เฮดว้ากเกียร์ยาวกับยัยเฟรชชี่ปี 1 เกียร์ที่ไม่ใช่ฟันเฟือง18+의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

  หลังจากพ้นจากอู่ซ่อมรถของแก๊งเพื่อน เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันใหญ่ก็แผดร้องพาทั้งคู่ทะยานไปบนถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่ย่านใจกลางเมือง ลมเย็นๆ ที่พัดผ่านผิวกายช่วยลดทอนความร้อนรุ่มจากกิจกรรมก่อนหน้านี้ได้เป็นอย่างดี ข้าวหอมกอดกระชับเอวสอบของไฟท์ไว้แน่น ใบหน้าหวานซบลงกับแผ่นหลังกว้างอันอบอุ่น รู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่อยู่บนรถคันนี้ ไม่ว่าความเร็วจะสูงแค่ไหนก็ตามไฟท์พารถบิ๊กไบค์เลี้ยวเข้ามาจอดในโรงแรมหรูระดับห้าดาว ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของห้องอาหารส่วนตัวสไตล์ลักชัวร์รี ชายหนุ่มจอดรถสนิทก่อนจะหันมาถอดหมวกกันน็อกให้ข้าวหอมอย่างเบามือ ข้าวหอมมองสถานที่รอบตัวด้วยความแปลกใจ “พี่ไฟท์... พาหนูมาที่นี่ทำไมคะ? แต่งตัวไม่เรียบร้อยเลย เสื้อช็อปวิศวะกับกางเกงยีนส์เนี่ยนะจะเข้าโรงแรมห้าดาว”“ทำไมจะเข้าไม่ได้? โรงแรมนี้เป็นของเพื่อนพ่อพี่เอง อีกอย่าง... พี่อยากพาเมียมาทานของอร่อยๆ ชดเชยที่รังเกียจเธอไปเมื่อกี้ไงครับ” ไฟท์พูดพลางยิ้มตาเชื่อม มือหนาคว้ามือเล็กของเธอไปเกาะกุมไว้แน่น เดินนำเข้าไปภายในโรงแรมโดยไม่สนใจสายตาของพนักงานที

สองปีผ่านไปหลังจากงานวิวาห์ที่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และกลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ ชีวิตคู่ของอดีตเฮดว้ากหน้าเถื่อนกับคุณหนูลูกสาวแม่เลี้ยงเมืองเหนือ ผู้กุมหัวใจเสือร้ายได้ดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ทุกเช้าที่ลืมตาตื่น ภาพแรกที่ไฟท์เห็นยังคงเป็นใบหน้าหวานละมุนของ ‘ภรรยา’ ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเขาเสมอแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนระดับเพนต์เฮาส์ ไฟท์กระชับวงแขนที่โอบกอดเอวคอดของข้าวหอมให้แน่นขึ้นเขาฝังปลายจมูกโด่งสันลงบนกลุ่มผมยาวสลวยที่หอมกรุ่น สูดดมความชื่นใจเข้าปอดลึกๆ การมีผู้หญิงคนนี้อยู่เคียงข้าง ทำให้คำว่า ‘บ้าน’ สำหรับเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่สถานที่ แต่มันคือความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อน“อื้อ... พี่ไฟท์ ตื่นเช้าจังเลยค่ะ” ข้าวหอมขยับตัวยุกยิก ซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย เสียงหวานงัวเงียเอ่ยถามทั้งที่ยังไม่ลืมตา“ตื่นมารอมองหน้าเมียคนสวยไงครับ” ไฟท์กระซิบเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่า พลางกดจูบลงบนหน้าผากมนอย่างแสนรัก“เมื่อคืนหนักไปหน่อย... ยังระบมอยู่ไหม หืม?”คำถามที่แฝงไปด้วยค

  ชื่อของ ‘แม่เลี้ยงจันทร์เพ็ญ’ เศรษฐีนีผู้ทรงอิทธิพลแห่งภาคเหนือทำเอาท่านสมภพถึงกับชะงักงัน  ฐานะทางสังคมและสายป่านทางธุรกิจของตระกูลข้าวหอมนั้นกว้างขวางและบริสุทธิ์กว่านักการเมืองที่มีชนักติดหลังอย่างเขาเสียอีกไฟท์ลอบมองเสี้ยวหน้าของคนรักด้วยความทึ่งและภาคภูมิใจสุดขีด ยัยเด็กโก๊ะของเขาในวันนั้น บัดนี้เติบโตเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญและพร้อมจะกางปีกปกป้องศักดิ์ศรีของเขาอย่างไม่เกรงกลัวใคร ชายหนุ่มเอื้อมมือไปโอบเอวบางของข้าวหอม ดึงเธอเข้ามากระชับแนบกายเพื่อประกาศจุดยืน  “คุณได้ยินชัดแล้วใช่ไหมครับ” ไฟท์เอ่ยเสียงนิ่งและเด็ดขาด “ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ผมเลือก และเป็นคนที่ผมจะสร้างอนาคตไปด้วยกัน ผมไม่ต้องการตำแหน่ง ไม่ต้องการมรดกใดๆ จากคุณทั้งสิ้น ขอแค่พ่อเลิกเข้ามายุ่งวุ่นวาย กับชีวิตของผมและคนของผมอีก... เชิญพ่อกลับไปในสังคมจอมปลอมของพ่อเถอะครับ”  พูดจบ ไฟท์ก็ค้อมศีรษะให้ผู้เป็นพ่อเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะจูงมือข้าวหอมเดินฝ่าวงล้อมของบอดี้การ์ดออกมาอย่างสง่าผ่าเผย &nb

  “ใครจะอยากมาเจอหน้าคนอย่างนายล่ะ ฝันไปเถอะ!”ลูกพีชสะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินหนีไปหาข้าวหอมทันที  ทิ้งให้เรียวยืนล้วงกระเป๋ามองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กว้างกว่าปกติ แผนการปราบพยศยัยเด็กปากจัดเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของเสือยิ้มยากอย่างเขาเสียแล้ว ทางด้านข้าวหอมที่เห็นเพื่อนสนิทเดินหน้าหงิกงอเข้ามาหา ก็พอจะเดาสถานการณ์ออกเพราะเห็นเรียวยืนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ไกลๆ“เป็นอะไรแก หน้าเป็นม้าหมากรุกเลย” ข้าวหอมเอ่ยแซว“ก็ตาเพื่อนหน้าโจรของผัวแกน่ะสิ กวนประสาทชะมัด!  ฉันล่ะเกลียดขี้หน้าตานี่จริงๆ เลยหอม”  ลูกพีชบ่นกระปอดกระแปด  หยิบแก้วน้ำพั้นช์ขึ้นมาดื่มดับอารมณ์กรุ่นไฟท์ที่ยืนฟังอยู่หลุดหัวเราะในลำคอ “ระวังไว้นะลูกพีช โบราณเขาว่าเกลียดสิ่งไหนมักจะได้สิ่งนั้น ไอ้เรียวมันไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนเกินสามวินาที  แต่เมื่อกี้มันมองเธอไม่วางตาเลยนะ”“พี่ไฟท์อ่ะ!  เข้าข้างเพื่อนตัวเองหรอคะ พีชไม่คุยด้วยแล้

  “โธ่... น้องข้าวหอมคนสวยครับ  พี่ยืนยันว่าของมันราคาขึ้นจริงๆ นะครับ อย่าดุพี่เลย แค่นี้พี่ก็กลัวจะแย่แล้ว” ไทเกอร์โอดครวญ“ไม่ต้องมาอ้อนเมียกูเลยไอ้ไทเกอร์  เมียกูสั่งให้รื้อก็ไปรื้อมาให้ครบ” เสียงทุ้มดุดันของไฟท์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องทำงานดังขึ้นขัดจังหวะ  ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูหล่อเหลาภูมิฐานเดินตรงเข้ามาซ้อนหลังเก้าอี้ทำงานของข้าวหอมมือหนาวางแหมะลงบนศีรษะทุยสวยของคนรักแล้วโยกเบาๆ“เก่งมากยัยตัวแสบ... คุมบัญชีเข้มแบบนี้ สงสัยฉันคงไม่มีโอกาสเม้มเงินไปกินเหล้าแล้วมั้ง”“ลองเม้มดูสิคะ หนูจะฟ้องคุณแม่ให้ตัดหางปล่อยวัดพี่ไฟท์เลย”ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นค้อนขวับ  แต่ก็ยอมเอนหลังพิงแผงอกแกร่งอย่างออดอ้อนและในขณะที่อาณาจักรของไฟท์และข้าวหอมกำลังเติบโตอย่างแข็งแกร่ง อีกมุมหนึ่งของอู่ซ่อมรถก็มีสตอรี่ที่น่ารักน่าหยิกไม่แพ้กัน...ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่าง ‘เรียว’ วิศวกรหนุ่มมาดเถื่อ