All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 71 - Chapter 80

“ถวายบังคมองค์ชายห้า” แม้จะทำความเคารพแต่น้ำเสียงค่อนข้างแข็งกระด้าง เนื่องจากเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงน้ำชาวันนั้นใหญ่โตและเป็นที่พูดถึง ทำให้มู่ชงไม่ค่อยจะพอใจเชื้อพระวงศ์หนุ่มผู้เป็นหลานเขยนัก กระนั้นก็ไม่ได้กระด้างกระเดื่องมากไปด้วยเคารพในฐานะองค์ชาย“ใต้เท้ามู่”“ไม่คิดว่าองค์ชายห้าจะเสด็จมาด้วย”“ชายาของข้ามา แล้วข้าจะไม่มาได้อย่างไร” ใบหน้าของผู้เป็นองค์ชายมีรอยยิ้มประดับอยู่ ไม่ได้ถือสาหรือติดใจท่าทางของชายชรา ด้วยรู้ว่าก่อนหน้านี้เขาทำตัวไม่ดีกับลู่รั่วซีมากและมู่ชงก็รับรู้มาโดยตลอด เพื่อจะกลบเกลื่อนเรื่องราวทั้งหมดที่เคยทำลงไปและเริ่มต้นใหม่ เขาต้องทำตัวดีเข้าไว้ ยิ้มให้มาก“นี่เป็นของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้ใต้เท้ามู่” ว่าพลางส่งของขวัญไปให้ ลู่รั่วซีหันไปมองไม่คิดว่าพระสวามีจะเตรียมของขวัญวันเกิดมาให้ท่านตาด้วย“องค์ชายห้าไม่จำเป็นต้องตระเตรียมสิ่งใดเลย”“ได้ยินว่าใต้เท้ามู่ชอบดื่มชา หวังว่าจะชอบของขวัญ” ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือมีคนตั้งใจ เพราะตอนที่

ลู่รั่วซีมองพระสวามีที่นั่งหน้าตูมอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เขากลับมาหานางจนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกราและเดินทางกลับวังองค์ชาย ใบหน้าคมคายก็ยังคงบึ้งตึง คิ้วกระบี่ขมวดแน่น จนกระทั่งขึ้นมาบนรถม้า เมื่ออยู่เพียงลำพังร่างสูงก็อุ้มนางให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก แล้วจับรั้งตะโบมจูบ“เสด็จพี่?”ลู่รั่วซีครางประท้วง ยิ่งรถม้าโคลงเคลงกลางร่างก็ยิ่งแนบชิด ชุดหนัก ๆ ดูเหมือนจะไม่เป็นอุปสรรคเลยสักนิด และยิ่งเลยเถิดไปกันใหญ่เมื่อมือหนาเริ่มฟอนเฟ้นสัมผัสเข้ามาใต้ร่มผ้าเรียวลิ้นเริ่มสอดแทรกรุกหนัก กลิ่นกามราคะเริ่มอบอวล“อื้อ หยุดก่อน หม่อมฉันจะโกรธนะเพคะ” โมโหแค่ไหนก็ต้องหยุด คนที่อยู่ในช่วงปรับปรุงพฤติกรรมไม่อยากทำให้ผู้เป็นชายาโกรธเคืองมากกว่าเดิม เขาชะงักฝ่ามือ หยุดจูบ ก่อนจะมองนางด้วยความขัดใจและตัดพ้อลู่รั่วซีไม่จำเป็นต้องผลักไสให้เปลืองแรง แค่พูดว่าจะโกรธสือมู่ก็ยอมหยุดแล้วแต่ปกติหญิงสาวก็ไม่ค่อยห้ามปรามเท่าไร เหตุที่ต้องทำเช่นนี้เพราะว่าทั้งสองอยู่บนรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัว ไม่ได้อยู่เพียงลำพัง หากเกิดอะไรขึ้นบนนี้เช่นนั้นแล้วนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน วันนั้นที่ค

ต้องผ่านความเจ็บปวดเพียงใด นางถึงได้เด็ดขาดถึงเพียงนี้ และคนที่ทำให้นางเจ็บปวดไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นตัวเขาเอง ไม่ใช่ว่าไม่รักแต่ไม่ได้รักเท่าเดิม สือมู่มองจ้องผู้เป็นชายานิ่งนาน นี่คือความจริงจากนาง ตั้งแต่ต้นมีเพียงลู่รั่วซีที่ยอมทน นางยอมเขาได้ทุกอย่าง ต้องอดทนกับคนนิสัยไม่ดีเช่นเขา ไม่แปลกที่วันนี้ความรู้สึกจะลดน้อยลง“ข้าสัญญาจะไม่ทำตัวไม่ดีอีกแล้ว หากเป็นเช่นนั้นเจ้าอย่ารักข้าน้อยลงไปมากกว่านี้ได้หรือไม่” องค์ชายห้าผู้เย่อหยิ่งกำลังขอร้องอ้อนวอนต่อหน้าผู้เป็นชายา ไม่ต้องรักเขามากเท่าเดิมก็ได้ ขอเพียงอย่าเลิกรักเขาเลย ไม่ได้พูดเปล่าแต่ถึงขั้นร้องไห้น้ำตารินไหล กายแกร่งโอบกอดหญิงสาวแน่น ลู่รั่วซีรับรู้ได้ถึงความสั่นสะท้าน สือมู่สำนึกผิดแล้วจริง ๆ เขาไม่อาจจะสูญเสียลู่รั่วซีไปได้เช่นนี้แล้วนางจะใจแข็งได้อีกต่อไปหรือ ลู่รั่วซีพ่ายแพ้ทุกทาง“ก็ได้เพคะ” สุดท้ายก็ยอมจำนน “เจ้าพูดแล้วนะ” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของเขาแดงก่ำแต่ก็เต็มไปด้วยความหวังนึกไปถึงองค์ชายอ่อนแอขี้โรคที่ร่างกายไม่เอื้ออำนวยแต่ยังจะดื้อรั้นผู้นั้น สือมู

แม้ลู่รั่วซีจะยังไม่ชินเพราะเมื่อก่อนเป็นตัวนางที่ต้องคอยมองสีหน้าและตามใจเขา ถึงอย่างนั้นการที่ถูกตามใจบ้างก็ใช่ว่านางจะปรับตัวไม่ได้ นี่ไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอะไรร่างระหงเข้ามาผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดที่เหมาะจะใส่ลงไปแช่ในบ่อน้ำร้อน มันค่อนข้างบางเบาและเปิดเปลือย ถึงจะอายเล็กน้อยแต่แม่ทัพหญิงก็สวมใส่ชุดนั้นอย่างมั่นใจ และผลตอบแทนที่ได้รับคือนัยน์ตาคมที่มองจ้องอย่างลึกซึ้งแต่สือมู่ก็น้อยหน้าที่ไหน เพราะอีกฝ่ายจงใจไม่สวมใส่อะไรเลยและรอคอยนางอยู่ในบ่อน้ำร้อนหากไม่บอกว่านี่คือองค์ชาย คงเข้าใจไปแล้วว่าเขาเป็นนายโลมที่มากฝีมือ ดูได้จากท่าทางที่ตั้งใจยั่วยวนอวดเรือนกายกำยำ บุรุษที่ไหนจะทำเช่นนี้บ้าง นอกจากพระสวามีของนาง“เจ้างามยิ่งนัก” เขาชมพร้อมกับยื่นมือมารอรับ“เหตุใดจึงไม่ใส่เสื้อผ้าเพคะ” รู้ทั้งรู้ก็ยังจะเอ่ยถาม ลู่รั่วซีกะพริบตาพลางแตะมือบางสัมผัสเขา พร้อมก้าวลงไปแช่ตัวในบ่อน้ำร้อนที่อีกฝ่ายรออยู่ก่อนแล้วสือมู่จับมือของหญิงสาวแน่น ช่วยประคองให้นางยืนอย่างมั่นคงเพราะหินด้านล่างลื่นเล็กน้อย เขาดูแลร่างบาง

แม้จะเป็นคุณหนูลู่แต่เพราะว่าเป็นทหาร ลู่รั่วซีเลยค่อนข้างทำงานหนักนางไม่ค่อยได้หยุดพักแต่หลังจากได้รับบาดเจ็บที่แขนทำให้นางได้มีเวลาพัก จนตอนนี้ร่างกายที่อ่อนล้าสะสมฟื้นฟูกลับมาเกือบสิบส่วนอีกทั้งร่างบางที่ได้รับการดูแลจากพระสวามีเป็นอย่างดี ส่งผลให้บาดแผลรุนแรงหายดีเร็ววันเร็วคืนนอกจากนั้นยังแทบไม่ทิ้งรอยแผลเป็น ด้วยโอสถรักษาที่สือมู่หลอมขึ้นมาเพื่อนางโดยเฉพาะ องค์ชายห้ามักจะทายาให้พระชายา ไม่ว่าจะเป็นรอยแผลเก่าหรือใหม่ ตอนนี้ตามเรือนกายบางร่องรอยเหล่านั้นจึงจางลงไปมากเมื่อบาดแผลสมานลู่รั่วซีก็กลับมาฝึกฝนเพลงดาบ ทุกเช้านางจะตื่นขึ้นมาออกกำลังกาย ใช้ชีวิตตามกิจวัตรแม้ไม่ได้อยู่ที่ค่ายทหารแต่กระนั้นก็มีคนที่คอยก่อกวน หากนางตื่นนอนแล้วเขาตื่นเช่นกัน แทนที่จะได้ฝึกดาบกลับได้ฝึกฝนบนเตียงแทน ตั้งแต่กลับมาจากกำแพงเหนือสือมู่ก็มาประทับที่ตำหนักอวี้หรงไม่ยอมกลับตำหนักส่วนพระองค์ ถึงขั้นย้ายข้าวของตั้งโต๊ะอ่านหนังสือในตำหนักของนาง ไล่ก็ไม่ยอมไป เกาะติดพระชายาจนเป็นภาพที่ทุกคนในวังองค์ชายเห็นจนชินตาอย่างแท้จริงแต่ลู่รั่วซีก็ต้องยอมรับว่าตลอดหลายวันมานี้ การมีพ