Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

ชินอ๋องช่างสรรหาเผือกร้อนก้อนมหึมามาโยนใส่มือนางโดยแท้ พระองค์จงใจกางปีกแสดงตัว ทว่ากลับผลักดันให้นางกลายมาเป็นเป้ารองรับพายุหึงหวงอันบ้าคลั่งของสตรีผู้กุมอำนาจสูงสุดในวังหลัง ทว่าสำหรับ หรงเชียนเสวี่ยแล้วนางหาใช่ดรุณีในห้องหอที่จะมานั่งตีโพยตีพาย และนางก็มิได้ถนัดการต่อปากต่อคำไร้สาระเยี่ยงนั้นในเมื่อศัตรูระดับพญาหงส์ตั้งท่าจะกรีฑาทัพมาแผดเผานาง กุหลาบดำเยี่ยงนางจึงเลือกที่จะยืมมือตัวแทนที่เหมาะสมที่สุดในการสยบซูฉุนไทเฮา!ผู้ใดเล่าจะต่อกรกับแรงริษยาของสตรีได้ดีไปกว่า... อดีตนางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงผู้เป็นมารดาอย่างฮูหยิน หลินปิงฉุนและนางพญาโคมแดงเจ้าของหอคณิกาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงพี่สะใภ้อย่างซูเหม่ยเหนียง!ทันทีที่หรงเชียนเสวี่ยเปรยเรื่องของไทเฮาให้ฟัง บรรยากาศในห้องพลันร้อนระอุขึ้นมาในพริบตา ฮูหยินหลินปิงฉุนชักสีหน้าบิดเบี้ยวทันควัน นางสะบัดพัดจีบในมือขึ้นมาตีฝ่ามือตนเองฉับๆ อย่างมีจริตจะก้านดวงตาคู่งามวาวโรจน์ด้วยความเดือดดาล"มันช่างน่านักเป็นถึงองค์ไทเฮามารดาแห่งแผ่นดินผู้ทรงเกียรติ ทว่ากลับไร้ยางอายคิดจะมาแย่งชิงว่าที่บุตรเขยของข้าเชียวรึ!"หลินปิงฉุนเค้นเสียงรอด

ไม่นานนัก รถม้าไร้ตราประทับของซูฉุนไทเฮาก็เคลื่อนผ่านแนวรั้วเข้ามาถึงเขตเรือนหลังของจวนตระกูลหรง ม่านรถถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นร่างสง่างามที่ค่อย ๆ ก้าวลงมา สตรีผู้กุมชะตาแผ่นดินกวาดสายตาเรียบเฉยไปทั่วทิวทัศน์ยามราตรี แม้ในใจจะเปี่ยมด้วยเพลิงโทสะ แต่เมื่อได้สัมผัสความเงียบสงบที่โอบล้อมสถานที่แห่งนี้ ความเย็นชาบนใบหน้าของนางก็ลดระดับลงชั่วขณะ ความงดงามของสวนหย่อมที่นี่ไม่ได้ยิ่งใหญ่ดังวังหลวง ทว่ามีความสันโดษและประณีตทว่าความเยือกเย็นในแววตาของไทเฮาก็ไม่จางหายไปจนหมดสิ้น เมื่อนางเหลือบเห็นการต้อนรับที่เตรียมไว้เบื้องหน้าโคมไฟกระดาษนับสิบดวงถูกประดับประดาไว้ตามกิ่งไม้และระเบียงทางเดิน แสงสีส้มสลัวขับเน้นเงาสะท้อนของศาลาน้ำให้ดูงดงามราวกับภาพวาดชั้นเลิศ เคล้าคลอไปกับเสียงบรรเลงเครื่องสายที่แผ่วหวานดุจเสียงกระซิบของสายลม ฮูหยินหลินปิงฉุนและซูเหม่ยเหนียงยืนรออยู่ตรงนั้น ทั้งคู่ถวายความเคารพด้วยกิริยาที่ดูสำรวมและนอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้"ซูฉุนไทเฮา... เชิญท่านเข้ามาก่อนเถิดเพคะ ข้าเตรียมการรับรองเพื่อต้อนรับท่านเป็นการเฉพาะ" หลินปิงฉุนกล่าววาจานุ่มนวล กิริยาท่าทางไร้ซึ่งพิษสงราวกับนางคณิ

ความเงียบที่ปกคลุมห้องรับรองมิได้เกิดจากเพลิงโทสะอย่างที่สองสตรีหวาดหวั่น ทว่าในห้วงลึกของจิตใต้สำนึก ซูฉุนไทเฮากำลังจมดิ่งอยู่กับภาพความเร่าร้อนของบุรุษหนุ่มเหล่านั้น ความอิ่มเอมที่นางได้รับช่างแจ่มชัดจนนางเผลอถอดถอนจิตวิญญาณหลุดลอยออกไปจากความเป็นจริงที่แสนจืดชืดและหดหู่ภายในวังหลวงชั่วขณะหนึ่งท่าทีที่นิ่งสนิทดุจรูปปั้นของพระนาง ยิ่งทำให้หลินปิงฉุนและซูเหม่ยเหนียงรู้สึกประหนึ่งนั่งอยู่บนกองไฟ ร่างกายของทั้งคู่สั่นเกร็งโดยไม่รู้ตัว พวกนางต่างเดาใจสตรีผู้กุมชะตาแผ่นดินผู้นี้ไม่ถูก ยิ่งเห็นพระนางนิ่งเงียบนานเพียงใด จินตนาการถึงโทษทัณฑ์ที่จะได้รับก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้นทว่าในชั่วพริบตาถัดมา ซูฉุนไทเฮาก็ค่อยๆ ขยับพระวรกาย ดึงสติสัมปชัญญะกลับมาสู่ความจริงอีกครั้ง พระนางผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา แววตาที่เคยฉายกระแสแข็งกร้าวบัดนี้เหลือเพียงความเรียบเฉยที่คาดเดาได้ยาก"พวกเจ้าทั้งสอง... มีนามว่าอะไร"สุรเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจลงได้ นี่เป็นครั้งแรกที่พระนางลดละท่าทีเย่อหยิ่งและยอมสนทนาด้วยกระแสเสียงที่เป็นทางการซูฉุนไทเฮาทอดสายตาพินิจสตรีท

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนเมืองหลวง ทว่าบรรยากาศกลับอวลไปด้วยไอความสั่นสะท้านที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกหัวระแหงของราชสำนัก ข่าวสะพัดราวกับพายุที่พัดโหมไปถึงยอดปราสาทราชวัง เมื่อมีราชโองการสายฟ้าแลบประกาศแต่งตั้งให้ฮูหยินหลินปิงฉุนและซูเหม่ยเหนียง ขึ้นดำรงตำแหน่ง ที่ปรึกษาส่วนพระองค์เคียงข้างซูฉุนไทเฮาเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่วท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างจับกลุ่มซุบซิบด้วยสีหน้าตื่นตะลึง บางคนถึงกับหน้าถอดสีเมื่อนึกถึงภูมิหลังของสตรีทั้งสองที่เคยถูกตราหน้าว่าต่ำต้อยในสายตาเหล่าผู้ทรงเกียรติ ทว่ายามนี้พวกนางกลับก้าวข้ามทุกกฎเกณฑ์ขึ้นมายืนอยู่จุดสูงสุดของวังหลังเคียงข้างไทเฮาภายในโถงกว้างอันโอ่อ่าของราชสำนัก แสงตะวันสาดส่องลอดบานหน้าต่างแกะสลักตกกระทบลงบนร่างของสตรีทั้งสองที่ก้าวเดินเคียงคู่กันเข้าสู่ใจกลางอำนาจ หลินปิงฉุนในอาภรณ์หรูหราสง่างามสมฐานะฮูหยินผู้กุมอำนาจ และซูเหม่ยเหนียงในชุดสีเพลิงลึกลับดุจนางพญาโคมแดง ทั้งคู่ก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและเปี่ยมด้วยจริตของสตรีผู้เจนโลก ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนการเหยียบย่ำลงบนความถือดีของเหล่าขุนนางที่เคยสบประมาทซูฉุนไทเฮาประทับอยู่บนบัลลังก์

เหนือท้องฟ้าเมืองหลวง เมฆอึมครึมก้อนมหึมาเคลื่อนตัวเข้าบดบังแสงตะวันจนบรรยากาศทั่วทั้งพระนครตกอยู่ในความสลัวรางและหนาวเหน็บอย่างน่าประหลาด ทว่าความเย็นเยียบของภูมิอากาศยามนี้ ยังมิอาจเทียบได้กับความยะเยือกที่กำลังกัดกินหัวใจของเหล่าขุนนางกังฉินและแม่ทัพนายกองกลุ่มนั้น... กลุ่มคนโฉดที่เคยกรูกันเข้าย่ำยีและรุมทึ้งทรัพย์สมบัติ ตระกูลหรงอย่างไร้เกียรติในวันวาน พวกมันลงไม้ลงมือ ระดมฝ่าเท้าเข้าใส่ร่างของนายน้อยตระกูลหรงพลางหัวเราะร่าอย่างรื่นเริงใจ โดยคิดว่าพยัคฆ์ร้ายแห่งกองทัพได้ถูกถอดเขี้ยวเล็บและไม่มีวันฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้อีก ทว่ากฎแห่งอนิจจังในอำนาจนั้นหมุนวนรวดเร็วยิ่งนัก!ใครจะคาดคิดว่าตระกูลหรงที่ล่มสลายภายในคืนเดียว จะก้าวกลับมาผงาดง้ำอย่างยิ่งใหญ่ได้ในพริบตา แม้แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋วจะไร้ซึ่งอำนาจ ทว่าเบื้องหลังของเขากลับมีชินอ๋องหานเทียน มิหนำซ้ำบารมีของซูฉุนไทเฮายังหนุนหลังอย่างสุดตัว ถึงขั้นประทานป้ายประกาศิตมารดาแผ่นดินและแต่งตั้งฮูหยินหลินปิงฉุนขึ้นเป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์...บัดนี้ หน้าบานประตูใหญ่ของจวนตระกูลหรงที่เพิ่งจะได้รับการบูรณะ กลับเต็มไปด้วยความโกลาหลที่ชวนเวทน