All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 101 - Chapter 110

หลังจากพูดคุยกับแม่ทัพใหญ่ ร่างเล็กก็กลับมาที่กระโจมที่พัก นางวาดแผนที่และไล่เลียงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นอย่างละเอียด พยายามเค้นความทรงจำทั้งหมดที่มี แต่ทั้งที่มีความทรงจำที่ดีมาก พอเป็นเรื่องราวในตอนนั้นกลับขาด ๆ หาย ๆ ราวภาพฝันที่ไม่มีอะไรชัดเจนกลับมาถึงกำแพงเหนือได้หลายวัน แม่ทัพหญิงไม่ออกลาดตระเวนเลย สิ่งที่นางทำคือรื้อค้นความทรงจำและวางแผนเกี่ยวกับการเดินทางไปที่ด่านซูหยวนในที่สุดนางก็ได้แผนการที่สมบูรณ์ก่อนจะรีบเร่งนำมาให้หยางจื่อห่าวดู“ทั้งหมดนี่คือ...”“แผนที่ที่ซูหยวนโดยละเอียดเจ้าค่ะ”ร่างสูงใหญ่มองจ้องแม่ทัพหญิงอย่างแปลกใจ เพราะแผนที่ตรงหน้าละเอียดมาก ชนิดที่ว่ารู้ประตูเข้าออกทั้งหมด รู้แม้กระทั่งว่าตรงจุดใดมีพวกซากศพจำนวนเท่าใด ต้องระวังบริเวณไหนที่สุด“ข้ารวบรวมข้อมูลของกองกำลังทั้งหมดที่เคยบุกไปที่ซูหยวน รวมทั้งข้อมูลก่อนที่ซูหยวนจะแตกพ่ายและคาดการณ์ว่าจะมีพวกซากศพบริเวณใด นี่ไม่ใช่สิ่งที่ได้รับการยืนยัน แต่ข้ารับรองว่าเชื่อถือได้” ลู่รั่วซีรู้อยู่แล้วว่าต้องถูกสงสัย ซึ่งนางก็เตรียมคำอธิบาย

ขณะที่แม่ทัพหญิงหลับสนิท พระสวามีของนางกลับไม่อาจจะข่มตาหลับได้ ดวงตาคมเบิกกว้างจนถึงเช้า รอจนกระทั่งลู่รั่วซีตื่นขึ้นมา“เสด็จพี่?” ร่างบางลืมตาขึ้นด้วยความสับสน ความทรงจำเมื่อคืนย้อนมา จำได้ว่าเจอเขาแต่ด้วยความเหนื่อยล้าทำให้นางเผลอหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัว มองดูคนข้างกายที่ตาแดงก่ำ ทั้งที่นางหลับสบาย แต่เหมือนว่าสือมู่จะยังไม่ได้นอน“เกิดอะไรขึ้นเพคะ” นอกจากจะดูเหมือนคนที่ยังไม่ได้นอนแล้ว สีหน้ายับยุ่งและเคร่งเครียดของเขา ก็ทำให้ลู่รั่วซีรู้ได้ทันทีว่าอาจจะมีเรื่องอะไร“มีครั้งหนึ่งข้าเคยฝัน...” ร่างสูงมองจ้องพระชายา ทั้งสองนอนอยู่เคียงข้างกันในบรรยากาศที่เงียบสงัด ตอนนี้ได้ยินเพียงเสียงของเขา กระทั่งเสียงลมหายใจที่หนักอึ้งก็ยังได้ยิน“ฝันหรือเพคะ”“ข้าฝันถึงเจ้า”“?”“ที่ด่านซูหยวน”จากที่ไม่คิดอะไร คิดว่าอีกฝ่ายเพียงฝันไม่ดีตื่นหนึ่งเท่านั้น แต่พอเขาพูดถึงด่านซูหยวน ร่างบางก็นิ่งงัน หันมองคนข้าง ๆ อย่างตั้งคำถาม“ในฝันของข้า เจ้าอยู่ที่นั่น นอกจากเจ้าแล้วยังมีพวกซากศพที่รายล้อม” สือมู่เล่าต่อ คราวนี้เขาสบตาลู่รั่วซีตรง

ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง องค์ชายห้ายังคงเป็นคนเดิมที่ดื้อรั้น เขาไม่ยอมถอยและพยายามต้อนผู้เป็นชายาให้จนมุมด้วยคำพูด ต่อให้นางจะไม่ยอมรับหรือปฏิเสธหนักแน่น แต่แววตาที่มองมานั้นบอกเรื่องราวหมดเปลือกไม่อาจจะปิดบัง“ที่เคยพูดว่าหากเจ้าตาย ข้าก็จะตามไป ข้าไม่ได้พูดล้อเล่น”“เสด็จพี่”“หากเจ้ายืนยันที่จะไปที่ด่านซูหยวน ข้าก็จะไปด้วย หากเจ้าบอกว่าสิ่งที่ข้าฝันถึงไม่ใช่ความจริง เช่นนั้นก็ไม่ต้องกังวล เพราะอย่างไรนั่นก็เป็นเพียงแค่ความฝันที่ไม่มีทางเกิดขึ้นจริง”“พระองค์คิดเช่นนี้ไม่ได้ ที่ด่านซูหยวนอันตรายมาก” มันไม่ใช่พื้นที่ปกติ แต่เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยพวกซากศพอย่างแท้จริง“ข้าไม่กลัวตาย ข้ากลัวเสียเจ้าไปมากกว่า”ตอนนี้สือมู่ไม่คิดปิดบังอีกต่อไปแล้ว เขาชัดเจนทั้งการกระทำและความรู้สึก ในขณะที่ร่างสูงพร้อมแล้วที่จะเดินไปข้างหน้าเคียงข้างนาง เป็นลู่รั่วซีต่างหากที่ไม่พร้อม สิ่งเดียวที่หญิงสาวพร้อม นั่นก็คือพร้อมผลักไสเขาผู้เป็นองค์ชายยอมรับ เหตุผลที่นางผลักไสอาจเป็นเพราะว่าก่อนหน้านี

ขอเพียงนางสู้ให้เต็มที่ ส่วนเขาจะอยู่ตรงนี้ สือมู่ไม่ได้ลงไปประจันหน้ากับศัตรู เขามาในฐานะแพทย์ทหารไม่ใช่นักรบ สิ่งที่ต้องทำคือรักษาคนเจ็บ ยื้อชีวิตพวกเขาให้มากที่สุด การสู้รบไม่มีทางจบลงภายในวันเดียว หากในหนึ่งวันอย่างน้อยลดคนตายไปได้หนึ่ง ก็เท่ากับช่วยให้ทหารยังคงมีกำลังหนุนต่างคนต่างก็มีหน้าที่แต่เป้าหมายนั้นเหมือนกัน คือชัยชนะแม้ระหว่างทางจะเจ็บปวด กระทั่งต้องตัดหัวเพื่อนที่กำลังจะกลายเป็นพวกซากศพก็ต้องทำแม่ทัพหญิงกำดาบในมือแน่น นางจะล้มไม่ได้เด็ดขาด“เปิดทางให้ทัพหลักให้ได้!” เสียงเล็กร้องตะโกนทั้งที่เป็นสตรีแต่ห้าวหาญและดุดัน เหล่าผู้ใต้บัญชาได้ยินเสียงของแม่ทัพหญิงชัดเจน ลู่รั่วซีนำหน้า ตัดหัวพวกซากศพขาดสะบั้นอย่างไม่กลัวเกรง ท่าทางดุดันนั้นปลุกความฮึกเหิมในจิตใจผู้ติดตาม ต่อให้เป็นมนุษย์ แต่พวกเขาก็คลุ้มคลั่งได้กองทัพหงอู่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียว แม่ทัพบอกให้ไปซ้ายพวกเขาก็ไปซ้าย บอกให้ไปขวาก็ไปขวา ความพร้อมเพรียงนี้ทำให้สามารถเล่นงานอสุรกายเบื้องหน้าจนพวกมันร่วงกราว ราวหอกแหลมพุ่งทะลุปักเข้าที่จุดตายไม่พลาดเป้าฉับพลันจี้เหวิน

รุ่งเช้ามาเยือนได้เวลาจัดการกับพวกซากศพที่อยู่ในกำแพง ที่ต้องรอจนถึงเช้า ไม่ใช่เพื่อให้เหล่าทหารที่ต่อสู้ต่อเนื่องมาหลายวันติดมีเวลาพักเท่านั้น แต่เพราะตอนเช้าพวกซากศพจะไม่คลุ้มคลั่งเท่ากับตอนกลางคืน นอกจากนั้นร่างกายของพวกมันดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกกับแสงสว่าง ไม่ใช่ว่าโดนแสงไม่ได้ พวกมันโดนแสงแดดได้ เพียงแต่จะช้าลง พฤติกรรมคล้าย ๆ ค้างคาวถึงขั้นมีความเชื่อว่าจุดกำเนิดของพิษที่ทำให้ซากศพกลับมามีชีวิตได้ก็เริ่มมาจากค้างคาว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นค้างคาวชนิดไหน หรือบางทีก็อาจจะไม่เกี่ยวข้องกันเลยก็ได้ เป็นพวกเขาที่เข้าใจไปเองแต่ไม่ว่าจะเกี่ยวหรือไม่เกี่ยว การที่พวกซากศพช้าลงในเวลากลางวันก็เป็นความจริง เพราะเหตุนี้ลงมือตอนนี้จึงจะได้เปรียบกว่ากลิ่นเนื้อไหม้คละคลุ้งตลบอบอวลจนรู้สึกคลื่นเหียน หลายคนต้องสะกดกลั้นความรู้สึกอยากจะอาเจียนเอาไว้ โดยเฉพาะลู่รั่วซี“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” หยางจื่อห่าวมองมา เพราะสีหน้าของแม่ทัพหญิงไม่สู้ดี“เพียงคลื่นไส้เท่านั้นเจ้าค่ะ” นั่นก็พอเข้าใจได้ กลิ่นนี้ไม่พึงประสงค์สักนิด ชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนไม