All Chapters of มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อเห็นว่าพยัคฆ์หนุ่มเริ่มลดปราการในใจลง แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋วจึงเริ่มถ่ายทอดโศกนาฏกรรมที่กัดกินใจตนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารที่ยังคุโชนอยู่ภายใต้ร่างที่บอบช้ำ"ท่านอ๋อง... ท่านอาจเห็นว่าข้าในยามนี้มิต่างจากซากศพที่ยังหายใจ ทว่าความอัปยศที่ข้าได้รับในวันนั้น มันรุนแรงยิ่งกว่าคมดาบใดในใต้หล้า" หรงเจิ้นกั๋วหลับตาลง ภาพหลอนในวันวานพุ่งย้อนกลับมาดุจพายุร้ายที่โหมกระหน่ำ"วันนั้น... จวนของข้าถูกปิดล้อมจนมืดฟ้ามัวดิน แต่มันมิใช่ทหารศัตรูจากชายแดน ทว่าคือพวกสุนัขรับใช้ในราชสำนัก นำโดยขันทีโฉดมู่หรงชิง"จอมทัพเฒ่าเค้นเสียงรอดไรฟัน "สิ่งที่ทำให้ข้าต้องกระอักเลือดมิใช่จำนวนคนทว่าคือ ป้ายอาญาสวรรค์ซูฉุน ที่พวกมันชูขึ้นเหนือหัว! มันใช้บารมีของไทเฮาเป็นโซ่ตรวนล่ามคอคนของข้า ทหารเดนตายที่เคยร่วมรบกันมาต้องยืนนิ่งเป็นใบ้ เพราะหากใครขยับเพียงนิด ย่อมหมายถึงโทษประหารเจ็ดชั่วโคตรในข้อหากบฏ"ชินอ๋องจ้องมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาของหรงเจิ้นกั๋วพลางพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจในโศกนาฏกรรม ทว่ากระแสเสียงที่เอ่ยออกมากลับราบเรียบจนน่าใจหาย "เรื่องราวของท่านฟังดูสะเทือนใจก็จริง... แต่นับว่าสมกับเหตุแล

ท่ามกลางความสงัดเงียบของห้องรับรองหลังอาราม กลิ่นหอมกรุ่นของใบชาที่ถูกคั่วด้วยความพิถีพิถันอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้ชวนให้ผ่อนคลายสำหรับอดีตจอมทัพหรงเจิ้นกั๋ว เขานั่งหน้าปั้นยาก สีหน้าหมองคล้ำไม่ต่างจากคนกำลังอมยาขมหม้อใหญ่"นี่ข้าเผลอพูดจาไร้สาระอันใดออกไป!"เขาแอบก่นด่าตัวเองในใจด้วยความเดือดดาล แม้ทั่วหล้าจะตราหน้าว่าเขาคือพยัคฆ์โฉดใจคออำมหิต ทว่าสิ่งหนึ่งที่เขายึดมั่นยิ่งกว่าชีวิตคือสัจจะวาจา คำพูดของบุรุษที่กุมอำนาจปกครองคนมาครึ่งค่อนชีวิตนั้นหนักแน่นประดุจขุนเขา เมื่อลั่นวาจาว่าจะทำให้ชาวบ้านมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นไปแล้ว ย่อมไม่อาจคืนคำได้ง่ายๆ เหมือนลมปากพ่อค้า การเผลอตัวรับปากในครั้งนี้จึงกลายเป็นบ่วงเกียรติยศที่รัดคอเขาจนหายใจไม่ออกไต้ซืออู๋เวย ลอบสังเกตท่าทีฟึดฟัดนั้นด้วยสายตาที่แฝงแววขบขันระคนชื่นชม ท่านรู้ดีว่าคนอย่างหรงเจิ้นกั๋ว ยิ่งพยายามแสดงตัวว่าเหี้ยมเกรียมเพียงใด กลับยิ่งมีพันธนาการเรื่องคำคนมากเพียงนั้น "ท่านแม่ทัพ เชิญด้านในก่อนเถิด"ภายในห้องที่เรียบง่ายสะอาดตา หรงป๋อหยวน ก้าวตามเข้ามาด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน เขาถือวิสาสะคว้าจอกชาขึ้นมาดื่มรวดเดียวเพื

ภายในห้องหับอันมิดชิด มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของหรงเจิ้นกั๋ว ที่พยายามข่มกลั้นกระแสพลังวัตรอันมหาศาลที่พุ่งพล่านอยู่ในกาย ทันทีที่ประตูไม้บานหนาปิดลง จอมทัพเฒ่าที่เคยนั่งหลังงอหน้าซีดเซียวอยู่บนรถม้า ก็พลันหยัดกายลุกขึ้นยืนเหยียดตรงประดุจทวนเหล็กที่เพิ่งผ่านการลับคมมาใหม่"ป๋อหยวน!" หรงเจิ้นกั๋วกล่าวเสียงต่ำพลางปรี่เข้าไปหาบุตรชาย แววตาคมปลาบจ้องลึกเข้าไปในดวงตา "เรื่องที่ข้าฟื้นฟูพลังวัตรจนกลับมาสมบูรณ์ได้แล้ว... ห้ามเจ้าแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ห้ามให้เชียนเสวี่ยรู้เด็ดขาด!""ทำไมล่ะท่านพ่อ? ในเมื่อท่านกลับมาเก่งกาจดุจเดิมแล้ว เหตุใดต้องปิดบังนางด้วย""เจ้ามันโง่เง่า!" หรงเจิ้นกั๋วเค้นเสียงรอดไรฟัน "เจ้าไม่สังเกตบ้างรึว่าน้องสาวเจ้าในยามนี้เปลี่ยนไปเพียงใด? พลังฝีมือที่นางซ่อนเร้นไว้ลึกลับเกินกว่าที่ข้าจะคาดเดา หากนางรู้ว่าข้าหายดีบางทีแผนการที่ข้าเตรียมการเอาไว้อาจจะไม่สำเร็จ"หรงเจิ้นกั๋ว พลางแสยะยิ้มที่ทำให้คนมองถึงกับขนลุกซู่ "ข้าจะเหมาซื้อมนตราบุปผาแดง จากเมียเจ้าให้หมด และคืนนี้ข้าจะสั่งให้นางปิดหอคณิกา... ข้าจะเนรมิตนรกจำลองนี้ให้กลายเป็นวิมานลวงพยั

ตลอดทั้งคืนค่ำที่ผ่านมา ภายในห้องรับรองชั้นเจ็ดอันมิดชิดอัดแน่นไปด้วยพายุอารมณ์และเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันของสองหนุ่มสาว มนตราบุปผาแดงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ แผดเผาทั้งชินอ๋องผู้เย็นชาและเพชฌฆาตสาวให้หลอมละลายกลายเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางหมอกรมยาสีชมพูอันลึกซึ้งขณะที่ชั้นล่างของหอคณิกา บรรยากาศกลับเคร่งเครียดและตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว และ หรงป๋อหยวน บุตรชาย นั่งร่ำสุราต่างน้ำปักหลักเฝ้าเวรยามกันจนกระทั่งแสงแรกของวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้า จอมทัพประคองสติไว้มั่น มือหนากระชับจอกสุราพรางกวาดสายตาคมปลาบขึ้นไปด้านบนเป็นระยะ เขาต้องมั่นใจว่าแผนการจับเสือใส่กรง ครั้งนี้จะไม่มีสิ่งใดผิดพลาด และเหยื่อผู้สูงศักดิ์จะไม่มีวันเล็ดลอดออกจากกรงลวงนี้ไปได้ก่อนเวลาอันควรจนกระทั่งยามดวงตะวันเริ่มลอยสูง แสงแดดอุ่นสาดส่องเข้ามาในโถงหอคณิกา เสียงฝีเท้าขบวนรถม้าที่คุ้นเคยก็มาหยุดลงที่หน้าประตู พร้อมกับการปรากฏตัวของ ฮูหยินหลินปิงฉุน และ ซูเหม่ยเหนียงที่เพิ่งเดินทางกลับ"ท่านพี่... เหตุใดพวกท่านจึงมานั่งร่ำสุรากันอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เช้าตรู่กันเจ้าคะ?"ฮูหยินหลินปิงฉุนเอ่ยทักขึ้นทันทีที่ก้าวพ

แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋วเมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าวของบุตรสาว จึงรีบปรับเปลี่ยนสีหน้า แสร้งตีบทเป็นบิดาผู้เปี่ยมด้วยเมตตาและห่วงใยในศักดิ์ศรีของสายเลือดอย่างสุดซึ้ง เขาโน้มกายลงเล็กน้อย น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานุ่มนวลชวนให้คล้อยตาม"เชียนเสวี่ย... เจ้าเป็นบุตรสาวข้า ยามนี้ตระกูลหรงล่มสลาย เกียรติยศของเจ้าก็คือเกียรติยศของตระกูล ข้าจะไม่มีวันยอมให้ผู้ใดมารังแกเจ้าเด็ดขาด!"หรงเชียนเสวี่ยกวาดสายตามองไล่ตั้งแต่ลาดไหล่อันผึ่งผาย ท่วงท่าการหยัดยืนที่มั่นคง ไปจนถึงกระแสไออุ่นบางเบาที่แผ่ซ่านออกมาจากผิวกายของบิดา นางแค่นยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากก่อนจะเอ่ยคำอย่างรู้เท่าทัน"คิดไม่ถึงว่าพลังวัตรของท่านจะฟื้นคืนแล้ว... และที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่า คือท่านถึงขนาดกล้าลอบวางยาข้าและชินอ๋อง ตัวท่านช่างชั่วร้ายนัก"เมื่อหมากตื้นๆ ถูกเขี่ยทิ้งจนหมดกระดาน พยัคฆ์เฒ่าก็ไม่จำเป็นต้องฝืนสวมบทบาทเป็นบิดาผู้อ่อนแออีกต่อไปเขาค่อยๆ ยืดแผ่นหลังขึ้นตรง รัศมีแห่งจอมทัพผู้ผ่านสมรภูมินับร้อยพวยพุ่งออกมาแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ดุดันและทรงพลังประดุจขุนเขาเหล็ก นัยน์ตาที่เคยหม่นแสงวาวโรจน์ขึ้นด้วยไฟแค้นที่ไม่มีวันดับ"ข้าพลังฟื้นคืนกลับมาแ