All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 111 - Chapter 120

ลู่รั่วซีรีบกินโอสถฟื้นฟูอีกเม็ด ซึ่งนี่เป็นเม็ดสุดท้ายที่มีอยู่ นางกำลังเดิมพันแล้ว ระหว่างร่างกายที่ฝืนทนจนหมดแรง กับพวกซากศพที่ยังคงไม่หมดสิ้นไป ผู้ใดกันแน่ที่จะคว้าชัยร่างงดงามพลิ้วไหวกลางอากาศ พลังยุทธ์ระดับหกกระจายวงกว้าง ดาบสีเงินบิดทะลุกลางร่างของอสุรกายจนเป็นรูโหว่ ทว่าตัวประหลาดก็ยังไม่ตาย การทำลายหัวเป็นสิ่งเดียวที่ฆ่ามันได้ แต่ถ้าต้องตัดหัวให้ขาดทุกตัวก็ยากเย็น นี่เปลืองแรงมากลู่รั่วซีเริ่มมองหาสิ่งที่จะช่วยทุ่นแรง พลันสายตาก็มองเห็นของบางอย่างเข้า ในความทรงจำที่เลือนราง ก่อนที่นางจะสิ้นใจ เฮือกสุดท้ายนางได้จุดไฟ ตั้งใจจะทำลายล้างพวกซากศพทั้งหมดให้ตายตกไปตามกัน ร่างบอบช้ำที่เผาไหม้ล้มลงไปบนก้อนดินพวกนั้นนางไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ที่แดนใต้ขึ้นชื่อเรื่องสร้างอาวุธที่ด่านซูหยวนแห่งนี้นับเป็นคลังแสงที่สำคัญและหนึ่งในนั้นคืออาวุธทำลายล้างที่กำลังอยู่ในช่วงพัฒนา ลู่รั่วซีไม่รู้วิธีการใช้จนกระทั่งเมื่อมันถูกไฟเผาไหม้ก่อนที่มันจะ ‘ระเบิด’อาวุธกัมปนาทที่จบชีวิตของนางลงหญิงสาวไม่กลัวหากจะต้องใช้งานเจ้านั่นอีกครั้ง เพ

เรื่องที่เกิดขึ้นที่ด่านซูหยวนเป็นที่พูดถึงเป็นอย่างมาก ทั้งชัยชนะที่ได้รับ แหล่งน้ำสะอาดที่มีเพิ่มขึ้น ทะเลสาบที่กลับมาใช้งานได้ แม้จะต้องเสียเวลาทำความสะอาดเศษซากของพวกซากศพค่อนข้างนานแต่ผลลัพธ์ที่ได้รับนั้นก็คุ้มค่า รวมไปถึงวีรกรรมที่ห้าวหาญของทหารแห่งอุดรและความเก่งกาจของแม่ทัพทั้งสาม โดยเฉพาะสตรีเพียงหนึ่งอย่างลู่รั่วซี ที่ออกไปสู้รบทั้งที่กำลังตั้งครรภ์แม่ทัพลู่เป็นดังวีรสตรีที่เป็นต้นแบบของหญิงสาวชาวเฟิงหยวน บุรุษที่ขี้ขลาดและใจเสาะทั้งหลาย ล้วนถูกนำมาเปรียบเทียบทั้งสิ้น ขนาดแม่ทัพลู่ท้องยังออกไปสู้ พวกเจ้าเป็นบุรุษแท้ ๆ กลับไม่กล้า หลบซ่อนตัวอยู่หลังกำแพง คำวิจารณ์นี้ทำให้หลายตระกูลต้องกวดขันบุตรหลานของตนเองให้ดีแม้ความจริงเรื่องที่ลู่รั่วซีหอบลูกไปสู้ด้วย จะไม่ใช่ความตั้งใจของนางก็ตามซึ่งเรื่องนี้ทำให้แม่ทัพใหญ่หยางจื่อห่าวอกสั่นขวัญแขวนไม่น้อย เพราะว่าเด็กในท้องของแม่ทัพหญิงนั้นนับได้ว่าเป็นหลานคนแรกของราชวงศ์สือที่ถือกำเนิดหลังเหตุการณ์โรคระบาด อีกทั้งยังเป็นสายเลือดของสกุลลู่ หากพวกเขาเป็นอะไรไปในสนามรบ นี่เกรงว่าความเสียใจคงไม่อาจจะประเมินค่าได้&

“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”“ได้ยินมาว่าการคลอดลูกนั้นอันตรายมาก”สุรเสียงเต็มไปด้วยความกังวล พระองค์กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพระชายา“พวกซากศพเรือนหมื่นยังสังหารพระชายาไม่ได้ เพียงคลอดลูกเท่านั้นคงไม่คณามือ” แต่เพียงพูดจบ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของแม่ทัพหญิง ตอนนั้นองค์ชายห้าเกือบจะวิ่งเข้าไปในห้องคลอดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเการุ่ยห้ามเอาไว้ได้ทันโชคดีที่ต่อจากเสียงร้องของคนเป็นแม่ ก็ตามมาด้วยเสียงร้องของคนเป็นลูกทันที “แง้!”“เป็นพระโอรสเจ้าค่ะ!”ราวกับหูไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกต่อไปนอกจากเสียงร้องไห้ของลูกชาย ร่างองอาจยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ จนกระทั่งแม่นมอุ้มพาลูกน้อยออกมาให้ได้ยล เจ้าหนูตัวแดงก่ำ แต่ก็มองออกแล้วว่าหน้าเหมือนกับตนเป็นอย่างมาก “รั่วรั่วเล่า”“พระชายาปลอดภัยดีเพคะ ตอนนี้กำลังทำความสะอาดร่างกาย”รอไม่นาน ร่างองอาจก็อุ้มพาลูกชายมาหาผู้เป็นชายา ลู่รั่วซีไม่เหมือนคนที่พึ่งคลอดใบหน้าของนางแดงปลั่ง ยิ่งงดงามกว่าเดิมเป็นเท่าตัว และเมื่อสองพ่อลูกเดินมาหาหญิ

สือมู่เคยถูกเล่นงานด้วยสมุนไพรหลายครั้ง ทั้งที่ตัวเองศึกษาด้านสมุนไพรมามาก ทั้งที่ตงอิงให้สาวใช้ของนางใช้หญ้ารากแฝดเพื่อตบตาในการใส่ร้ายลู่รั่วซีและที่ตงอิงคิดใช้สมุนไพรในการวางยาลู่รั่วซี เข็มเงินจับพิษไม่ได้ โชคดีที่ผ้าไหมเมฆขาวจับได้ พระชายาของเขาถึงได้รอดพ้นไม่เกิดเรื่องร้ายหลังเหตุการณ์ทั้งสองสือมู่เตือนตัวเองเสมอว่าต้องเด็ดขาด เขาไม่ใจดีกับผู้อื่นอีกต่อไปองค์ชายห้าไม่อยากทะเลาะกับพระชายาต้วนหร่านถูกลากไปโบย ท้ายที่สุดก็ถูกขับไล่ออกไปจากค่ายอุดรอย่างหมดสภาพ สำนึกเถิดว่าไล่ออกไปจากค่ายทหารยังดีกว่าถูกไล่ออกไปจากเมืององค์ชายห้าไม่สนใจสตรีผู้นั้นอีก ร่างกำยำพาตนเองมาแช่ในน้ำเย็นจนเรือนกายแกร่งสั่นระริก กระนั้นก็ไม่เรียกร้องให้ผู้เป็นชายามาช่วยเหลือเนื่องจากนางกำลังตั้งครรภ์และพึ่งฝ่าฟันการต่อสู้ที่หนักหน่วงมาจำเป็นต้องพักผ่อนเพียงยาปลุกกำหนัด ผู้เป็นองค์ชายเอาตัวรอดได้แน่นอนชายหนุ่มกัดฟันทนแต่ในระหว่างที่กำลังต่อสู้กับอารมณ์ใคร่ที่กำลังพลุ่งพล่านตอนนั้นแม่ทัพหญิงก็เดินเข้ามา“เกิดเรื่องขึ้นทำไมไม่ให้คนไปตามหม่อมฉัน” ร่

ลู่รั่วซีเองก็ไม่ได้พูดหรือตอบรับ ไม่อยากจะถือสาหาความคนเมา นางปล่อยผ่าน แต่ตอนที่จะเดินเลี่ยงไปฝ่ายนั้นกลับเอื้อมมือมาหมายจะสัมผัสแน่นอนว่าแม่ทัพหญิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน มือหนาไม่ได้แตะแม้ชายผ้า แต่เมื่อเขาจู่โจมเข้าหา ทหารทั้งสี่ก็ชักอาวุธทันที ไม่ใช่เพียงเขา เหนือกำแพงเมืองพลธนูต่างก็เล็งเป้า ชายร่างท้วมถูกหมายหัวด้วยลูกศรแหลมคมนี่ราวกับน้ำเย็นที่สาดใส่ร่างจนคนเมาพลันได้สติ รู้ทันทีว่าเผลอล่วงเกินคนที่สำคัญมากแห่งเฟิงหยวนเข้าให้แล้ว“เผ่าปู้?” ในความทรงจำของหญิงสาวดูเหมือนจะไม่รู้เกี่ยวกับเผ่านี้เลย อาจจะเป็นเพียงเผ่าเล็ก ๆ ที่พึ่งได้ออกมาเผชิญโลกกว้าง ลู่รั่วซีพึมพำเสียงเบา แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ“ดูเหมือนว่าจะต้องไปเยือนสักครา”“แม่นางได้โปรดละเว้นด้วย!” บุรุษร่างท้วมรีบทรุดกายคุกเข่าแต่คนที่เขาขอร้องเป็นผู้ใด นี่คือแม่ทัพหญิงที่เด็ดขาดที่สุด “เย่เหลียงลากกลับไปที่เผ่าปู้ ให้ผู้นำเผ่าจัดการให้ดี มิฉะนั้นแล้วข้าจะเดินทางไปจัดการด้วยตนเอง”“พ่ะย