All Chapters of จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Chapter 161 - Chapter 170

จ้าวฉงซานกลับมาที่โรงแรมในเวลาบ่ายคล้อย มือหนาถือซองใส่เอกสารกรรมสิทธิ์ที่ดิน เดินขึ้นไปยังชั้นบนซึ่งเป็นห้องพักของน้องสาว เขาเคาะประตูเรียกเธอสองสามครั้งรอเพียงชั่วอึดใจประตูบานใหญ่ก็เปิดออกพร้อมใบหน้างดงามที่ยื่นออกมาเพียงแค่ส่วนหัวเท่านั้น“พี่ใหญ่...ว่าอย่างไรหรือ?”จ้าวเยี่ยนหลิงถามพี่ชายด้วยความสงสัย ก่อนจะโดนมือหนาจับที่ใบหน้าแล้วดันเข้าไปภายในห้อง “โอ้ยยยย หน้าฉันยับหมดแล้วนะ!!”“เอกสารเสร็จแล้ว”ชายหนุ่มกล่าวขึ้น ขณะยื่นซองเอกสารที่ถือมาให้กับน้องสาว ก่อนจะเดินไปนั่งยังเก้าอี้ที่วางอยู่มุมหนึ่งของห้องจ้าวเยี่ยนหลิงไม่รอช้ารีบเปิดซองเอกสารในมือออก มือเรียวเล็กหยิบเอาสิ่งที่อยู่ด้านในออกมา เมื่อพบว่าชื่อของเจ้าของที่ดินถูกเปลี่ยนเป็นชื่อของพี่ใหญ่ใบหน้างดงามก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างขึ้นมาในทันทีเพียงแต่อดสงสัยไม่ได้ว่ามันรวดเร็วเกินไปหรือไม่ ตอนนั้นคุณน้าหูบอกว่าต้องใช้เวลาราวเจ็ดวัน อีกอย่างวันนี้พี่ใหญ่ไม่ใช่ว่าไปหาพี่ถิงเฟิงหรอกหรือ เหตุใดจึงมีเอกสารชุดนี้ติดมือกลับมาด้วยกัน“แล้วไหนคุณน้าหูบอกว

ตั้งแต่ที่ได้รู้เรื่องราวทั้งหมดจากลูกชายเกี่ยวกับเด็กสาวสกุลจ้าวคนนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน หูเย่จวนมีหรือจะโกรธเธอได้ลง กลับกันยังนึกชื่นชมในความสามารถของจ้าวเยี่ยนหลิงไม่น้อย อายุเพียงเท่านี้ก็สามารถทำงานหาเงินเข้ากระเป๋าด้วยตนเองได้แล้ว ถึงแม้ว่าบ้านจะมีฐานะร่ำรวยก็ไม่คิดที่จะงอมืองอเท้า อีกทั้งยังสามารถสอบเกาเข่าได้คะแนนเป็นอันดับแรก ๆ ของปีอีกด้วยและที่สำคัญก็ไม่ใช่เพียงแค่เด็กทั้งสองคนที่จำไม่ได้ เพราะตนเองก็จำทั้งคู่ไม่ได้เช่นเดียวกัน ยามนี้เมื่อเห็นแววตาสำนึกผิดของเด็กสาวตรงหน้ามีหรือที่หูเย่จวนจะใจร้ายโกรธเคืองได้ลงคอ เมื่อเป็นเช่นนั้นหญิงวัยกลางคนจึงได้เผยรอยยิ้มใจดีออกมา“สวัสดีจ๊ะ อย่าคิดมากเลยนะ มานั่งกับน้าตรงนี้มา”กล่าวจบก็ยกมือขึ้นแตะลงบนหลังมือเนียนนุ่มของเด็กสาวเบา ๆ คล้ายจะเป็นการบอกทางอ้อมว่าตนนั้นหาได้ถือสาหาความ ก่อนจะจูงมือเล็กเนียนนุ่มให้เดินตามมานั่งด้วยกันใน“ค่ะคุณน้าหู” หญิงพยักหน้ารับ ริมฝีปากอิ่มเผยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี เดินตามแรงจูงที่มือของคุณน้าหูอย่างว่าง่าย นั่นยิ่งทำให้ได้รับความเอ็นดูจากผู้อาวุโสมากขึ้นไปอ

จ้าวเยี่ยนหลิงกวาดตามองไปยังโต๊ะอาหารของบ้านสกุลหยางอย่างตื่นตะลึง ความร่ำรวยของคุณน้าหูเย่จวนเป็นเรื่องที่เราทราบกันดี เพียงแต่ไม่คิดว่าความเป็นอยู่ของท่านจะหรูหราถึงเพียงนี้เพียงแค่มื้อกลางวันอาหารบนโต๊ะนั้นมีจานเนื้อถึงห้าจาน น้ำแกงสองอย่าง และจานผักอีกสามจานทั้งที่คนทานมีเพียงแค่สี่คนเท่านั้น นัยน์ตากลมละสายตาจากจานอาหารตรงหน้าครู่หนึ่งก็หันไปสบตากับเจ้าของบ้านที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ“เราจะทานกันหมดจริง ๆ เหรอคะ?”“ทานหมดแน่นอน เชื่อน้าเถอะ”หูเย่จวนกล่าวขึ้นด้วยความมั่นใจเดิมทีบ้านของเราก็ทำอาหารไม่น้อยอยู่แล้วในแต่ละมื้อ เพราะเจ้าลูกชายเป็นคนกินจุมาก และวันนี้บนโต๊ะอาหารยังมีจ้าวฉงซานเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง เธอเชื่อว่าอาหารบนโต๊ะนี้จะถูกนายทหารร่างใหญ่สองคนนี้จัดการจนเรียบอย่างแน่นอนในเมื่อเจ้าของบ้านเชื่อมั่นเช่นนั้น จ้าวเยี่ยนหลิงเห็นทีจะทำได้เพียงแค่คีบอาหารตรงหน้ากินก็เท่านั้น อาหารสองสามจานเป็นอาหารที่เธอไม่เคยกินมาก่อน และสีสันของมันดูจัดจ้านไม่เบา หญิงสาวลองชิมเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกว่ารสชาติเผ็ดไม่ต่างจากบ้านเกิดของตนนัก

หลังจากขับรถออกจากบ้านสกุลหยางมาได้ครึ่งทาง จ้าวฉงซานจึงได้หันมาถามน้องสาว “พรุ่งนี้เรากลับบ้านกัน ตกลงไหม?“แน่นอนว่าตกลง”จ้าวเยี่ยนหลิงกล่าวยิ้ม ๆสำหรับที่มณฑลนี้ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องบ้านที่อยากได้ พวกเราล้วนจัดการจนเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้จ้าวเยี่ยนหลิงคิดว่าสมควรเวลาที่เราต้องกลับบ้านกันได้แล้ว นอกจากตนเองจะต้องกลับไปวางแผนเปิดร้านใหม่ พี่ใหญ่ก็ยังมีหน้าที่การงานต้องรับผิดชอบเช่นกันในเมื่อการมาที่นี่ในครั้งนี้ก็ทำให้เธอพอจะจดจดจำถนนหนทางหรือสถานที่สำคัญได้บ้างแล้ว ครั้งต่อไปเมื่อมากับคุณน้าฝูหรือลุงเย่ก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องยากจนเกินไปหลังรถยนต์ของจ้าวฉงซานจอดที่ลานจอดรถของโรงแรม เขาให้น้องสาวเดินขึ้นห้องไปก่อน ส่วนตนเองจัดการชำระเงินเอาไว้ หากว่าพรุ่งนี้จะเดินทางกลับกันตั้งแต่เช้าตรู่จะได้ไม่เสียเวลาในเช้าวันต่อมาจ้าวเยี่ยนหลิงเดินออกมาจากโรงแรมในตอนหกโมงตรงเพื่อออกเดินทางกลับไปยังมณฑลบ้านเกิดของตนเอง ก่อนออกมาเธอทานอาหารเช้าไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้ช่วงเวลาราวสิบโมงเช้าจึงเริ่มหิวขึ้นมาอีกครั้งนั่นจึงทำให้จ

อีกห้าวันต่อมาก็ถึงเวลาที่จ้าวเยี่ยนหลิงต้องเดินทางไปยังมณฑลทางใต้อีกครั้ง แม้ครั้งนี้จะมีคุณน้าฝูและป้าหนิงหวงไปด้วย แต่จ้าวฉงซานก็ยังอดเป็นห่วงน้องสาวเพียงคนเดียวของตนไม่ได้อยู่ดีและสายตาแบบนั้นของพี่ใหญ่ทำเอามือเรียวที่กำลังจะคีบผัดผักเข้าปากถึงกับต้องหยุดชะงัก จ้าวเยี่ยนหลิงวางตะเกียบลงทันที ก่อนจะจ้องมองใบหน้าเป็นกังวลของพี่ชาย “อย่าห่วงเลย งานของพี่ใหญ่ยังไม่เรียบร้อยไม่ใช่หรือ?”“พี่มีน้องสาวเพียงคนเดียว จะไม่ห่วงได้หรือ?”จ้าวฉงซานตอบออกไปตามตรง จ้าวเยี่ยนหลิงเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของเขา แม้จะบอกว่าเรายังมีญาติพี่น้องสายรองอยู่อีกมาก แต่จะให้รักใคร่ผูกพันธ์กันอย่างพี่น้องที่ออกมาจากท้องมารดาคนเดียวกันได้อย่างไรการเดินทางครั้งนี้เขาไม่ค่อยวางใจนัก แต่ก็ต้องตัดใจให้น้องสาวเดินทางไปที่นั่นด้วยตนเอง เพราะครั้งนี้เขาติดภารกิจที่สำคัญต่อประเทศชาติเป็นอย่างมาก ไม่อาจละทิ้งได้และหลังจากส่งน้องสาวขึ้นรถออกเดินทาง เขาเองก็ต้องเดินทางไปทำงานอีกหลายวันกว่าจะได้กลับมาที่บ้านอีกคนเป็นน้องสาวถอนหายใจออกมา ความห่วงใยของพี่ใ