All Chapters of มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา: Chapter 21 - Chapter 30

หรงเชียนเสวี่ย เดินทางมุ่งสู่อุทยานหลวงพร้อมด้วยผู้ติดตามเกือบสิบชีวิต ระหว่างทางนางสังเกตเห็นขบวนรถม้าจากตระกูลขุนนางอื่นๆ เดินทางไปในทิศทางเดียวกัน สิ่งนี้ยืนยันได้ว่าเทียบเชิญสีทองนั้นหาใช่ของปลอมที่ทำขึ้นเพื่อลวงนางเพียงผู้เดียวไม่เมื่อก้าวเข้าสู่เขตพระราชฐาน ภาพที่ปรากฏคือเหล่าบุตรหลานขุนนางผู้สูงศักดิ์ ต่างพากันสนทนาพาทีและหัวเราะร่าเริงอย่างสำราญใจ กลิ่นหอมของอาหารเลิศรสและสุรารสดีที่ ซูฉุนไทเฮา ทรงจัดเตรียมไว้ขจรขจายไปทั่วบริเวณ ผสมผสานกับท่วงทำนองดนตรีและลีลาอ่อนช้อยของนางรำที่สะกดสายตาทุกคู่ ทุกคนในงานต่างสวมอาภรณ์ที่หรูหราสมฐานะ ไม่เว้นแม้แต่หรงเชียนเสวี่ย แม้นางจะเลือกสวมใส่ชุดที่ดูเรียบง่าย ทว่าความสง่างามที่แผ่ออกมาจากท่วงท่าและดวงตาที่นิ่งสงบกลับทำให้นางโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนอย่างน่าประหลาดซูฉุนไทเฮา ประทับอยู่ ณ กึ่งกลางจ้องมองความรื่นเริงเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มละมุนที่เคลือบไว้เพียงผิวเผิน ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยถามบุรุษเบื้องหลังกลับเยือกเย็นผิดกับภาพที่ทุกคนเห็น"เจ้าถึงกับให้จัดงานใหญ่โตเพียงนี้... แท้จริงแล้วเจ้ามีแผนร้ายอันใดซ่อนอยู่กันแน่"มู่หรงชิง เพียงแค่ยกยิ้มบางเ

มือสังหารผู้รอดชีวิตเร่งรุดกลับมารายงานต่อมู่หรงชิงด้วยร่างกายที่สั่นเทา ภารกิจสังหารที่ควรจะง่ายดายกลับพังพินาศลงเพียงเพราะการปรากฏตัวของ หานชินอ๋อง บรรยากาศภายในโถงพลันเยือกเย็นลงจนเหล่ามือสังหารต่างหายใจไม่ทั่วท้อง ชะตากรรมของพวกเขายามนี้แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งอารมณ์ของบุรุษเบื้องหน้าตูม! ด้วยเพลิงโทสะที่ไม่อาจข่มกลั้น มู่หรงชิงทุบโต๊ะไม้เบื้องหน้าจนแตกกระจายละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ความคับแค้นใจและความริษยาพวยพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่อก "หานเทียน... เจ้ากับข้าคงไม่อาจอยู่ร่วมใต้ฟ้าเดียวกันได้อีกต่อไปแล้วใช่ไหม!"เขาเค้นเสียงออกมาอย่างแหบพร่า ภาพจากงานเลี้ยงที่ซูฉุนไทเฮาส่งยิ้มให้อย่างโหยหา และสายตาออดอ้อนที่พระนางมีให้หานเทียนยังคงตามมาหลอกหลอนบาดตาเขาไม่จบสิ้น... ตัวเขาเพียรพยายามถึงเพียงไหน? ยอมแม้กระทั่งเฉือนความเป็นชาย ทิ้งเกียรติยศและอนาคตทั้งหมดเพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างนาง ทว่านางกลับไม่เคยเหลียวแล ผิดกับหานเทียน... บุรุษที่เพียงแค่ทำตัวเฉยชาและผลักไสนาง กลับครอบครองหัวใจนางได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรงแรกเริ่มเดิมที มู่หรงชิงพยายามข่มใจไม่จัดการชินอ๋องผู้นี้ เพราะเห็นแก่ควา

ท่ามกลางไอหมอกจางยามรุ่งสาง สติสัมปชัญญะของ หรงป๋อหยวน เริ่มคืนกลับมาทีละน้อย เขากวาดสายตาพิจารณาร่างของบุรุษที่นอนสงบนิ่ง คล้ายจมดิ่งในห้วงนิทราแห่งความตาย แม้ภายนอกเขาจะถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงไอ้ขี้เมาไร้แก่นสาร แต่เนื้อแท้หาใช่คนเขลาเบาปัญญาเขาสังเกตเห็นว่าชายเบื้องหน้า แม้จะอยู่ในสภาพสะบักสะบอมเจียนตาย ทว่าท่วงท่าและรัศมีที่แผ่ออกมากลับดูองอาจสูงศักดิ์ ผิดแผกจากสามัญชนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง มือกำยำที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการฝึกปืนดาบและอาภรณ์เนื้อดีที่แม้จะขาดวิ่น ก็ยังพอบ่งบอกฐานะที่มิดีธรรมดาได้"นายท่านขอรับ... เราจะจัดการอย่างไรกับมันดี จะให้จับมัดโยนทิ้งลำธารไปเสียเลยไหมขอรับ?" บ่าวรับใช้พยายามพ่นวาจาประจบประแจง เพราะพวกมันต่างคุ้นชินกับนิสัยขี้รำคาญและใจคอคับแคบของเจ้านาย ที่มักจะตัดปัญหาทุกอย่างที่วุ่นวายทิ้งไปเสียแต่ต้นลมเพี๊ยะ!!! ฝ่ามือหนาของหรงป๋อหยวนฟาดเข้าที่ใบหน้าของลูกน้องคนสนิทจนเสียงดังสนั่น "เจ้าเห็นข้าเป็นเศษสวะรึอย่างไร ถึงได้คิดจะเข่นฆ่าคนเจ็บที่ไร้ทางสู้!"นายน้อยผู้เจ้าอารมณ์ตะคอกเสียงกร้าว ก่อนจะนิ่งสงัดไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยพร่ามัวด้วยฤทธิ์สุราพลันแปรเปลี่

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงสายของวัน ทว่าร่างบนเตียงของหานชินอ๋อง ยังคงสงบนิ่งไร้ท่าทีว่าจะฟื้นคืนสติ หรงเจิ้นกั๋ว ทอดถอนใจยาวก่อนจะยกจอกสุราขึ้นดื่มดับความพลุ่งพล่านในใจโดยมี หรงป๋อหยวน นั่งร่ำสุราเป็นเพื่อนอยู่ข้างกายสายตาของจอมทัพจับจ้องไปที่บุตรสาวเพียงคนเดียวที่กำลังพินิจบาดแผลและดูแลชินอ๋องอย่างใกล้ชิด ก่อนจะเอ่ยถามบุตรชายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงพลัง"หรงป๋อหยวน... หากมีใครคิดจะรังแกครอบครัวของเจ้า เจ้าจะจัดการกับมันผู้นั้นอย่างไร?"หรงป๋อหยวนชะงักจอกสุราในมือ แววตาที่เคยเชื่อมพราวด้วยฤทธิ์น้ำเมาพลันวาวโรจน์ด้วยความดุดันอันเป็นสัญชาตญาณดิบของตระกูลนักรบ"ข้าจะฆ่ามัน... และข้าจะสั่งสอนให้มันรู้ซึ้งว่า ชะตากรรมของคนที่กล้ามาลูบคมข้านั้น ชีวิตของมันผู้นั้นจะเป็นเช่นไร!"ท่านแม่ทัพจ้องมองบุตรชายด้วยความพึงพอใจลึกๆ แม้ภาพลักษณ์ภายนอกของป๋อหยวนจะดูเหลวแหลกเพียงใด ทว่าจิตวิญญาณแห่งความเด็ดขาดกลับมิเคยเลือนหายไป หรงเจิ้นกั๋วแค่นยิ้มก่อนจะเอ่ยความในใจออกมาอย่างตรงไปตรงมา"ตัวเจ้านั้นมันไม่เอาไหน พลังฝีมือก็อยู่แค่ระดับพื้นๆ แถมยังเกียจคร้านวันทั้งวันเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับไหสุรา..."แม่ทัพเฒ่

แม้แม่ทัพ หรงเจิ้นกั๋ว จะมุ่งมั่นหาทางล้างแค้นให้บุตรสาวเพียงใด ทว่าเขากลับเดินช้ากว่า มู่หรงชิง ไปก้าวหนึ่งเสมอ ขันทีหนุ่มย่อมล่วงรู้ดีว่าซูฉุนไทเฮานั้นลุ่มหลงในตัวชินอ๋องจนมิอาจถอนตัว ด้วยเหตุนี้เขาจึงบงการให้ชินอ๋องตัวปลอมไปขอยืม ป้ายอาญาสวรรค์ซูฉุนจากนาง... วัตถุที่แทนประกาศิตสั่งเป็นสั่งตาย ซึ่งไม่มีผู้ใดในใต้หล้ากล้าขัดขืน หากใครบังอาจฝ่าฝืนย่อมถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏแผ่นดินซูฉุนไทเฮามอบของสำคัญแทนอำนาจสูงสุดนี้ให้แก่ชายที่นางรักอย่างง่ายดาย โดยมิปรายตามองความผิดปกติหรือเอ่ยถามถึงเจตนาแม้เพียงคำเดียว"เย็นนี้... ท่านช่วยทานข้าวกับข้าและลูกได้หรือไม่?" ชินอ๋องตัวปลอมคลี่ยิ้มอ่อนโยนพร้อมกับกุมหัตถ์ของนางไว้อย่าง ทะนุถนอม "ท่านอาจจะเริ่มเบื่อรสชาติอาหารจากห้องเครื่องหลวง ข้าจะเสาะหาอาหารเลิศรสจากภายนอกกลับมาฝากท่าน"ในใต้หล้านี้ นางสมควรจะเป็นผู้ที่รู้จักนิสัยใจคอที่แท้จริงของหานเทียนดีที่สุด ตลอดเวลาที่ผ่านมาบุรุษผู้นั้นมีเพียงความเฉยชา การที่เขาดีกับนางและลูกบ้างก็ทำไปตามหน้าที่ที่พึงกระทำเท่านั้น ทว่ายามที่ชินอ๋องตัวปลอมแสดงความใส่ใจเช่นนี้ มันกลับทำให้นางรู้สึกราว