังตัวและเฝ้ามองทั้งสองคน”หลังจากนั้นทั้งสองส่งหลินเหย่เข้านอนดับเทียนในห้องบรรทมให้มืดมีเพียงแสงไฟจากด้านนอกสลัว ๆ สาดส่องเข้ามาฝั่งด้านเซียวหนาน “ท่านอ๋อง เกิดอันใดขึ้นกับพระองค์กันแน่พ่ะย่ะค่ะ ช่วงนี้เหมือนพระองค์จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เช่นอย่างวันนี้ท่านอ๋องเกือบทำให้ความลับที่ท่านอ๋องเก็บเอาไว้ถูกเปิดเผยแล้ว โชคดีที่กระหม่อมเข้าไปช่วยแก้ต่างให้ทัน”ถังหลินหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อหวนคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นช่วงค่ำ“ข้าคงเห็นว่านางเป็นคนดีกว่าที่ข้าคิด นางมีจิตใจเมตตาช่วยเหลือหญิงชรากับเด็กชายอย่างไม่รังเกียจ จึงไม่อยากให้นางเจ็บกายเท่านั้น” เซียวหนานตอบกลับองครักษ์เขาเองก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นเดียวกัน ยามนั้นหัวใจของเขาหล่นวูบเมื่อเห็นม้ากำลังวิ่งตรงมาหานาง เขาไม่อยากให้นางเจ็บตัวคิดอะไรไม่ทัน ยามนั้นคิดเพียงแค่ว

ตอนที่ 17 หลักฐาน“นั่นสิพวกเจ้าเป็นผู้ใดกันถึงไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำกล้ากล่าวหาพระชายาอ๋องเจ็ดเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าคือเถ้าแก่โรงเตี๊ยมอวี้เฉิน หากหญิงชรานางนี้กินอาหารและตายเพราะอาหารมียาพิษนางคงไม่ได้ไปตายที่อื่น อ้อจริงสิ เด็กชายที่พระชายาถามถึงนะอยู่กับข้าเอง เมื่อคืนนี้หลังจากกินอาหารเสร็จทั้งสองเดินทางกันออกไปจากที่นี่ จู่ ๆ เด็กชายผู้นี้วิ่งหน้าตื่นราวกับวิ่งหนีผีอย่างไรอย่างนั้น ช่วงนั้นข้ากำลังปิดร้านพอดี จึงเห็นและช่วยเหลือเขาเอาไว้ นี่เจ้านะออกมาได้แล้วไม่ต้องเกรงกลัวว่าจะมีผู้ใดทำร้ายเจ้าได้ รีบบอกทุกคนไปเสียว่าเจ้ากับท่านยายของเจ้าตายเพราะอาหารของพระชายาหลินเหย่จริงหรือไม่” โจวหานเดินออกมาจากร้านน้ำชาพร้อมเด็กชายตัวน้อย เมื่อเห็นท่านยายของตนความกวาดกลัวเหตุการณ์ที่เขาพบเจอเมื่อคืนนี้ก็หวนคืนย้อนมา โจวหานจับกายของเขาเอาไว้แน่น พร้อมรับปากว่าจะปกป้องเขาเอง เด็กชายมองไปที่ร่างของท่านยายดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะมองไปยังหลินเหย่“ไม่ใช่ขอรับ ท่านยายของข้าไม่ได้ตายเพราะอาหารของพระชายา หลังจากกินอาหารเสร็จหมดแล้วท่านยายชวนข้าไปนอนที่ศาลาริมน้ำ ท่านยายดีใจใหญ่ที่พระชายาจะจ้

ตอนที่ 19 ไม่ได้ดั่งใจรุ่งเช้าวันต่อมาหลินเหย่ทำตัวปกติ สายตาคอยลอบมองอ๋องเซียวหนานระหว่างร่วมโต๊ะอาหารเช้า เขายังคงทำตัวปกติเช่นเคยแต่ไม่ได้กินอาหารมูมมามเหมือนเมื่อก่อน กินไปยิ้มไป อากาศช่วงนี้เริ่มเย็นยะเยือกคล้ายว่าฤดูเหมันต์ใกล้มาเยือน"ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวเย็นแล้ว ต่อจากนี้ท่านอ๋องต้องสวมเสื้อผ้าที่หนากว่านี้นะเพคะ อีกอย่างข้าต้องเฝ้าร้านอาหารกว่าจะกลับในแต่ละวันท้องฟ้าคงมืดสลัว เพราะช่วงอากาศหนาวท้องฟ้าจะเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง มิต้องรอนะเพคะ และไม่ต้องออกตามหาข้าอีกเหมือนดั่งครั้งก่อน ส่วนเรื่องร้านอาหารส่านซียามนี้ถูกจัดการให้สงบสุขเหมือนอย่างเคย ท่านพ่อส่งคนมาคอยคุ้มกันข้าไม่ว่าจะเดินทางไปที่ใด " หลินเหย่กินอาหารพลางเอ่ยออกมา สำรวจดูใบหน้าของเซียวหนานเป็นครั้งคราวอยากรู้ว่าเขาจะมีสีหน้าเช่นไร แต่เขาไม่มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย วันนี้หลินเหย่จะต้องรู้ให้ได้ว่าอ๋องเซียวหนานผู้นี้สติไม่ดีจริง ๆ หรือเสแสร้งกันแน่ ช่วงนี้ระบบอ่านค่าความโปรดปรานแม้จะเพิ่มขึ้นมาวันละนิด แต่ค่าความโปรดปรานยามนี้ก็เกินครึ่งแล้ว การเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตัวร้ายอย่างไป๋หลินเหย่ก็เปลี่ยนแปลงไปม