Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

แท้จริงแล้ว... สาเหตุที่ฝูงขุนนางสุนัขยอมขนทรัพย์สินสมบัติพัสถานมากองพะเนิน และยินยอมคลานเข่ามารับฝ่าเท้าถึงหน้าจวนตระกูลหรง ลำพังหาใช่เพียงเพราะพวกมันรักตัวกลัวตายเท่านั้น ทว่าลึกๆ ในใจนั้น พวกมันหวาดผวาจนขึ้นสมองว่าเพลิงแค้นของอดีตแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว จะลุกลามถึงขั้นกวาดล้างครอบครัวและสายเลือดของพวกมันจนสิ้นซาก การยอมทิ้งศักดิ์ศรีให้ถูกเหยียบย่ำในวันนี้ จึงเป็นทางรอดเดียวที่จะรักษาหัวของคนในตระกูลไว้ได้"หามพวกมันกลับไปส่งให้ถึงจวนให้เรียบร้อย... ประเดี๋ยวผู้คนภายนอกจะหาว่าตระกูลหรงของข้าดูแลแขกได้ไม่ดี"แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋วเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงเข้มดุดัน พลางปรายตาอันเย็นเยียบมองสภาพร่างของเหล่าขุนนางและแม่ทัพชั่ว ที่บัดนี้นอนชักกระตุกกระแด่วๆ น้ำลายฟูมปากอยู่บนพื้นดิน สภาพของแต่ละคนนั้นดูไม่ได้ ฟันหัก ปากเจ่อ อาบชุ่มไปด้วยรอยบาทาและฝุ่นโคลนอย่างน่าอนาถข้างกายของเขา หรงป๋อหยวน ผู้เป็นบุตรชายกำลังยืนเอามือยันเข่า หอบหายใจฮักด้วยความเหน็ดเหนื่อย เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า เพราะตัวเขานั้นแทบจะไม่ได้หยุดพักฝ่าเท้าเลยตลอดการกระหน่ำลงทัณฑ์ หรงเจิ้นกั๋วเห็นเช่นนั้นจึงส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเ

ภายในวังหลวงที่เงียบเหงาและกว้างใหญ่ ประหนึ่งสุสานแห่งความโดดเดี่ยว ซูฉุนไทเฮาประทับอยู่ลำพังท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหว พระนางกวาดสายตามองไปรอบห้องพลางหวนคิดถึงบุรุษเพียงสองคนที่แวดล้อมชีวิตพระนางมาตลอด... คนหนึ่งคือชินอ๋องหานเทียน ผู้เป็นดั่งแสงสว่างอันเย่อหยิ่งที่พระนางไขว่คว้าหาและอีกคนคือ มู่หรงชิง ขันทีข้างกายผู้เป็นดั่งเงาพิษที่คอยแผ้วถางหนามแหลมบนเส้นทางอำนาจให้พระนางอย่างเงียบเชียบลึกๆ แล้วพระนางรู้ดี... แม้มู่หรงชิงจะทำเพื่อความทะเยอทะยานของตนเอง แต่มันก็ทำเพื่อพระนางด้วยความจงรักภักดีที่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงอย่างน่าสะพรึงกลัว เสี้ยนหนามนับไม่ถ้วนที่เคยขวางทางพระนาง ต่างถูกมือคู่นี้จัดการจนมอดไหม้ไปหมดสิ้นเมื่อความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินใจพระนางจึงส่งคนไปเชิญขันทีมาร่วมโต๊ะเสวยในยามหัวค่ำ... หวังเพียงจะชดเชยความเย็นชาที่เพิ่งมอบให้ไปมู่หรงชิงปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทีนอบน้อมดุจเคย ทว่าในแววตาที่จ้องมองพระนางนั้น ซ่อนเร้นความหวังที่ริบหรี่แต่เร่าร้อนไว้เบื้องลึก บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำนั้นเงียบงันเสียจนได้ยินเสียงเปลวเทียนปะทุ แสงไฟที่สาดส่องกระทบใบหน้าของกันและกันดูคล้ายจะเปิดเปล

มู่หรงชิงรู้ตัวดีว่าเวลาของมันกำลังนับถอยหลัง ศัตรูรอบทิศล้อมกรอบเข้ามาดุจคลื่นยักษ์ ไม่ว่าจะเป็นตระกูลหรงที่จ้องจะฉีกเนื้อชินอ๋องหานเทียนที่กำลังไล่ล่าความจริง หรือแม้แต่บรรดาลิ้วล้อที่เคยรับใช้อยู่ใต้เท้า บัดนี้ต่างแว้งกัดเพื่อนำหัวของมันไปประจบสอพลอผู้มีอำนาจใหม่ ความชั่วช้าที่มันเคยทำถูกขุดคุ้ยและขยายความจนกลายเป็นมลทินที่ไม่อาจล้างออกแต่มันกลับเลือกที่จะเมินเฉยต่อคลื่นลมภายนอก มันเลือกที่จะขังตัวเองไว้ในห้วงเวลาที่หยุดนิ่งภายในตำหนักพญาหงส์แห่งนี้มู่หรงชิงเอนกายลงนอนเคียงข้างร่างของซูฉุนไทเฮาที่ยังคงหลับใหลอย่างไม่รู้สติ มันแทบจะกินและนอนอยู่เคียงข้างนางโดยไม่ยอมห่างไปไหน สายตาที่เคยเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมบัดนี้กลับทอดมองนางด้วยความโหยหาที่เจือไปด้วยความวิปริต"ซูฉุน... เจ้ารู้หรือไม่" มันกระซิบเบาๆ ราวกับคนรักที่พร่ำเพ้อ "ตัวข้าในเวลานี้ช่างรู้สึกมีความสุขนัก... สุขเสียจนมิอยากให้โลกภายนอกหมุนต่อไปอีกเลย"ในขณะที่มันกำลังดื่มด่ำกับความเงียบงัน หานจวิน ฮ่องเต้น้อยวัย 12 ชันษา ก็เสด็จมาถึงตำหนักพระองค์ตั้งใจจะเสวยพระกระยาหารเย็นร่วมกับพระมารดาตามที่เคยปฏิบัติ ทว่าเมื่อก้าวพ้นขอบป

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของตำหนักชินอ๋องในยามเช้านี้หนักอึ้งดุจมีเมฆฝน แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาดูไร้ความหมายเมื่อเทียบกับไอสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากบรรดาผู้นำตระกูลหรงที่นั่งอยู่เบื้องหน้ามู่หรงชิงในยามนี้เปรียบเสมือนสุนัขบ้าที่ถูกต้อนจนมุม แม้มันจะถูกเด็ดปีกตัดช่องทางจนเหลือเพียงตัวคนเดียวในราชสำนัก แต่ความโหดเหี้ยมที่สะสมมานานปีทำให้มันซ่องสุมกำลังมือดีไว้ในเงามืดมากมายเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด การจะจัดการกับมันจึงไม่ใช่เรื่องง่ายแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว ผู้นำตระกูลหรง ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่เคยสง่างามผ่านศึกสงครามมานับครั้งไม่ถ้วนบัดนี้กลับสั่นเทาด้วยเพลิงแค้นที่ปะทุอยู่ในอก ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความเกลียดชังที่ยากจะหาคำบรรยาย เขาไม่ได้มาเพื่อสนองคุณแผ่นดิน ไม่ได้มาเพื่อความสงบสุขของบัลลังก์... แต่เขามาเพื่อทวงคืนความแค้นด้วยมือของเขาเอง"ชินอ๋อง..." เสียงของหรงเจิ้นกั๋วแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตระกูลหรง... ความสูญเสียที่เกือบจะทำให้พวกเราสิ้นตระกูล... สิ่งเหล่านี้คือรอยมลทินที่ข้าจะปล่อยให้มันหายไปเองไม่ได้ ขอให้ท่านอนุญาตให้ตระกูลหรงเป็นผู้จัดกา

ไม่นานนัก หรงป๋อหยวนก็ควบม้ากลับมาสมทบกับบิดาที่กำลังเตรียมกำลังพลอยู่เบื้องหน้า ในตอนแรกหรงเจิ้นกั๋วตั้งใจจะตวาดด่าบุตรชายให้สาสมที่หายหัวไปในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นอาหู่ยืนตระหง่านอยู่ข้างกาย ทันใดนั้นถ้อยคำดุดันทั้งหมดก็ถูกกลืนหายลงไปในลำคอท่านแม่ทัพสาวเท้าก้าวไปข้างหน้า เขาไม่ได้แม้แต่จะปรายตาแลบุตรชาย แต่กลับวางมือบนบ่าของชายร่างยักษ์ด้วยความอ่อนโยน "อาหู่... ข้าฝากดูแลลูกชายข้าด้วย"อาหู่ถึงกับชะงักด้วยความซึ้งใจ สุ้มเสียงของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ช่างดูอ่อนโยนและอบอุ่นยิ่งนัก น้อยคนนักที่จะได้รับความเอาใจใส่จากบุรุษผู้กร้านโลกเช่นนี้ "ท่านแม่ทัพโปรดวางใจเถิดขอรับ พี่ป๋อหยวนเปรียบเสมือนพี่ชายแท้ๆ ของข้า ข้าจะปกป้องเขาด้วยชีวิต"ท่านแม่ทัพพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ หรงป๋อหยวนที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะขยับปากบ่นอุบด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ "ท่านพ่อ... ตัวท่านไม่เคยเห็นพูดจาอ่อนโยนเช่นนี้กับข้าบ้างเลย"เขารู้ดีว่าบิดามักเข้มงวดกับตนเสมอมา แต่ถึงอย่างนั้นนิสัยใจคอของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย"นี่มันใช่เรื่องมาล้อกันเล่นหรือ!" หรงเจิ้นกั๋วตวาดกลับด