جميع فصول : الفصل -الفصل 180

ในเช้าวันต่อมาว่านหนิงหวงตื่นก่อนทุกคนเพื่อจะได้ไปดูอุปกรณ์ทำครัวและอาหารสดมาทำให้ทุกคนทานเป็นมื้อเช้า ซึ่งแน่นอนว่าเย่กวงที่นอนเฝ้าประตูบ้านตั้งแต่เมื่อคืนก็ไปช่วยด้วยเช่นกันนับว่าคุณหนูเลือกซื้อบ้านได้เหมาะเจาะเสียจริง ที่นี่นั้นนอกจากจะอยู่ใกล้ที่เรียนของคุณหนูแล้ว เพียงแค่เดินต่อไปอีกหน่อยก็พบกับตลาดเช้าขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยร้านค้ามากมายและผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของกันจนแน่นขนัด ไม่ว่าจะเนื้อหรือผักสดก็ล้วนมีให้ซื้อ และข้อได้เปรียบของมณฑลนี้คือเป็นพื้นที่ติดชายฝั่งทะเล นั่นจึงทำให้มีอาหารทะเลสดหลายอย่างวางขายอีกด้วยว่านหนิงหวงที่มีประสบการณ์กับตลาดมาตลอดทั้งชีวิต แม้จะต่างพื้นที่แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคแต่อย่างใด ด้วยเงินที่คุณหนูให้ไว้แม่บ้านอย่างตนย่อมซื้อหาทุกสิ่งอย่างได้จนครบภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำเมื่อต้องซื้ออาหารสดสำหรับคนจำนวนสี่คน เครื่องปรุงและอุปกรณ์ในครัวอีกจำนวนหนึ่ง นั่นจึงทำให้ว่านหนิงหวงและเย่กวงต้องถือของพะรุงพะรังกลับบ้านมาอย่างทุลักทุเลขณะที่ว่านหนิงหวงและเย่กวงเดินถือของที่ซื้อมาเข้าไปไว้ในห้องครัว ฝูอันและจ้าวเยี่ยนหลิงก็เดินลง

จ้าวเยี่ยนหลิงอยู่สนทนาต่อกับคุณน้าหูโดยมีฝูอันที่ร่วมสนทนาด้วย หัวข้อสนทนาส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับเครื่องประดับหายาก และอัญมณีที่วางขายในร้านฟางซินสาขาหลักหูเย่จวนเดิมทีก็รู้สึกทึ่งในความสามารถของเด็กสาวมากอยู่แล้ว เมื่อได้พูดคุยกับผู้ช่วยของเด็กสาวอย่างฝูอัน แนวคิดและมุมมองหลายอย่างที่ค่อนข้างก้าวหน้าของทั้งสองคนเมื่อกล่าวออกมา ทำให้หญิงวัยกลางคนยิ่งรู้สึกชื่นชมในความสามารถของจ้าวเยี่ยนหลิงมากขึ้นเป็นเท่าตัว ที่สามารถเป็นเจ้าของร้านเครื่องประดับอันโด่งดังได้ตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีทั้งดูเหมือนว่าฝูอันคนนี้นั้นความสามารถไม่ธรรมดาเลย และคนที่จะสามารถควบคุมคนเก่งเช่นฝูอันได้ หูเย่จวนคิดว่าต้องมีความสามารถและเก่งกาจมากกว่าอย่างเช่นจ้าวเยี่ยนหลิงคนนี้นั่นเองในขณะกำลังสนทนากันอย่างออกรส จ้าวเยี่ยนหลิงก็ไม่ลืมที่จะสอดแทรกคำถามที่มีประโยชน์ต่อธุรกิจของตนเองในหลายประโยค ซึ่งคำแนะนำของคุณน้าหูนั้นเป็นประโยชน์ต่อตนเองและธุรกิจมากทีเดียวและอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากก็คือความร่ำรวยและอิทธิพลของคุณน้าฝูคนนี้ ก่อนหน้าท

ในที่สุดการก่อสร้างร้านฟางซินสาขาที่สองก็สิ้นสุดลงในวันที่สิบพอดีอย่างที่ได้ตกลงกันเอาไว้ หลังจากได้รับรายงานจากผู้จัดการฝู จ้าวเยี่ยนหลิงจึงได้เดินตรวจตรางานก่อสร้างครั้งสุดท้ายนี้ด้วยตนเอง“คุณต้องเป็นช่างที่ฝีมือดีที่สุดของมณฑลนี้แน่ ๆ”จ้าวเยี่ยนหลิงกล่าวด้วยรอยยิ้มพลางพยักหน้าอยู่หลายครั้งอย่างพึงพอใจไม่คิดว่านายช่างคนนี้ที่ดูอายุไม่น่าจะต่างจากคุณน้าฝูนัก แต่กลับสามารถควบคุมคนงานจำนวนมาก ทำงานเสร็จตรงเวลา ขณะเดียวกันเมื่อตรวจสอบแล้วก็พบว่างานของเขานั้นเรียบร้อยทุกจุดอีกด้วย สมกับที่คุณน้าหูสนับสนุนให้เขาได้รับงานจากเธอในครั้งนี้“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับคุณ”นายช่างกล่าวขึ้นอย่างถ่อมตัวพลันมือหนาหยาบกร้านยกขึ้นมาเกาท้ายทอย เสิ่นจง ไม่เคยถูกหญิงสาวอายุน้อยกว่าชื่นชมเช่นนี้มาก่อน จึงทำให้รู้สึกเคอะเขินอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ลืมกล่าวต่อไปอีกว่า “แต่ถ้าหากครั้งหน้าคุณมีงานก่อสร้างอีกก็เรียกใช้งานพวกเราได้เลยนะครับ สำหรับหลานสาวของคุณนายหูผมให้ราคาพิเศษอยู่แล้ว”เดิมทีเขารับงานนี้ก็เพราะได้รับก

“ทางนี้เหลือเพียงแค่นำสินค้าจากโรงงานมาจัดวางก็พร้อมเปิดขายแล้วค่ะคุณหนู”ฝูอันกล่าวรายงานความคืบหน้าอย่างเช่นทุกวันเพียงแต่จ้าวเยี่ยนหลิงนั้นกลับทอดมองไปยังประตูหน้าบ้านอย่างเหม่อลอย นับตั้งแต่วันที่เธอมาถึงที่นี่และให้ลุงเย่แจ้งไปทางพี่ใหญ่ว่าพวกเราเดินทางมาถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยแล้วในวันนั้นลุงเย่บอกเธอว่าพี่ใหญ่ออกจากค่ายไปทำภารกิจแล้ว จึงได้แต่ฝากข้อความเอาไว้กับลูกน้องของเขาแทน จนกระทั่งวันนี้เป็นวันที่สิบสองแล้ว วันพรุ่งนี้พวกเราก็จะต้องเดินทางกลับบ้านสกุลจ้าว แต่กลับยังไม่ได้รับการติดต่อกลับจากพี่ใหญ่เลยแม้แต่ข้อความเดียวโดยปกติแล้วด้วยความสามารถของพี่ใหญ่ เขาสามารถจัดการภารกิจให้เสร็จก่อนเวลาที่นัดหมายกับเธอไว้เสมอ ทว่าอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันที่เรานัดหมายกันเอาไว้ จนป่านนี้เขายังคงเงียบหายไม่แม้แต่จะติดต่อมาหาเธอ แม้แต่พี่ถิงเฟิงที่ไปร่วมทำภารกิจเดียวกันก็ยังไม่ส่งข่าวกลับมาให้คุณน้าหูเลยแม้สักครั้งมันทำให้สองสามวันมานี้จิตใจของจ้าวเยี่ยนหลิงไม่มั่นคงเอาเสียเลย...มิหนำซ้ำเมื่อคืนจ้าวเยี่ยนหลิงยังฝันถึงเหตุการณ์ในวันนั้น วันท

ทันทีที่ได้ยินชื่อของชายผู้นั้น คิ้วเรียวของหญิงสาวก็ขมวดเข้าหากันในทันที “พี่ถิงเฟิง...พี่กำลังจะพูดอะไรน่ะ?”ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองในน้ำเสียงตวาดกร้าวของหญิงสาวแต่อย่างใด เขาเพียงก้าวเท้าขยับเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าว ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในแววตาอ่อนไหวคู่นั้นนิ่ง ๆ แล้วกล่าวต่อไปว่า “หมอนั่นหนีไปได้ ฉงซานจึงขับรถออกตามล่า แต่ไม่คิดว่าระหว่างทางจะมีรถของกลุ่มกบฏอีกคันโผล่มาล่าฉงซานอีกทีหนึ่ง จนกระทั่งเขา...ขับรถตกหน้าผา”สิ้นเสียงทุ้มจ้าวเยี่ยนหลิงคล้ายกับกำลังจะทรุดลงบนพื้น จนหยางถิงเฟิงต้องประคองแขนสองข้างของเธอเอาไว้ไม่ให้ล้มลงไปเสียก่อน“พะ-พี่ใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง?”น้ำเสียงติดขัดถามขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอไม่คิดจะปาดมันออกจากแก้มนวลเนียนด้วยเสียด้วยซ้ำ ยามนี้ขอเพียงได้รับคำตอบว่าพี่ใหญ่ปลอดภัยดี สิ่งอื่นล้วนไม่ได้สลักสำคัญแต่อย่างใด“บอกตามตรงว่าตอนนี้ยังหาร่างเขาไม่พบ”หยางถิงเฟิงกล่าวจบก็เสมองไปทางอื่น เขาไม่คุ้นชินกับใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาของจ้าวเยี่ยนหลิงยามนี้เลย เธออ่