All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 61 - Chapter 70

เมื่อเสียเลือดก็จำเป็นต้องให้เลือด สือมู่ตัดสินใจทันที เขาให้กงจงซิ่วเจาะเอาเลือดในร่างกายของตนไปให้กับผู้เป็นชายา หลังจากตรวจดูแล้วพบว่าเลือดของพวกเขานั้นสามารถเข้ากันได้ดี แม้ท่านหมอกงจะไม่เห็นด้วย เพราะมันอาจจะไม่ได้ผลและสือมู่มีโอกาสล้มป่วยไปอีกคน แต่เขาก็ไม่ฟัง ทำให้กงจงซิ่วต้องถ่ายเลือดขององค์ชายห้าให้กับแม่ทัพลู่ทันทีโชคยังดีที่มันได้ผล หลังจากที่ได้รับเลือดไปใบหน้าซีดขาวก็เริ่มมีสีสัน แม้จะยังไม่ฟื้นแต่ก็ถือว่าดีขึ้นทั้งที่ก็เสียเลือดไปเป็นจำนวนมาก แต่สือมู่กลับอยู่เฝ้าข้างกาย คอยดูแลเอาใจใส่หญิงสาวเป็นอย่างดี เป็นครั้งแรกที่เขาได้พินิจดูเรือนกายบาง พระชายาตนมีร่องรอยบาดแผลไม่น้อยเลยนางเคยต้องเจ็บตัวมาแล้วกี่ครั้ง จู่ ๆ สือมู่ก็ไม่อยากให้ลู่รั่วซีเป็นทหารอีกต่อไป ไม่อยากเห็นนางต้องเสี่ยงอันตรายแล้วใบหน้าคมคายเคร่งเครียด เฝ้ามองหญิงสาวตั้งแต่ฟ้ามืดจนฟ้าสาง กงจงซิ่วที่เข้ามาตรวจดูอาการของลู่รั่วซีชะงักงัน เมื่อเห็นว่าองค์ชายห้ายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนไปที่ใด“นางไม่มีไข้” สือมู่พูดโดยที่ไม่หันหน้าไปมองท่านหมอกง เขาไม่กล้าละส

“ทำไมไม่บอกหม่อมฉันเรื่องที่พระองค์มอบเลือดให้”“เพราะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ได้อย่างไร นี่เรื่องใหญ่มาก” เลือดของเขา พระวรกายของเขาล้วนมีค่า กลับเสียสละมาให้นาง มันสมควรหรือ“สำหรับข้ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ การช่วยชีวิตเจ้าสำคัญกว่า”“สำหรับพระองค์ หม่อมฉันจะสำคัญได้อย่างไร ลืมไปแล้วหรือว่าหม่อมฉันเป็นใคร” ควรจะให้นางตายไปเลยด้วยซ้ำ ความแค้นพวกนั้นจะได้สิ้นสุดลงเสียที แม้จะเร็วไปหน่อย แต่ตายตอนนี้หรือหนึ่งปีข้างหน้า คงไม่ต่างกัน“ข้าไม่ลืม เจ้าเป็นชายาข้า แล้วข้าจะปล่อยให้ผู้เป็นชายาตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร”สือมู่มองมานิ่ง ๆ“เจ้ามองว่าข้าเลวร้ายถึงเพียงนั้นหรือ”“ไม่ใช่”“เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดแล้ว ข้ายินดีช่วย เต็มใจมาก ส่วนเจ้าก็เพียงต้องรับมันไปเท่านั้น” ต่อให้จะไม่ยินดีก็ตาม พูดจบก็ตักโจ๊กป้อนให้นาง ไม่พอยังคอยระวังไม่ให้มันร้อนเกินไป ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีจนหญิงสาวนึกสับสน ตามอารมณ์เขาไม่ท

“ไม่ต้องเพคะ!” ลู่รั่วซีจำต้องดุ แต่แทนที่จะกลัวคนตัวโตกลับหัวเราะร่าพอใจ ดูมีความสุขยิ่งนัก“คนบ้า”“อืม ข้าบ้า”“หม่อมฉันจะนอนแล้ว” พูดจบก็พลิกกายหันหลังไม่คุยด้วย กระนั้นเรื่องที่ร่างกายของนางยังไม่แข็งแรงก็เป็นความจริง เพราะหลับตาเพียงไม่นาน ลู่รั่วซีก็หลับใหล ร่างบางหลับสนิทไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังวุ่นวายอยู่ด้านหลังสือมู่ไม่อยากรบกวนชายาตน เขาอยากให้นางพัก แต่กายแกร่งก็ช่างไร้ซึ่งความอดทนเสียจริงความแข็งขืนดูท่าจะไม่ยอมสงบง่าย ๆ ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยออกมา สุดท้ายก็ต้องจับมือบางของคนที่นอนหลับสนิท ด้วยสมุนไพรที่เขาเตรียมไว้ให้นางโดยเฉพาะ ลู่รั่วซีคงไม่ตื่นขึ้นมากลางคันผู้เป็นองค์ชายประคองมือนุ่มของพระชายามากอบกุมที่ท่อนเนื้อ แล้วบังคับจับชักรูดขึ้นลงจนแก่นกายสั่นระริกเพราะความกระสัน ราวกับคนที่ลักลอบทำเรื่องที่ไม่ดีแต่ก็รู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก และเมื่อมองคนที่นอนหลับอยู่เคียงข้างอารมณ์ใคร่ก็พุ่งทะยาน เขาจูบเบา ๆ ที่ปากเล็ก ส่วนที่กลางร่างก็ขยับเร็วเป็นจังหวะเสียงหายใจของนางเพียงบางเบา กล

แล้ววันนั้นทั้งสองพระองค์ก็เดินทางมาที่ค่ายอุดร การตัดสินโทษฝานสงจะทำที่ประตูทางเข้า เพื่อให้ชาวเมืองได้ร่วมเป็นสักขีพยาน การลงโทษทหารที่กระทำผิดนั้นเด็ดขาดและไม่ใช่เพียงเพื่อตักเตือนผู้ที่มามุงดูให้รู้สำนึกว่าไม่ควรเอาเยี่ยงอย่าง แต่ก็เพื่อตักเตือนเหล่าทหารกล้าให้รู้ผิดชอบชั่วดี ไม่หลงผิดเช่นอดีตรองแม่ทัพ ผู้ใดก็ตามที่ทรยศพวกพ้อง ไม่มีทางได้จบชีวิตลงด้วยความภาคภูมิการตัดสินโทษฝานสงไม่ใช่เพื่อชดใช้ความผิดที่ได้กระทำลงไปเพียงเท่านั้น แต่นี่เป็นการขอขมาดวงวิญญาณของผู้ลาลับที่ต้องจบชีวิตลง ด้วยน้ำมือของคนที่พวกเขามองว่าเป็นสหาย เป็นผู้บังคับบัญชา เหล่าทหารกล้าที่ถูกเผาทั้งเป็นตอนที่ชาวเมืองรู้ว่าแม่ทัพใหญ่ตัดสินโทษคนด้วยการเผาไฟ พวกเขาต่างมองว่านี่โหดร้ายแต่เมื่อมีการเปิดเผยเรื่องราวสิ่งที่ฝานสงได้กระทำผิด เขาไม่ใช่เพียงทหารหนีทัพ ไม่ใช่เพียงคนที่ร่วมก่อกบฏ แต่เขาทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็คือการหักหลังพวกพ้อง ทำให้กลุ่มคนที่มามุงดูต่างก็เห็นด้วยทันที ทั้งยังร้องตะโกนว่า “ฆ่าได้ดี”ร่างผอมแห้งถูกมัดผูกติดกับเสา รอบกายเต็มไปด้วยฟืนที่สุมไว้รอบตัว ปากของฝานสงไ

เพราะได้รับอนุญาตให้หยุดพักรักษาตัว ประจวบกับไม่กี่วันก็จะเป็นวันเกิดของท่านตา ทำให้ลู่รั่วซีพร้อมด้วยพระสวามีได้เดินทางกลับมาที่เมืองชั้นในหลังจากที่จากไปนานนับเดือน ไม่คิดว่าวันเวลาจะผ่านไปอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้นั่นหมายความว่านางย้อนเวลากลับมาหนึ่งเดือนแล้วเช่นกันตอนแรกหญิงสาวตั้งใจจะไปพำนักที่จวนลู่เพราะไม่ได้กลับมานาน แต่สือมู่ต้องการให้ลู่รั่วซีกลับไปที่วังองค์ชาย เนื่องจากกลับมาครั้งที่แล้วเกิดเรื่องขึ้น เป็นจุดแตกหักระหว่างคนทั้งคู่ ผู้เป็นองค์ชายกลัวว่าพระชายาจะมีความคิดไม่อยากมาเหยียบที่วังองค์ชาย เพราะแบบนี้ไม่ว่าหัวเด็ดตีนขาดอย่างไรก็ไม่ยอมให้นางไปพำนักที่จวนตระกูลลู่แม่ทัพหญิงไม่อยากทุ่มเถียงกับคนเอาแต่ใจ สุดท้ายก็เลยต้องเดินทางมาที่วังองค์ชายห้ากลับมาได้หนึ่งวัน ทั้งสองก็ต้องเสด็จเข้าวังหลวง เพื่อกราบทูลถึงเรื่องโรคระบาดที่ได้รับมอบหมายให้ไปจัดการ องค์ราชามองเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาของพระโอรสทันทีที่ได้พบเจอ นี่ทำให้พระองค์พึงพอใจมากดูเหมือนที่ลู่รั่วซีเอ่ยปากขอหย่าขาดจะทำให้เจ้าลูกโง่ได้สติ แล้วทำตัวเป็นโล้เป็นพายขึ้นมา