บททั้งหมดของ มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา: บทที่ 31 - บทที่ 40

หรงเจิ้นกั๋วในยามนี้ ร่างกายกลับสั่นสะท้านด้วยความเจ็บแค้นที่สุมอก สายตาของเขาจับจ้องสลับไปมาระหว่างสตรีที่เป็นยอดดวงใจ กับเหล่าศัตรูสารเลวที่รวมหัวกันรุมทึ้งภาพตรงหน้ากรีดแทงหัวใจจอมทัพยิ่งนัก... ฮูหยินหลินปิงฉุน ผู้รักนวลสงวนโฉมและพิถีพิถันกับการแต่งกายอยู่เป็นนิจ บัดนี้ผมเผ้าที่เคยเกล้ามวยอย่างประณีตกลับยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ริมฝีปากบางสวยมีรอยแตกจนเลือดไหลซึม สภาพของนางในยามนี้ช่างห่างไกลจากคำว่าอดีตนางคณิกาอันดับหนึ่งที่เขาเคยถนอม"ปิงฉุน... ข้าขอโทษที่ดูแลเจ้าได้ไม่ดีพอ" ท่านแม่ทัพเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แฝงไปด้วยความอาดูรและเจ็บแค้นลึกถึงกระดูก จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของบุรุษผู้เกรียงไกรผู้นี้คือครอบครัว แม้เขาจะวางท่าทีเย็นชาต่อคนทั้งโลก แต่หัวใจส่วนที่อ่อนโยนที่สุดกลับมอบให้แก่คนในเรือนหลังนี้เสมอมา"ท่านพี่..."ฮูหยินหลินผู้เคยมีนิสัยเอาแต่ใจและขี้โวยวาย บัดนี้กลับเรียกขานสามีผ่านม่านน้ำตา นางรู้ซึ้งแก่ใจดีว่าหยาดเหงื่อและ ตบะวรยุทธ์ที่สามีเพียรสร้างมาทั้งชีวิต กำลังจะถูกแลกทิ้งเพียงเพื่อรักษาลมหายใจของนางไว้ แล้วนางจะกล้าเรียกร้องสิ่งใดได้อีก"ข้าภูมิใจเหลือเกินที่ได้เจ้ามา

มู่หรงชิง อิ่มเอมไปกับชัยชนะอันเด็ดขาด เขาบดขยี้ผู้ที่กล้าปฏิเสธเขาอย่างสาแก่ใจ ไม่ว่าจะเป็นการทำลายวรยุทธ์ที่สั่งสมมาทั้งชีวิต การมอบบทเรียนอันอัปยศด้วยฝ่าเท้า หรือการยึดทรัพย์สินจนสิ้นเนื้อประดาตัว ไม่ว่าเขาจะตรองอย่างไร แม่ทัพ หรงเจิ้นกั๋ว ผู้นี้ก็มิอาจกลับมายืนหยัดท้าทายอำนาจเขาได้อีกเป็นครั้งที่สองทว่า... อสรพิษอย่างมู่หรงชิงกลับประมาทขุมกำลังที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของตระกูลหรงมากเกินไป เขาหลงลืมไปว่า หรงป๋อหยวน นั้นมีคู่ชีวิตที่ร้ายกาจอย่าง ซูเหม่ยเหนียง เจ้าของอาณาจักรหอคณิกาอันดับหนึ่ง และยังเป็นสหายรักของฮูหยิน หลินปิงฉุน สตรีผู้กว้างขวางในโลกีย์ย่อมไม่มีวันทอดทิ้งสามีและเพื่อนรักให้เผชิญความตายตามลำพังและที่สำคัญที่สุด... ยังมีอีกตัวตนหนึ่งที่โลกมิเคยล่วงรู้ นั่นคือ หรงเชียนเสวี่ย สตรีที่ผู้คนตราหน้าว่าเป็นเพียงนางแพศยาไร้สมองผู้ชื่นชอบการยั่วยวน ทว่าแท้จริงแล้ว จิตวิญญาณที่สถิตอยู่ในร่างนางคือ กุหลาบสีดำ เพชฌฆาตสาวผู้เย็นชาจากต่างโลก! บรรยากาศภายในชั้นเจ็ดของหอคณิกายามนี้เต็มไปด้วยความอึมครึมและกดดัน"หรงป๋อหยวน... ทำไมเจ้าถึงได้โง่เขลาเพียงนี้" ซูเหม่ยเหนียง กร

การมรณกรรมอย่างเป็นปริศนาของใต้เท้าเฟยอินเจ้ากรมพิธีการ ส่งแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งกลุ่มผู้ร่วมขบวนการล้มล้างตระกูลหรง บรรยากาศที่เคยชื่นมื่นด้วยชัยชนะกลับกลายเป็นความหนาวเย็นที่คืบคลานเข้าหาทีละคน"เจ้าว่าอย่างไรนะ... ใต้เท้าเฟยอินตายแล้วอย่างนั้นหรือ?" มู่หรงชิง ถามทวนด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความสุขุม ทว่าคิ้วเรียวกลับขมวดมุ่นอย่างใช้ความคิดข้ารับใช้คุกเข่าตัวสั่นเทา รายงานด้วยเสียงที่แทบจะหายไปในลำคอ "ขอรับนายท่าน... ใต้เท้าเฟยอินสิ้นลมโดยไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ ทั้งที่ยามนั้นอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงรื่นเริงและมีคนคุ้มกันรายล้อมอยู่เป็นจำนวนมาก ทว่ากลับไม่มีผู้ใดสัมผัสได้ถึงกลิ่นอาย หรือแม้แต่เงาร่างของมือสังหารเลยแม้แต่ผู้เดียว!"มู่หรงชิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขายังคงมั่นใจในอำนาจของตนและคิดว่าพยัคฆ์ที่ถูกถอดเขี้ยวเล็บอย่างหรงเจิ้นกั๋ว ย่อมไม่มีปัญญาจะทำการใหญ่เช่นนี้ได้ "บางทีอาจเป็นศัตรูทางการเมืองคนอื่นที่ฉวยโอกาสนี้กำจัดเขา... จงไปสืบมาให้กระจ่างว่าผู้ก่อเหตุคือใครกันแน่ อย่าให้ตกหล่นแม้แต่เบาะแสเดียว!"สิ้นคำสั่ง คนของมู่หรงชิงเริ่มเคลื่อนไหวพวกเขาพยายามพลิกแผ่นดินหาความจริง รื้อ

บุรุษที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสงบนิ่งประดุจขุนเขาคือ ไต้ซืออู๋เวย เจ้าอาวาสแห่งวัดจิ้งซิน วัดที่มีชื่อเสียงขจรขจายอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา วัดแห่งนี้เป็นที่เลื่อมใสของทั้งราษฎรและขุนนางน้อยใหญ่ ด้วยเมตตาธรรมของเจ้าอาวาสที่แผ่ไพศาล ทั้งการสร้างถนน ทอดสะพาน และเปิดโรงทานเยียวยาผู้ยากไร้ จนใครต่อใครต่างยกย่องท่านเป็นดั่งพระโพธิสัตว์เดินดินทว่าจะมีใครล่วงรู้... ภายใต้จีวรที่ดูสะอาดบริสุทธิ์นั้น ครั้งหนึ่งเคยเป็นเสื้อผ้าชุ่มคาวเลือดของจอมโจรที่ทางการหมายหัว!"ข้าคิดไว้อยู่แล้ว... ในยามที่ข้าลำบาก เจ้าจะต้องปรากฏตัว"หรงเจิ้นกั๋วเค้นเสียงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความพึงใจ แววตาของเขาฉายประกายของผู้เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด เพราะแท้จริงแล้ว เขาคือผู้มอบชีวิตใหม่ให้กับบุรุษตรงหน้า ในวันที่ไต้ซืออู๋เวยยังเป็นเพียงนักโทษประหารที่รอวันขึ้นแท่นประหาร เป็นหรงเจิ้นกั๋วที่ใช้อำนาจล้นฟ้าในยามนั้นหยิบยื่นความช่วยเหลือ สับเปลี่ยนตัวตน และลบเลือนประวัติโฉดชั่วจนสิ้นแต่มหาบุรุษอย่างเขาไม่เคยช่วยใครเปล่า... การช่วยชีวิตจอมโจรครั้งนั้นมีข้อแลกเปลี่ยนที่หนักอึ้ง นั่นคืออู๋เวย

แสงอรุณสาดทอผ่านช่องหน้าต่าง ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้สว่างไสวตามกาลเวลา หรงป๋อหยวน ที่เพิ่งฟื้นคืนสติและพอกลับมามีเรี่ยวแรง นั่งเผชิญหน้ากับผู้เป็นบิดาโดยมีเพียงไหสุราตั้งอยู่ตรงกลาง สองพ่อลูกร่ำสุรากันแต่เช้าตรู่ แต่มิใช่เพื่อแสวงหาความสำราญ ทว่าเพื่อดับความหนาวเหน็บและขจัดความอัดอั้นที่สุมอยู่ในอกหลังจากถูกกระชากลงจากจุดสูงสุดสู่หุบเหวแห่งความอัปยศ"ท่านพ่อ... ข้าอยากแก้แค้น" หรงป๋อหยวนเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทว่ามั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนหรงเจิ้นกั๋ว นิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขามองจอกสุราที่สั่นไหวในมือที่ไร้พลังวัตร ก่อนจะกระดกน้ำเมาลงคอราวกับจะใช้มันแผดเผาความอ่อนแอทิ้งไป"ข้าเอง... ก็กระหายเลือดพวกมันใจจะขาด" อดีตจอมทัพเค้นเสียงรอดไรฟัน แววตาที่เคยหม่นแสงกลับลุกโชนด้วยไฟแค้นที่เยือกเย็น "แต่ยามนี้พวกเรามิต่างจากหมาจนตรอก หากวู่วามเพียงนิด ย่อมหมายถึงชีวิตของทุกคนในตระกูลหรง"สายตาของพยัคฆ์เฒ่าเบนไปหยุดอยู่ที่ร่างของ หานชินอ๋อง ที่ยังคงทอดกายสงบนิ่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม บุรุษผู้นี้คือเงื่อนไขเดียวที่จะเปลี่ยนกระแสอำนาจในราชสำนักได้ หากเขายังไม่ฟื้นคืนสติ