Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ฮูหยินหลินปิงฉุน เป็นสตรีที่ถือเอาวาจาเป็นสัตย์ เมื่อลั่นคำไหนย่อมต้องเป็นคำนั้น นางมิรอช้าที่จะส่งสารลับถึงสหายรักผู้เป็นเจ้าของหอนางโลมชื่อดัง เพื่อเฟ้นหาสตรีที่เลิศเลอที่สุด มาตบแต่งเป็นสะใภ้หวังดัดนิสัยบุตรชาย ฝ่ายสหายรักเมื่อได้รับสารถือเป็นโอกาสทองที่จะส่งบุตรสาวในอาณัติ ให้วาสนาสูงส่งถึงขั้นเป็นฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพ จึงตอบรับด้วยความยินดีปรีดาเพื่อให้การนัดหมายสำคัญมิให้มีสิ่งใดแผ้วพาน ฮูหยินหลินถึงกับออกคำสั่งประกาศิตกำชับให้บุตรชายงดเว้นน้ำจัณฑ์หนึ่งวันเต็ม...ยามโพล้เพล้มาเยือน แสงตะวันสีส้มหม่นฉาบทาทั่วจวนแม่ทัพ ฮูหยินหลินยืนรออยู่หน้าเรือนด้วยสีหน้าหมองคล้ำ นัยน์ตาที่กรีดกรายแต่งแต้มมาอย่างวิจิตรฉายแววกังวล นางชะเง้อคอมองหาบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างร้อนรน"เจ้าลูกคนนี้มัวทำพิธีใดอยู่! เหตุใดป่านนี้ยังมิโผล่หัวมาอีก!" นางสบถออกมาด้วยความขัดใจบ่าวรับใช้ข้างกายมีสีหน้าปั้นยาก ท่าทางอึกอักคล้ายน้ำท่วมปากก่อนจะละล่ำละลักตอบ "เรียนฮูหยิน... คุณชาย... คุณชายเดินมามิไหวขอรับ"ความเป็นจริงช่างโหดร้าย หรงป๋อหยวน ยังคงเป็นสันดานขี้เมามิเปลี่ยน เขาละเลยคำสั่งมารดา แอบดื่มสุราจนเมามายไม

นับแต่ก้าวข้ามธรณีประตูจวนตระกูลหรงในฐานะ สะใภ้ใหญ่ อย่างเป็นทางการ ซูเหม่ยเหนียง ก็มิได้คิดจะละทิ้งอาณาจักรหอคณิกาของนางไปถาวร นางตั้งใจจะพำนักอยู่เพียงชั่วคราวพอเป็นพิธี ก่อนจะกลับไปบัญชาการเหล่าบุปผางามในอาณัติที่ขาดนางมิได้ ทว่าก่อนจะปลีกตัวกลับไป นางในฐานะผู้กุมอำนาจคนใหม่ของเรือนหลังย่อมต้องทำความรู้จักกับคนในตระกูลให้ถ่องแท้ โดยเฉพาะกับสตรีที่ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนอย่าง หรงเชียนเสวี่ยท่ามกลางกลิ่นชากรุ่นและบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยการหยั่งเชิง ซูเหม่ยเหนียงปรายตามองน้องสามีด้วยสายตาคมกริบประดุจใบมีดที่ซ่อนในฝักผ้าไหม "ตัวข้านี้คลุกคลีอยู่กับหน้ากากของผู้คนมาทั้งชีวิต ผ่านพบคนมานับหมื่นแสน... แต่กลับไม่เคยเห็นใครที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ล้ำลึกเท่าเจ้ามาก่อนเลย"ซูเหม่ยเหนียงย่อมรู้จักหรงเชียนเสวี่ยดีกว่าใคร เพราะในอดีต ฮูหยินหลินเคยมักลากจูงบุตรสาวคนนี้ไปเยี่ยมเยียนนางที่หอคณิกาอยู่บ่อยครั้ง เป็นนางเองที่สอนสั่งจริตจะก้านและคัดสรรอาภรณ์ที่เปิดเปลือยเสน่ห์เพื่อหวังให้เด็กสาวมีที่ยืนในสังคมชั้นสูง ทว่าแววตาที่เคยหิวโหยชื่อเสียงและถือดีอย่างโง่เขลาในวันนั้น บัดนี้กลับกล

ท่ามกลางตรอกร้างที่ไร้ผู้คน แสงจันทร์สลัวฉายจับใบหน้าโสโครกของชายสามคนที่ก้าวเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังหรงเชียนเสวี่ยไว้ ร่างกายของพวกมันอ้วนฉุราวกับสุกรที่ขุนจนอืด รูปลักษณ์ภายนอกบ่งบอกชัดว่าชีวิตที่ผ่านมามีเพียงการกิน ดื่ม และสืบพันธุ์ไปตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าอันหยาบช้า พวกลูกสุนัขในร่างมนุษย์เหล่านี้มีชีวิตอยู่เพียงเพื่อสนองตัณหาที่พลุ่งพล่านขึ้นมาเป็นคราครั้งเท่านั้น"สาวน้อย... เจ้าจะรีบร้อนไปที่ใดกัน" หนึ่งในพวกมันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เปี่ยมไปด้วยความหิวโหย สายตาที่กวาดมองร่างระหงนั้นจาบจ้วงราวกับกำลังเปลื้องผ้าและชำเรานางผ่านจินตนาการอันโสมม"ข้าไม่อยากมีเรื่องกับพวกเจ้า" หรงเชียนเสวี่ยเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชาประดุจน้ำแข็งที่มิอาจหลอมละลายทว่าคำเตือนนั้นกลับมิต่างจากหยาดน้ำที่รดลงบนกองไฟตัณหา พวกมันมิเพียงไม่ขยับถอย แต่ยังค่อยๆ สืบเท้าเข้าหาด้วยท่าทางคุกคาม "สาวน้อยเจ้างดงามหยาดเยิ้มถึงเพียงนี้... มิสู้พาพวกพี่ชายขึ้นสวรรค์สักครา จะเป็นวาสนาที่หาใดเปรียบ"สำหรับอดีตเพชฌฆาตที่เคยผ่านสมรภูมิเลือดและคลุกคลีกับเดนมนุษย์มานับไม่ถ้วน วาจาสบประมาทเหล่านี้หาได้ระคายผิวหรือสั่น

ยามที่แสงสุริยาเริ่มสาดทอแรงกล้าเข้าสู่ช่วงสาย บริเวณหน้าจวนแม่ทัพหรงกลับคลาคล่ำไปด้วยคลื่นฝูงชนที่หิวโหย บรรยากาศการแจกจ่ายข้าวสารและอาหารแห้งดำเนินไปอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย ท่ามกลางเสียงพร่ำพรรณนาขอบพระคุณและสายตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง การสงเคราะห์ราษฎรด้วยเมตตาธรรมเช่นนี้หาใช่สิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในยามข้าวยากหมากแพง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันออกมาจากจวนที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมที่สุดในแผ่นดินภาพเหล่านั้นตกอยู่ในสายตาของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ท่วงท่าของเขาสงบนิ่งประดุจขุนเขา ทว่ารอบกายกลับแผ่ซ่านกลิ่นอายสูงศักดิ์และแรงกดดันมหาศาลจนผู้คนมิกล้าเข้าใกล้"สถานที่แห่งนี้... เป็นของขุนนางผู้ใด" เขาสั่งถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา ทว่าในกระแสเสียงนั้นกลับแฝงความฉงนไว้อย่างปิดไม่มิดบ่าวรับใช้ข้างกายรีบก้มหน้าจนชิดอก รายงานด้วยความนอบน้อมประหนึ่งยำเกรงอาญาสวรรค์ "เรียนนายท่าน... ที่นี่คือเขตจวนของแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋วขอรับ"คิ้วมณฑาของบุรุษผู้นั้นขมวดมุ่นเข้าหากันทันที มือหนาเปิดสมุดบันทึกรายชื่อที่พกติดตัว ซึ่งรวบรวมวีรกรรมฉาวโฉ่และความโสมมของเหล่าขุนนางไว้ราวกับบัญชีหนัง

ใครจะไปคาดคิดว่าท่ามกลางกำแพงวังอันสูงตระหง่านและเยือกเย็นแห่งนี้ จะคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่งมงายในห้วงรักจนยอมละทิ้งทุกสิ่งแม้แต่ มู่หรงชิง เองก็มิใช่ข้อยกเว้น...ในวัยเยาว์ ชีวิตของเขาช่างสว่างไสวและเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ที่หาตัวจับยาก ทั้งตระกูลต่างฝากความหวังมหาศาลไว้ที่บ่าของเขา โดยหมายมั่นจะให้เขาได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งขุนนางผู้ทรงเกียรติในราชสำนัก ทว่าเป้าหมายเดียวในใจของมู่หรงชิงกลับมิใช่ลาภยศสรรเสริญ หากแต่เป็น ซูฉุน สตรีที่เป็นทั้งเพื่อนและนางในดวงใจเพียงผู้เดียว เขาเฝ้าถนอมความรู้สึกนี้ไว้ และตั้งใจว่าจะสารภาพรักแก่นางในวันที่เขาสร้างชื่อเสียงได้สำเร็จทว่าโลกทั้งใบของเขากลับพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อมีราชโองการประกาศให้สตรีที่เขารักสุดหัวใจเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับองค์จักรพรรดิ ในฐานะบุตรชายขุนนางผู้น้อยผู้ไร้อำนาจต่อกร เขาจะทำสิ่งใดได้นอกเสียจากก้มหน้ารับชะตากรรมที่ไร้ความยุติธรรมนี้ทว่าไฟแห่งความรักกลับมิมอดดับไป มู่หรงชิงมิอาจทนเห็นนางเผชิญความโดดเดี่ยวในวังหลังโดยไม่มีเขาเคียงข้าง ถึงแม้จะมิได้ครอบครองร่างกายและหัวใจ ขอเพียงได้อยู่ใกล้ชิดเพื่อปกป้องนางเขาก็ยอม... ด้วยเหตุนี้ เข