All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 81 - Chapter 90

เพราะถ้าเจ้านายของตนก้าวพลาดอีกเพียงครั้งเดียว มีหวังคงหมดสิ้นโอกาสกลับมาคืนดี พระชายาที่ใจแข็งถึงเพียงนั้นคงไม่ให้อภัย“ย่อมต้องบอก” ร่างสูงพยักหน้าลง ก่อนที่จะทอดพระเนตรออกไปในค่ำคืนนั้นตอนที่ดึงรั้งร่างบางมาแนบชิด สือมู่ก็พูดเรื่องของตงอิงกับลู่รั่วซีอย่างตรงไปตรงมา“ตงอิงได้รับโทษครบแล้ว ข้าจะให้นางกลับมาอยู่ที่เรือนเยว่ตามเดิม เจ้าเห็นด้วยหรือไม่”หญิงสาวชะงัก คำพูดของร่างสูงคล้ายไม่ใส่ใจในขณะที่เขากำลังป้วนเปี้ยนใกล้ชิดปทุมถันคู่งาม“เสด็จพี่” นางอยากให้เขาเงยหน้าขึ้นมาพูดคุยดี ๆ“ข้าตามใจเจ้า หากเจ้าไม่เห็นด้วย ข้าก็จะปล่อยให้นางอยู่ที่เรือนซักล้างต่อไป” สือมู่พูดจริง เขายกให้นางเป็นผู้ตัดสินใจแต่นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการขังลืมไม่ใช่หรือ“ไม่ใช่ว่านางสำคัญกับเสด็จพี่หรือ” คราวนี้ลู่รั่วซีทำให้ร่างสูงหยุดชะงักได้ เขามองนางด้วยความรีบร้อน“นางไม่ได้สำคัญ ข้ารับนางมาเพราะรับปากกับพี่ชายนางเอาไว้ก็เท่านั้นว่าจะช่วยดูแล” ผู้เป็นองค์ชายรีบอธิบาย &ld

และแล้วตงอิงก็ได้กลับมาที่วังองค์ชาย แต่ที่พำนักของนางอยู่ที่เรือนเยว่ที่ห่างไกลจากตำหนักส่วนพระองค์ ลู่รั่วซีรับรู้ทุกอย่างแต่นางปล่อยผ่านไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว ขณะเดียวกันสือมู่ก็ไม่ไปที่เรือนเยว่จริง ๆ คนที่ได้รับมอบหมายให้จัดการเรื่องของตงอิงก็คือเการุ่ยองครักษ์คนสนิทผู้เป็นองค์ชายยังคงประพฤติตัวเช่นเดิม นั่นคือตามติดพระชายา ลู่รั่วซีไปไหนเขาไปด้วย นี่สร้างความขุ่นเคืองใจให้กับตงอิงไม่น้อยนางคิดว่าเมื่อนางกลับมาองค์ชายห้าจะเสด็จมาปลอบประโลม ที่ไหนได้กลับมาที่วังองค์ชายสามวัน รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่ได้พบองค์ชาย หญิงสาวเจ็บแค้นยิ่งนัก“ต้องเป็นพระชายาที่ไม่ยอมให้องค์ชายเสด็จมาหาข้า!” ตงอิงแผดเสียง ไม่พอยังขว้างปาข้าวของ สาวใช้ที่อยู่ข้างกายนามจางหยาก็ประจบสอพลอ เห็นดีเห็นงาม ความจริงแล้วหญิงนางนี้ก็คิดหวังอยากเป็นอนุขององค์ชายนางไม่หวังสูง ไม่คิดอยากมีเรื่องกับพระชายา คิดว่าถ้าทำให้องค์ชายห้าปรายตามองได้ก็คงได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ดูได้จากตงอิง แม้นางจะไม่ได้รับความโปรดปราน กระนั้นก็ไม่ต้องทนลำบาก ไม่จำเป็นต้องทำงานหนักจนมือไม้หยาบกร้าน ได้แต่งกายงดงามหรูห

วังองค์ชายห้าค่อนข้างผ่อนปรนเพราะองค์ชายห้าไม่ค่อยเอาไหน ตลอดมาลู่รั่วซีก็ไม่คิดว่ามันมีปัญหาอะไร เพราะพวกเขาไม่เคยสร้างปัญหา แต่การแสดงออกของอนุตงและสาวใช้ของนางทำให้ต้องเปลี่ยนความคิดหากไม่อบรมสั่งสอนให้ดี คนนอกจะว่าเอาได้ว่าวังองค์ชายห้าไร้มารยาท“เย่เหลียง เจ้าลากพวกนางออกไปให้พ้นหน้าข้า สั่งปิดตำหนักให้คนมาทำความสะอาดให้ดี”“พ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ ปล่อยข้านะ!” ตงอิงไม่ยินยอม แต่ลู่รั่วซีไม่คิดจะเสวนาแล้ว“ถ้านางยังกรีดร้องโวยวาย ก็ตัดลิ้นแล้วค่อยโยนออกไป” ปากเล็กหุบฉับ ไม่กล้าเปล่งเสียงพูดอีก ด้วยกลัวว่าจะถูกตัดลิ้นทิ้งจริง ๆ ตงอิงหวาดกลัวจนแข้งขาสั่น กระทั่งถูกพาตัวกลับมาที่เรือนเยว่แล้วก็ยังสั่นไม่หาย“คอยดูเถิด องค์ชายจะต้องรู้เรื่องนี้!” ตงอิงยังคงเชื่อว่าองค์ชายห้าต้องเข้าข้างนาง หญิงสาวคิดอย่างถือดี ขณะเดียวกันลู่รั่วซีก็เด็ดขาด นางสั่งการลงไป คนในวังจากที่เคยอยู่อย่างเอ้อระเหยลอยชายต้องเข้ารับการอบรมบ่มนิสัยถูกกวดขันอย่างหนัก ทั้งหญิงและชาย พวกเขาต้องรู้จักประพฤติตนให้ดี นี่สร้างความขุ่นเคืองให้กับเหล่าข้า

ผู้เป็นองค์ชายก็เลยคิดว่าจะลักลอบเข้าไป ร่างองอาจมองซ้ายขวา วิชาตัวเบาของพระองค์ไม่ได้ดี แต่ก็พอไปวัดไปวาได้ ไม่บ่อยนักที่องค์ชายห้าจะเรียกใช้พลังยุทธ์ ถึงจะไม่ได้ความและไม่ค่อยฝึกฝนกำลัง เขาก็มีพลังยุทธ์ขั้นสาม ร่างสูงเหยียบเมฆาเหาะเหินข้ามกำแพงแต่เพราะไม่ได้ฝึกฝน สิ่งที่คิดกับความเป็นจริงนั้นช่างสวนทางกันสือมู่คิดว่าเขาจะกระโดดข้ามกำแพงไปได้ง่าย ๆ และก้าวเท้าลงอย่างสง่างาม ในความเป็นจริงนั้น ร่างองอาจไม่อาจจะควบคุมกำลังได้ ทำให้เขาซวนเซ ก่อนจะเสียหลักล้มลง สภาพดูไม่จืด แย่ยิ่งกว่านั้นคือองค์ชายตกลงไปในบ่อปลา ร่างกายเปียกโชก เสียงโหวกเหวกเรียกให้คนมามุงดูจากที่จะลอบเข้ามาตำหนักอวี้หรงโดยที่ไม่ให้ผู้ใดรู้ ตอนนี้คนรู้กันทั้งตำหนักแล้ว องค์ชายห้าอายมาก“เย่เหลียงช่วยองค์ชาย เอาเสื้อคลุมให้พระองค์ด้วย” เสียงนั้นทำให้ใบหน้าคมคายเงยขึ้น พระชายายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว ใบหน้าของหญิงสาวเรียบนิ่งจนคนมองใจแป้ว กระนั้นเขาก็ได้รับการปรนนิบัติเป็นอย่างดี อาภรณ์ที่เปียกชื้นถูกผลัดเปลี่ยนลู่รั่วซีเอามือไพล่หลัง มองคนร่างสูงที่กระโดดข้ามกำแพงมา ไม่รู้ว่

แม้จะเป็นถึงองค์ชาย แต่ชีวิตของสือมู่ก็ไม่ได้ดีเลิศเลอ หลังจากองค์ชายรองถูกสังหารในคืนที่ก่อกบฏจางกุ้ยเฟยมารดาผู้แสนดีก็เปลี่ยนนิสัยจากใจดีเป็นดุร้ายเกรี้ยวกราด ช่วงชีวิตในวัยเด็กขององค์ชายห้าเคยสดใส ช่วงที่เขาป่วยออด ๆ แอด ๆ ได้รับการประคบประหงมดูแลจากทุกคนเป็นอย่างดี ทำให้เขาอยากจะทำอะไรก็ได้ ไม่มีผู้ใดว่ากล่าว นั่นเป็นช่วงเวลาที่ผู้เป็นองค์ชายได้รู้จักกับลู่รั่วซี นางนั้นเป็นเหมือนสหายเพียงคนเดียวของพระองค์ ที่สามารถวิ่งเล่นด้วยได้จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ คือตอนที่หญิงสาวมาเข้าร่วมงานวันเกิดของฮองเฮาด้วยบาดแผลที่ฝ่ามือที่ได้จากการฝึกฝนวิชาดาบ สือมู่ที่อยากจะเป็นหมอ อยากจะรักษาคนให้แข็งแรง โดยเฉพาะตัวเอง ตอนนั้นพระองค์อาสาทำแผลให้กับคุณหนูลู่ลู่รั่วซีตกหลุมรักในความอ่อนโยนของเขาในตอนนั้น ซึ่งสือมู่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเรื่อยมาแต่แล้วจุดแตกหักก็มาเยือน เมื่อองค์ชายรองก่อกบฏผู้ที่ควบคุมและจัดการกับองค์ชายรองก็คือลู่เหิงโจว บิดาของลู่รั่วซี นี่ทำให้จางกุ้ยเฟยโกรธแค้นชิงชังคนสกุลลู่มาก และพระนางก็เอาความแค้นทั้งหมดมาสุ