All Chapters of จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Chapter 151 - Chapter 160

เมื่อใกล้ถึงวันที่ต้องยื่นเอกสารสมัครเข้าเรียนพร้อมกับผลคะแนนสอบเกาเข่า จ้าวเยี่ยนหลิงจำต้องไปเดินเรื่องด้วยตนเอง มหาวิทยาลัยหนานฟางอยู่ห่างจากเมืองที่เราอยู่ไปทางใต้ถึงสองมณฑล แน่นอนว่าการเดินทางด้วยรถยนต์จำต้องใช้แทบทั้งวันจึงจะไปถึงที่นั่นในทีแรกเธอตั้งใจเอาไว้ว่าจะไปกับลุงเย่และป้าอันฉี เดินทางล่วงหน้าสักหนึ่งวัน เช้าวันต่อมาค่อยไปติดต่อที่มหาวิทยาลัยแล้วเดินทางกลับในวันถัดไปแต่ทว่าพี่ใหญ่ก็ทำให้ทุกอย่างง่ายดายกว่าแผนการของเธอได้ เขาลางานถึงห้าวันเต็มเพื่อพาเธอไปดำเนินการเรื่องมหาวิทยาลัย จึงได้กลายเป็นว่าสองพี่น้องสกุลจ้าวเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยด้วยกันเพียงแค่สองคนเท่านั้นก่อนเดินทางหนึ่งวันจ้าวเยี่ยนหลิงจำต้องเข้าไปตรวจสอบงานในร้านฟางซินและโรงงานเสียก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าตอนที่เธอไม่ได้เข้ามาทำงานจะไม่เกิดปัญหาที่ไม่คาดคิดขึ้นยามบ่ายคล้อยหญิงสาวนั่งอ่านเอกสารสำคัญอยู่ภายในห้องทำงาน ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น “เข้ามาได้เลยค่ะ”พนักงานคนหนึ่งที่เดินเข้ามาภายในห้องทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงยิ้มกว้าง ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อไปป

แล้วก็เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้ เพราะจ้าวฉงซานกำลังทบทวนพฤติกรรมของลูกน้องคนสนิทในช่วงระยะหลังมานี้ ก่อนจะพบว่ามีบางอย่างที่แปลกไปจริง ๆ“พี่จะลองเก็บไปคิดดู”“พวกเรามีกันแค่เพียงสองพี่น้อง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ใหญ่ต้องไม่ตาย เข้าใจหรือไม่?”จ้าวเยี่ยนหลิงกล่าวกับพี่ชายด้วยน้ำตาคลอหน่วยเธอไม่อยากสัมผัสร่างเย็นชืดของเขาอีกแล้ว ความรู้สึกยามที่รู้ว่าพี่ใหญ่ได้จากเธอไปในที่ไกลแสนไกลนั้นมันเจ็บปวดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก“เข้าใจแล้ว พี่จะไม่ตาย...”เสียงนุ่มทุ้มตอบรับน้องสาว พลางสวมกอดร่างเล็กที่ยามนี้เติบโตขึ้นเป็นสาวเต็มตัวแล้วก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินว่าเส้นทางของทหารย่อมไม่หวาดกลัวต่อความตาย การเสียสละเลือดเนื้อเพื่อผืนแผ่นดินเกิดถือเป็นเกียรติยศสูงสุดในอาชีพของพวกเรา แต่เมื่อมองดูความเป็นจริง การมีจ้าวเยี่ยนหลิงเป็นน้องสาวนั้นทำให้เขารู้สึกกลัวความตายขึ้นมาเสียอย่างนั้นมือของเยี่ยนหลิงเล็กเพียงเท่านี้ แม้จะเติบโตเป็นหญิงสาวตัวสูงกว่าหญิงสาวทั่วไปอยู่บ้าง แต่ในสายตาของเขาเยี่ยนหลิงตอนนี้กับตอนแปดขวบนั้นไม่ได

ในวันต่อมาจ้าวเยี่ยนหลิงตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปมหาวิทยาลัย หญิงสาวเดินลงมายังชั้นล่าง ซึ่งก็พบกับพี่ชายที่นั่งรออยู่บริเวณห้องโถงของโรงแรมพร้อมกับอาหารที่สั่งมาจนเต็มโต๊ะ“ทานข้าวเช้าก่อนแล้วค่อยไป”จ้าวฉงซานกล่าวขึ้น ขณะมือหนาก็ขยับเก้าอี้ให้กับน้องสาวได้นั่งอย่างสะดวก“อื้ม”การกระทำเรียบง่ายที่คุ้นเคยมาตั้งแต่ยังเด็กทำเอาขอบตาของคนเป็นน้องสาวร้อนผ่าว ทั้งที่ตั้งใจจะว่าจะใช้ชีวิตในแบบผู้ใหญ่ด้วยตนเอง แต่เธอกลับรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งเมื่อได้รับการดูแลจากคนในครอบครัวเช่นนี้มื้อเช้าไม่ค่อยถูกปากจ้าวเยี่ยนหลิงเท่าใดนัก เธอทานไปเพียงเล็กน้อยก็วางตะเกียบลง ก่อนจะบอกลาพี่ใหญ่แล้วเดินเท้าไปมหาวิทยลัยด้วยตนเองเมื่อวานพี่ใหญ่พาเธอขับรถผ่านด้านหน้ามหาวิทยาลัยแล้วหนึ่งรอบ เช่นนั้นการเดินทางด้วยตนเองในครั้งนี้ก็ไม่ได้ถือว่ายากเย็นจนเกินไปนักทว่าระหว่างทางเดินอีกราว ๆ หนึ่งร้อยเมตรก่อนจะถึงประตูทางเข้ามหาวิทยาลัย จ้าวเยี่ยนหลิงพบเข้ากับบ้านสองชั้นสีขาวหลังหนึ่งที่สภาพค่อนข้างดี พื้นที่โดยรอบบ้านนั้นหากกะด้วยสายตาก็ราว ๆ เกือ

จากที่ได้ต่อสายหาเจ้าของบ้านหลังนั้น จ้าวเยี่ยนหลิงพอจะคาดเดาอายุของอีกฝ่ายได้อยู่บ้าง ซึ่งฟังดูแล้วน่าจะมีอายุใกล้เคียงกับคุณน้าฝู ฉะนั้นเช้าวันต่อมาหญิงสาวจึงตั้งใจตื่นแต่เช้าสักหน่อย เพื่อไม่ให้ผู้อาวุโสต้องรอนานจนเกินไปเธอตั้งใจว่าจะต้องไปถึงที่นั่นก่อนเวลานัดหมายสักสิบนาที หลังทานข้าวเช้าที่โรงแรมเสร็จก็เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าแล้ว จ้าวเยี่ยนหลิงและพี่ชายจึงเดินเท้าออกจากโรงแรม เพื่อไปดูบ้านหลังนั้นตามที่คนเป็นน้องสาวได้นัดหมายเอาไว้แต่ทว่าจ้าวฉงซานและน้องสาวเดินมาถึงหน้าบ้านหลังสีขาวที่อยู่ก่อนถึงประตูทางเข้ามหาวิทยาลัย เขาพบป้ายประกาศขายบ้านขนาดใหญ่ที่ไม่ระบุราคาบ้าน ประตูรั้วบ้านที่ยังดูใหม่ถูกเปิดเอาไว้ มองเข้าไปก็พบกับผู้หญิงมีอายุท่าทางร่ำรวยคนหนึ่งยืนกางร่มอยู่ด้านใน“หลังนี้อย่างนั้นหรือ?”ชายหนุ่มเอ่ยถามน้องสาวเพื่อความแน่ใจอีกครั้งบ้านหลังสีขาวที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ แม้ตัวบ้านจะไม่ได้ดูกว้างขวางเท่าบ้านตระกูลจ้าวของเรา แต่ก็ถือว่าไม่คับแคบเกินไปหากอาศัยอยู่สักสี่ห้าคน เป็นครอบครัวขนาดเล็กถือว่าเหมาะสม แต่พื้นที่รอบบ้านที่มีมากถึงเพีย

“ฉันอายุสิบแปดปีค่ะ กำลังจะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยหนานฟางในภาคเรียนที่จะถึงนี้”จ้าวเยี่ยนหลิงตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม โดยไม่ลืมบอกว่าเธอเองก็เรียนอยู่ไม่ไกลจากบ้านหลังนี้เลยหูเย่จวนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่อนโยนกว่าเดิมเสียอีก ทั้งชีวิตเธออยากมีลูกสาวที่เติบโตมาหน้าตาน่ารักเช่นนี้มาตลอด เพียงแต่ได้เจ้าลูกชายหัวดื้อตัวเหม็นมาแทน จึงได้แต่ต้องยอมรับชะตากรรมนั้นจนถึงทุกวันนี้ “ดีแล้วล่ะ เป็นหญิงสาวมีการศึกษาสูงนับเป็นเรื่องดี ฉันต้องไปแล้วล่ะ ยังต้องเตรียมเอกสารหลายอย่าง”หลังจากนี้ตนเองยังต้องกลับไปตระเตรียมเอกสารเพื่อรอคอยเจ้าลูกชายเสร็จงาน แล้วนำไปดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์ให้เรียบร้อย ส่วนหนึ่งก็เพราะบ้านหลังนี้เป็นชื่อของเขานั่นเองการตกลงซื้อขายบ้านของจ้าวเยี่ยนหลิงนั้นราบรื่นและง่ายดายภายในเวลาเพียงไม่นาน หลังจากนี้ก็เพียงแค่รอให้คุณน้าหูติดต่อมาก็เท่านั้นขณะกำลังเดินกลับที่พักจ้าวฉงซานคล้ายกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันกลับไปมองบ้านหลังนั้นอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามน้องสาวด้วยความสงสัย“ปีแรกต้องอย