All Chapters of มือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา: Chapter 51 - Chapter 60

หานเทียนในยามนี้นั้นไม่สามารถที่จะไว้ใจใครในใต้หล้าได้อีกต่อไป... ไม่เว้นแม้กระทั่งคนสนิทในสังกัดของพระองค์เองพระองค์ทรงเชื่อมั่นว่าเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่เคยติดตามกรำศึกร่วมกันมานานปี ย่อมต้องรู้จักลักษณะนิสัยและวิถีการทำงานของพระองค์เป็นอย่างดี ทว่าในยามที่พระองค์ผู้เป็นประมุขหายตัวไปอย่างลึกลับเช่นนี้ กรมราชทัณฑ์และคุกหลวงกลับยังคงสงบราบคาบ มิต่างอะไรไปจากคลื่นลมที่สงบนิ่งในราชสำนัก ความเงียบอันผิดปกติตลอดหลายวันมานี้ตอกย้ำข้อสันนิษฐานอันน่าสะพรึงกลัวว่า... ไม่แน่ว่าผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของพระองค์ อาจจะถูกขันทีโฉดมู่หรงชิงใช้ลาภยศเงินทองซื้อตัวไปจนหมดสิ้นแล้วก็เป็นได้ทว่าเพียงพริบตาเดียว ชินอ๋องหนุ่มกลับส่ายพระพักตร์ช้าๆ แววพระเนตรคมกริบทอประกายลึกล้ำ ยามเมื่อนึกถึงกลไกและนิสัยใจคอของคนสนิท"ทว่า... ต่อให้คนพวกนั้นจะแปรพักตร์หรือถูกบีบบังคับด้วยอาญาสิทธิ์ แต่หากพวกมันได้พบหน้าชินอ๋องตัวปลอมผู้นั้นบ่อยเข้า มีหรือที่ยอดฝีมืออย่างพวกมันจะจับสังเกตไม่ได้"สุรเสียงต่ำลึกของหานเทียนแฝงไปด้วยความเชื่อมั่นอันแรงกล้า "แววตา ท่วงท่าการเยื้องกราย หรือแม้กระทั่งกระแสไอเย็นของพลังวัตร...

ถึงแม้ว่าในยามนี้จะมีขุนนางน้อยใหญ่เป็นจำนวนมากที่ถูกลาภยศเงินทองซื้อตัวไปจนสิ้น... ทว่าในใต้หล้า ทุกสถานที่ล้วนแล้วแต่ไม่สิ้นคนดีอาหู่ เองก็เป็นหนึ่งในนั้น เนื้อแท้ของเขาเป็นเพียงอดีตคนเก็บฟืนผู้ยากไร้ ที่ผันตัวเองเข้ามาเป็นมือปราบชั้นปลายแถวแห่งกรมราชทัณฑ์ ถึงแม้จะมีร่างกายสูงใหญ่กำยำราวกับยักษ์ปักหลั่น ทว่าสติปัญญาและสมองของเขานั้นกลับทึบหนานัก แต่ถึงกระนั้น ชายซื่อผู้นี้ก็ยังคงไม่สิ้นสัญชาตญาณแห่งความจงรักภักดี เพราะในอดีตเขาเคยได้รับความเมตตาปรานีจากชินอ๋องหานเทียนอยู่หลายครา ย่อมจดจำลักษณะท่าทางรวมถึงกลิ่นอายอันเที่ยงธรรมขององค์ชินอ๋องได้ขึ้นใจเมื่อต้องทนมองดูสิ่งผิดปกติในกรมราชทัณฑ์วันแล้ววันเล่า อาหู่ก็ทนความอัดอั้นตันใจในอกต่อไปไม่ไหว เขาอาศัยความมืดลอบเข้ามาในห้องทำงานของจ้านอวี่ ก่อนจะโพล่งรายงานออกไปตรงๆ ตามประสาคนซื่อ"นายท่าน... ข้าคิดว่าชินอ๋องที่ประทับอยู่กับพวกเราในยามนี้ หาใช่ชินอ๋องพระองค์เดิมไม่"จ้านอวี่ชะงักพู่กันในมือ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจ้องมองชายร่างยักษ์ผู้ไร้สมองตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย ทว่าในใจกลับเต้นระทึกด้วยความตระหนกที่แม้แต่มือปราบปลายแถวยังจับพิรุ

สายฝนกระหน่ำซัดสาดลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ประกายอสนีบาตแปลบปลาบแลบผ่านหมู่เมฆ สาดแสงสีขาวนวลให้เห็นทัศนียภาพรอบกายยามวิกาล... ย่านเกษตรกรรมรกร้างขอบข่ายเมืองหลวง กลิ่นไอคาวเลือดซึมซาบไปกับสายน้ำที่เจิ่งนอง ร่างไร้วิญญาณของห้าทรชนนอนทอดกายระเกะระกะอยู่ใต้เงาไม้ที่โยกคลอนตามแรงพายุจ้านอวี่กุมบาดแผลที่หลั่งโลหิตสด กัดฟันกรอดจนเส้นเลือดปูดโปน แม้ในส่วนลึกของดวงจิตจะสั่นสะท้านตระหนกต่อความเร็วของสตรีเบื้องหน้า ทว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดบังบีบให้เขารวบรวมเศษเสี้ยวแห่งความกล้าทะยานกายขึ้นอีกครา ชายหนุ่มตวัดกระชับดาบสำแดงเพลงดาบสังหารชุดใหญ่ คมดาบกรีดผ่านม่านฝนเกิดเป็นประกายวาบวับ ท่วงท่าที่พุ่งทะยานออกไปล้วนแล้วแต่ดุดันเหี้ยมเกรียม หวังแฝงรังสีฆ่าฟันหมายจะเอาชีวิตสตรีชุดดำให้ตกตายตามกันทว่า... ภาพที่ปรากฏกลับเหนือความคาดหมายของข้าราชสำนักผู้ทรยศหรงเชียนเสวี่ยหยัดยืนอยู่อย่างมั่นคง แผ่นหลังของนางเหยียดตรงดั่งต้นไผ่ท่ามกลางพายุคลั่ง นางเพียงเอียงกายวาดเท้า ขยับเคลื่อนย้ายร่างระหงหลบหลีกวิถีดาบอันบ้าคลั่งของเขาได้อย่างง่ายดายและนุ่มนวลประหนึ่งกำลังร่ายรำ ยามเมื่อเพลงดาบอันไร้แก่นสารของจ้

ขนาดคนเขลาเบาปัญญาอย่างอาหู่ที่เป็นเพียงมือปราบปลายแถว ยังสามารถคาดเดาและมองออกว่าผู้ที่พำนักอยู่ภายในราชสำนักยามนี้คือตัวปลอม... แล้วจะนับประสาอะไรกับซูฉุนไทเฮา สตรีผู้ปักใจหลงรักชินอ๋องหานเทียนมานานนับปีเล่า มีหรือที่นางจะดูไม่ออกว่าชินอ๋องเบื้องหน้ามีสิ่งใดที่ผิดแผกแปลกไปทั้งที่แต่ไหนแต่ไรมา... หานเทียนตัวจริงมักจะแสดงท่าทีเฉยชา ห่างเหิน และไร้เยื่อใยต่อนางอยู่ตลอดเวลาทว่าชินอ๋องคนใหม่ผู้นี้กลับมีรอยยิ้มที่แสนจะอ่อนโยนมอบให้ ซึ่งมันช่างเป็นรอยยิ้มอันอบอุ่นที่ทำให้จิตใจของนางอิ่มเอมและพึงพอใจยิ่งนักนางรู้... รู้ดีแก่ใจว่านี่คือเรื่องลวงโลก ทว่านางกลับเต็มใจที่จะหลอกตัวเองเพื่อขังตนเองอยู่ในโลกแห่งความฝันอันแสนหวานที่บุรุษผู้นั้นปรนเปรอให้"หานเทียน... เมื่อไหร่เจ้าจะกลับมาเสียที"ภายในตำหนักที่อ้างว้าง ซูฉุนไทเฮาเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับสายลมปัดผ่าน ดวงตาคู่หงส์เหม่อมองออกไปไร้จุดหมาย นางมั่นใจเกินร้อยส่วนว่าบุรุษที่แกร่งกล้าดั่งพยัคฆ์เช่นหานเทียนไม่มีวันตายง่ายๆ เป็นแน่และในระหว่างที่เขายังไม่ปรากฏตัว... สำหรับนางแล้ว ชินอ๋องตัวปลอมผู้อ่อนโยนคนนี้ ก็เป็นเพียงแค่คนแก้ขัด ท

การหายตัวไปของจ้านอวี่ หัวหน้ามือปราบหลวง พร้อมด้วยผู้ติดตามรวมถึงอาหู่ ไม่ได้สร้างความตระหนกให้แก่ชินอ๋องตัวปลอมแม้แต่น้อยสำหรับมันแล้ว... ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความตายอย่างคุกหลวงแห่งนี้ เมื่อคนเก่าหายไป ก็แค่แต่งตั้งคนใหม่ขึ้นมาคุมโซ่ตรวนแทน เพราะสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดในชีวิตของมันยามนี้ คือการหาทางฟื้นฟูความเป็นชายของตนเองให้กลับคืนมาโดยเร็วที่สุด!ภายในทางเดินแคบอันอับชื้นกลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กโชยคลุ้ง แสงไฟจากคบเพลิงริมผนังศิลาส่องสว่างสลัวรางบัดนี้ หรงป๋อหยวน ที่อยู่ในชุดเครื่องแบบมือปราบหลวงมันคอยเดินคุมเชิงอยู่ข้าง ๆ อาหู่เพื่อหาทางแทรกซึมเข้าสู่ภายใน ทว่าในขณะที่กำลังเดินผ่านโถงคุมขัง มือปราบเก่าปลายแถวผู้หนึ่งที่กำลังนั่งเฝ้ายามอยู่ก็เหลือบมาเห็นอาหู่เข้า มันจึงลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยทักด้วยเสียงห้วนก้อง"อาหู่! เจ้าหายหัวไปไหนมา? แล้วคนอื่น ๆ หายไปไหนกันหมด?!"อาหู่สะดุ้งโหยง ใบหน้าซีดเผือดและตอบอึกอักเสียงสั่นตามประสาคนโกหกไม่เก่ง "ข้า... ข้าไม่ทราบขอรับ"สายตาอันระแวดระวังของมือปราบเก่าเลื่อนวับไปจับจ้องบุรุษหน้าใหม่ที่ยืนข้างอาหู่ทันที "แล้วเจ้าคนผู้นี้เป็นใครกัน? หน้าต