جميع فصول : الفصل -الفصل 190

หลังจากสั่งการให้ลูกน้องกลุ่มหนึ่งไปคุ้มกันคนรักของสหาย หยางถิงเฟิงยังไม่ได้ออกไปตามล่าโจวฉีหมิงในทันที เขาเพียงรอฟังข่าวจากหน่วยสอดแนมอย่างใจเย็นเท่านั้น จากที่ได้รู้มาล่าสุดเจ้านั่นมีเพียงตัวคนเดียว ปืนสั้นเพียงหนึ่งกระบอกและรถยนต์หนึ่งคันเท่านั้นแม้จะเป็นทหารยอดฝีมือ แต่ด้วยทรัพยากรเพียงเท่านี้ก็นับว่าหลบหนีได้ยาก อีกอย่างกบฏกลุ่มนั้นก็ถูกกวาดล้างไปจนหมดสิ้นแล้ว ไม่มีใครสามารถให้การช่วยเหลือโจวฉีหมิงได้อีก ฉะนั้นแล้วเพียงแค่ทหารทรยศเพียงคนเดียวไม่ถือว่าเป็นเรื่องยากสำหรับหยางถิงเฟิงแม้แต่น้อยระหว่างนี้เขาไม่อาจละทิ้งสหายที่ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีได้ ทันทีที่สั่งการทุกอย่างเสร็จสรรพเขาจึงได้เดินทางมายังหน้าผาแห่งนั้นเมื่อมาถึงก็พบกับลูกน้องและผู้เชี่ยวชาญด้านการกู้ชีพจำนวนหนึ่งที่เขาเชิญมาพอดี หยางถิงเฟิงเดินตรงไปยังจุดเกิดเหตุ บริเวณนี้มีรอยเบรคของล้อรถเป็นทางยาว แต่นั่นก็ไม่สามารถทำให้รถยนต์ของฉงซานไม่ไถลตกลงไปข้างล่างได้นัยน์ตาคมทอดมองความวุ่นวายของหน่วยกู้ชีพที่กำลังทำงานกันอย่างเต็มความสามารถ ก่อนจะเห็นว่ามีหนึ่งในลูกน้องฝีมือดีกำลังไต่ขึ้นมาจาก

บรรยากาศยามเช้าของทางครอบครัวสกุลโจวนั้นเรียกได้ว่ากลหลเป็นอย่างมาก ขณะที่เฉินซื่ออิงกำลังกวาดใบไม้อยู่บริเวณลานหน้าบ้านอยู่นั้น จู่ ๆ ก็เห็นว่าพ่อสามีที่พึ่งออกไปทำงานเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เดินกลับเข้าบ้านมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักหลังจากที่แต่งเข้าบ้านของโจวฉีหมิงมาเกือบสี่เดือน เฉินซื่ออิงรู้ดีว่าแม่สามีไม่ได้ชื่นชอบตนนัก คงเพราะพื้นฐานครอบครัวที่เป็นเด็กกำพร้าของเธอนั่นเอง และที่ท่านยอมให้ลูกชายแต่งภรรยาเช่นเธอเข้ามาก็เพราะมีสิ่งแลกเปลี่ยนบางอย่างเกี่ยวกับหน้าที่การงานของเขาตลอดระยะเวลาหลังจากแต่งงานเข้ามาแม้แม่สามีจะไม่ได้กลั่นแกล้งรังแกเธออย่างที่ควรจะเป็น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์ระหว่างตนและแม่สามีจะกลมเกลียว ในแต่ละวันท่านจะพูดคุยกับลูกสะใภ้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น ไม่แสดงออกถึงความเอ็นดูหรือเมตตา ค่อนไปทางเฉยเมยเสียมากกว่า ราวกับว่าเป็นเพียงแค่คนที่อยู่ร่วมบ้านกันเท่านั้นหลังจากอยู่ร่วมชายคากันมาแรมเดือนหญิงสาวรู้ดีว่าความผิดปกติของพ่อสามีไม่ใช่เรื่องที่เธอควรเข้าไปสอบถามโดยตรง เมื่อเห็นว่าพ่อสามีเดินเข้าไปในบ้านแล้ว เธอจึงได้ทำทีเป็นเดินไปกวา

แสงแดดยามใกล้เที่ยงนั้นไม่เบาเลย หญิงสาวใช้หลังมือยกขึ้นมาเพื่อปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามกรอบหน้า ในใจนึกโทษเด็กในท้องที่ทำให้เธอเหนื่อยง่ายกว่าปกติเช่นนี้ แค่เดินท่ามกลางแดดร้อนเพียงเท่านี้ก็เหนื่อยราวกับจะขาดใจเสียให้ได้เฉินซื่ออิงเดินออกมาจากบ้านสกุลโจวไกลพอสมควร จนแน่ใจแล้วว่าแถวนี้จะไม่มีใครรู้จักตนเอง จึงได้เรียกรถสามล้อเพื่อนั่งไปยังสถานีรถไฟก่อนหน้านี้เธอคิดว่าการตั้งท้องของเธอจะทำให้สามียอมเห็นด้วยกับคำพูดเธออย่างง่ายดาย และพี่ฉีหมิงก็เป็นเช่นนั้นเสมอมาไม่ว่าเรื่องอะไรก็ล้วนยอมทำตามทั้งสิ้นตั้งแต่ที่รู้ว่าในท้องของเธอมีลูกของเขาอยู่ไม่เว้นแม้แต่แผนการเข้าร่วมกลุ่มกบฏ เดิมทีเป็นเธอเองที่บังเอิญไปได้ยินหัวหน้ากลุ่มกบฏที่กำลังนัดหมายเวลาอะไรสักอย่างกันอยู่ในตรอกแคบแห่งหนึ่ง จึงได้นำกลับมาบอกกับสามี และไม่คิดว่าเขาจะเชื่อเธอจนกล่าวว่าจะต้องบอกเรื่องให้กับหัวหน้าได้รับรู้แน่นอนว่าเฉินซื่ออิงไม่มีความคิดที่จะมอบความดีความชอบนี้ให้กับพี่ชายของศัตรูหมายเลขหนึ่งอย่างเด็ดขาด เธอจึงวางแผนให้สามีเข้าร่วมกับกบฏโดยให้ทำแค่เพียงแอบส่งข่าวความเคลื่อนไหวภายในกองท

โจวฉีหมิงกวาดมองไปยังนอกกระจกรถยนต์ด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ เขาเป็นทหารมาตั้งกี่ปี ยุทธวิธีเพียงเท่านี้จะไม่รู้เชียวหรือ ขอเพียงแค่มีเฉินซื่ออิงนั่งอยู่ในรถยนต์คันนี้ ไม่ว่าด้านนอกจะมีปืนอีกกี่สิบกี่ร้อยกระบอกที่เล็งเข้ามาก็ไม่มีทางลั่นไกออกมาที่เขาแม้แต่กระบอกเดียวและยิ่งมือหนาลดปืนลงแล้วโยนไปที่เบาะด้านหลังแสดงให้พวกนั้นเห็นว่าตนเองไร้หนทางต่อสู้ นั่นยิ่งทำให้เจ้าหน้าที่โดยรอบไม่ลงมือกับเขาอย่างแน่นอนโจวฉีหมิงถูกควบคุมตัวออกมาจากรถยนต์ ก่อนจะมีเจ้าหน้าที่อีกกลุ่มกำลังพาตัวเฉินซื่ออิงออกมายืนเคียงข้างเขา เมื่อสังเกตุให้ดีทหารที่ปฏิบัติการอยู่ตอนนี้ไม่ใช่หน่วยของเขาเลยแม้สักคนเดียวแต่นั่นก็หาใช่สาระสำคัญที่จะทำให้เขายอมจำนนต่อทหารเหล่านี้แต่อย่างใด ในเมื่อหากรอดจากตรงนี้ไปก็ต้องถูกยิงเป้าประหารชีวิตในฐานะกบฏอยู่ดี ชีวิตเขาต่อจากนี้ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว โจวฉีหมิงอาศัยความเชี่ยวชาญที่ถูกฝึกปรือมาหลายปีสะบัดตัวเพียงครั้งเดียวก็สามารถหลุดจากการควบคุมได้โดยใช้เวลาเพียงเสี้ยวอึดใจเท่านั้นเขากระชากร่างของเฉินซื่ออิงมาไว้กับตัว ก่อนจะหยิบมีดที่ซุกซ่อนอยู่บนกายมาจ่

หยางถิงเฟิงไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดคนเราถึงได้ยิ้มทั้งน้ำตาได้ แต่ไม่ว่าน้ำตานั้นจะไหลออกมาได้อย่างไร เขาก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะกับจ้าวเยี่ยนหลิงอยู่ดีชายหนุ่มไม่ทันได้คิดไตร่ตรองสิ่งใดมากนัก มือหนาเคลื่อนไปเช็ดน้ำตาที่ข้างแก้มให้กับเธออย่างเบามือ “พี่ใหญ่ของเธอบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้เขากำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในค่าย พรุ่งนี้พี่จะพาเธอไปเยี่ยม”การกระทำอ่อนโยนของเขาที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนทำให้หญิงสาวรู้สึกขัดเขินจนต้องหลบสายตาเขาไปครู่หนึ่ง มือเรียวยกขึ้นเกาท้ายทอย กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าควรตอบกลับไปก็กินเวลาไปเกือบนาที “อะ-อื้ม ได้ค่ะ ฉันจะรอ”ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำเธอครั้งหนึ่ง ก่อนจะถอยห่างเตรียมจะเดินออกไปจากบ้าน นั่นจึงทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงรู้สึกสับสนไม่น้อยตอนแรกเธอเข้าใจว่าเขาจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเสียอีกถึงได้มาบอกเรื่องของพี่ใหญ่กับเธอ แต่นี่เขาพูดเพียงไม่กี่คำก็เตรียมจะเดินออกไปจากบ้าน แปลว่างานเขายังไม่เรียบร้อยอย่างนั้นหรอ“พี่ถิงเฟิงเดี๋ยวก่อน แล้วพี่จะไปไหนน่ะ?”หญิงสาวเอ่ยรั้งเขาไว้ด้วยความสงสัย เพราะ