All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 91 - Chapter 100

ขณะที่ตงอิงกำลังคิดแผนร้าย คนที่ถูกปองร้ายกับเอนกายด้วยความเกียจคร้าน ตั้งแต่กลับมาพำนักที่วังองค์ชาย ลู่รั่วซีรู้สึกว่านางนั้นเกียจคร้านขึ้นมากแม้จะฝึกปรือวรยุทธ์เสมอ ก็ราวกับไม่ได้ออกกำลัง บัดนี้บาดแผลทั้งที่แขนและฝ่ามือหายดีแล้ว และด้วยความเพียรพยายามขององค์ชาย นอกจากจะทายารักษาแผลเป็นให้ผู้เป็นชายาสม่ำเสมอ โอสถทั้งหลายเขายังคิดค้นขึ้นมาเอง สมุนไพรที่ใช้ก็ล้ำค่า ผลลัพธ์เลยเป็นที่น่าพอใจ ลู่รั่วซีเองก็รับรู้ถึงความเพียรพยายามของสามีวันนี้นางเลยแต่งกายงดงามเพื่อเขา ด้วยอาภรณ์ที่ตัดเย็บจากผ้าไหมเมฆขาวที่ได้รับประทานมาจากองค์ราชาสือมู่ออกมาจากห้องปรุงยาเมื่อใดคงตื่นตะลึงมีเพียงแค่ไม่กี่ช่วงเวลาที่องค์ชายห้าจะอยู่ห่างจากพระชายา หนึ่งในนั้นคือตอนที่พระองค์เข้าไปในห้องปรุงยา บางครั้งลู่รั่วซีก็จะเข้าไปอยู่ในนั้นด้วย แต่การหลอมโอสถของร่างสูงต้องใช้สมาธิมาก อีกทั้งอากาศยังร้อนอบอ้าว สุดท้ายนางเลยพยายามไม่รบกวนลู่รั่วซีรู้สึกว่านางค่อนข้างว่าง อีกเหตุผลที่วันนี้หญิงสาวแต่งตัวงดงาม ก็เพื่อจะพูดคุยเรื่องที่นางจะกลับไปอยู่ที่กำแพงเหนือ แม้ท่านแม่ทัพใหญ่จะไม่เรี

“หม่อมฉันกล้าสาบาน หม่อมฉันเห็นจริง ๆ เพคะ” จางหยากล้าสาบาน เพราะว่าเรื่องนี้นางไม่ได้โกหก “บุรุษผู้นั้นรูปร่างสูง สวมใส่อาภรณ์สีเข้ม มองดูแล้วไม่ใช่องครักษ์ ท่าทางนั้นดูสนิทสนมกับพระชายาไม่น้อย”นี่ไม่ต่างจากคำพูดใส่ไคล้ ทั้งเห็นบุรุษอื่นที่เรือนนอนของพระชายา ทั้งเห็นว่าพระชายาสนิทสนมกับบุรุษผู้นั้น คำพูดทั้งหมดนี้ชวนให้เข้าใจผิดเป็นอย่างมาก ใบหน้าขององค์ชายห้าตึงเครียด ร่างสูงรีบมุ่งตรงไปที่ตำหนักอวี้หรงทันทีโดยที่มีตงอิงกับจางหยาติดตามมา ทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะลอบยิ้ม เข้าใจว่าผู้เป็นองค์ชายจะต้องหลงเชื่อแล้วเพราะก่อนหน้านี้ไม่ว่าตงอิงจะพูดอะไร องค์ชายห้าก็มักจะเชื่อคำแล้วกล่าววาจาต่อว่าพระชายาอย่างไม่รักษาน้ำใจ หลังจากที่นางถูกส่งไปลงทัณฑ์องค์ชายถึงได้เปลี่ยนไป แต่ตงอิงยังเชื่อว่าอีกฝ่ายจะต้องยังหลงเหลือความโปรดปราน เชื่อในคำพูดของนางครั้งนี้พระชายาจะต้องถูกลงทัณฑ์แต่สิ่งที่สตรีทั้งสองไม่รู้ก็คือที่สือมู่รีบร้อน ไม่ใช่สงสัยในตัวของลู่รั่วซีว่านางจะทำเรื่องไม่ดีลับหลังเขา แต่องค์ชายห้ากังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาว

“ข้าไม่ได้เชื่อตงอิง” พูดพร้อมจับมือเล็กแน่น แววตาที่จ้องมองแน่วแน่ไม่สั่นไหว ตั้งแต่ต้นเขาก็ไม่คิดเป็นอื่น เพียงเป็นห่วงนางมากเท่านั้น“ข้าเชื่อเจ้า เจ้าพูดอะไรข้าเชื่อทั้งนั้น”เห็นท่าทางยืนกรานของพระสวามี ทำให้ลู่รั่วซีนึกพึงพอใจ แม้ไม่ได้ตั้งใจจะทดสอบว่าระหว่างนางกับอนุตง เขาจะเชื่อคำพูดของผู้ใด แต่เมื่อผลลัพธ์กลายมาเป็นเช่นนี้นางย่อมต้องยินดี อย่างน้อยเขาก็เชื่อใจนาง ไม่หูเบาเหมือนครั้งนั้น“หรือเพราะองค์ชายห้าเคยรับฟังและสั่งลงโทษข้า เจ้าเลยคิดจะใช้แผนการเช่นเดิมหรือ” แม้จะดีใจแต่หญิงสาวก็ยังไม่พูดอะไรกับพระสวามี นางหันมามองหน้าตงอิงตรง ๆ ไม่นึกเกรงกลัวตั้งแต่ที่ได้ยินว่าองค์ชายห้าเชื่อพระชายา ตงอิงก็พลันหน้าเสีย กระนั้นนางก็ยังไม่ยอมแพ้“พระชายาต้องพาตัวบุรุษผู้นั้นไปซ่อนเอาไว้แน่ ๆ”“เจ้าดูมั่นใจยิ่งนัก เห็นมันด้วยตาของตนเองหรือ”“เป็นสาวใช้ของหม่อมฉันที่เห็น”“หืม?” ลู่รั่วซียกยิ้ม นัยน์ตาหงส์มองจ้อง “แล้วสาวใช้ของเจ้ามาทำอะไรที่ตำหนักของข้า”“หม่อมฉันอยากจะขอให้พระชายาอภัยโทษ จึงตั้งใจทำขนมหวา

“ไม่จริงนะเพคะ องค์ชายได้โปรดเชื่อหม่อมฉัน!” ตงอิงโขกศีรษะ ทั้งยังปฏิเสธซ้ำ ๆ ว่าเรื่องที่จางหยาพูดนั้นไม่ได้เป็นความจริง“หม่อมฉันมีหลักฐานเพคะ ที่ตัวของผู้ดูแลซุนมีถุงหอมของอนุตงอยู่” จางหยาที่ดูเหมือนใสซื่อ เอาเข้าจริงนางเจ้าเล่ห์ไม่น้อย หลังจากที่รู้ว่าตงอิงมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับซุนเจิงก็ปิดปากเงียบ แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว ถุงหอมนั่นแท้จริงเป็นนางที่เอาไปให้ซุนเจิง และหลอกลวงว่าเป็นตงอิงที่ฝากมาให้ เขาที่มีใจให้หญิงสาวมีหรือจะไม่รับเอาไว้ แผนการช่างแยบยลถุงหอมของตงอิงมีกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์เนื่องจากนางเป็นสตรีเผ่าจันทราที่มีความรู้เรื่องสมุนไพร จึงไม่ใช่ถุงหอมที่มีกลิ่นของดอกไม้เท่านั้นแต่จะมีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ด้วย และเมื่อค้นเจอในตัวของซุนเจิงหลักฐานยิ่งมัดตัวว่าตงอิงคบชู้จริง ๆ อีกทั้งนางยังร้ายกาจวางแผนให้ชายชู้มาทำร้ายพระชายาหากไม่ใช่เพราะลู่รั่วซีไหวตัวทัน ไม่รู้เลยว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายใดขึ้น คิดมาถึงตรงนี้ผู้เป็นองค์ชายก็กัดกรามแน่น“ต่ำช้า” แววตาคมกล้ามองจ้องสตรีที่อยู่เบื้องหน้าอย่างรังเกียจ ไม่คิดว่า

ซุนเจิงในตอนนี้ไม่มีแม้แรงจะต่อต้าน ด้วยร่างกายที่บอบช้ำเพราะถูกคนของพระชายาทุบตีอย่างรุนแรงหากต้องรับโทษโบยหนึ่งร้อยที รับสั่งที่ให้ชายหญิงไปอยู่ด้วยกัน อาจไม่มีทางเป็นไปได้ อีกทั้งหากคนที่เผ่าจันทรารู้เรื่องนี้เข้า เกรงว่าจะรังเกียจเดียดฉันท์จนไม่ยอมรับกลับไป ไม่มีผู้ใดยอมรับชายหญิงที่คบชู้ เฟิงหยวนก็อยู่ไม่ได้ เผ่าจันทราก็อยู่ไม่ได้ ชีวิตต่อจากนี้ไปไม่มีทางพบจุดจบที่ดี ตงอิงกรีดร้องไม่ยินยอม ก่อนที่เสียงร้องจะขาดหายเมื่อแผ่นหลังถูกเฆี่ยนตี รับโทษทัณฑ์ที่นางก่อ ซุนเจิงก็ย่ำแย่ไม่ต่างกัน แววตาจากที่เคยมองตงอิงด้วยความรัก ก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เพราะอีกฝ่ายทำให้เขาต้องพบจุดจบเช่นนี้แต่เรื่องนี้จะโทษผู้ใดได้ หากพวกเขาไม่คิดกระทำเรื่องชั่วช้า ชีวิตนี้คงไม่จบลงนอกกำแพงเมือง“ส่วนนาง...” จางหยาคิดว่ารอดแล้ว ด้วยหลักฐานทั้งหมดทำให้เชื่อได้ว่าหญิงสาวถูกบังคับจริง ๆ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาเงยขึ้นมองพระพักตร์ ท่าทางน่าสงสารราวลูกนกตกจากรัง“ไล่ออกไปจากวัง ห้ามนางกลับเข้ามาที่เขตเมืองชั้นในอีก”แต่สือมู่ไม่คิดสงสารใครแล้ว