All Chapters of [ดวงใจท่านรอง 1] รองประธาน (แอบรัก) พยาบาลฝึกหัด: Chapter 31 - Chapter 40

พลอยมุกมองดูรูปมารุตแบบเงียบๆ แล้วเผลอพูดออกมาเบาๆ “คุณมารุตตอนเด็กก็ดูดุเหมือนเดิมเลยนะคะ”ป้าสายหัวเราะ “คุณมารุตเป็นคนจริงจังมาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ ส่วนคุณมาสุคนละแบบเลย คนนั้นร่าเริง ซน แล้วก็พูดเก่ง”“ต่างกันมากเลยเหรอคะ”“ต่างกันมากค่ะ แต่สองพี่น้องเขารักกันนะคะ เพียงแต่คุณมารุตไม่ค่อยแสดงออก”พลอยมุกนิ่งฟัง เธอนึกภาพมารุตที่ไม่ค่อยแสดงออกแล้วก็อดที่จะเห็นด้วยไม่ได้ป้าสายพาเธอไปยังห้องรับประทานอาหาร ห้องเดิมที่เธอเพิ่งพามารุตลงมาทานข้าวเมื่อครู่ โต๊ะอาหารยาวขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง เก้าอี้เรียงรายรอบโต๊ะมากกว่าจำนวนสมาชิกในบ้านเสียอีก“ห้องนี้หนูมาทานข้าวได้ตามที่คุณหญิงบอกเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”“ยังไงหนูก็ยังเกรงใจอยู่ดีค่ะ” พลอยมุกยิ้มแหยๆ“เดี๋ยวก็ชินจ้ะ คุณหญิงท่านใจดี ท่านไม่ได้มองหนูเป็นแค่ลูกจ้างหรอกนะ”“ทำไมคะ” คำพูดของป้าสายทำให้พลอยมุกชะงักเล็กน้อย“ท่านเอ็นดูหนู ป้าอยู่บ้านนี้มานาน แค่นี้ป้าดูออกจ๊ะ”“หนูก็แค่พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ” พลอยมุกก้มหน้าลงนิดๆ“แค่นั้นก็มากพอแล้วจ้ะ”หลังจากสำรวจชั้นหนึ่งเสร็จ ป้าสายก็พาเธอขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง“ชั้นสองจะเป็นห้อง

มารุตนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็น แต่สายตากลับเหลือบมองเงาของเธอที่สะท้อนบนกระจกเป็นระยะ เขาไม่รู้ตัวเลยว่า เพียงแค่มีเธออยู่ใกล้ๆ ความเงียบในบ้านที่เขาเคยรู้สึกอึดอัดกลับดูผ่อนคลายลงเมื่อลงมาถึงชั้นล่าง คุณหญิงเครือวัลย์ที่กำลังเดินออกจากห้องรับแขกพอดี หันมาเห็นลูกชายกับพลอยมุกก็เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ“อ้าว ตารุต ทำไมไม่พักละ”“ผมอยากลงมาหาเพื่อนคุยครับ อยู่คนเดียวไม่มีอะไรทำ” มารุตตอบเสียงเรียบคุณหญิงยิ้มอย่างรู้ทัน แต่ไม่พูดอะไร“งั้นดีเลย แม่กำลังจะเข้าครัวไปดูอาหารเย็นพอดี เดี๋ยวแม่ขอเข้าไปดูในครัวแปบหนึ่ง แล้วจะมาคุยด้วยนะ”เธอหันไปหาพลอยมุก “หนูพลอยมุกพาตารุตไปห้องนั่งเล่นก่อนก็ได้จ้ะ”“ค่ะ” พลอยมุกพยักหน้ารับ ก่อนลังเลเล็กน้อยก่อนจะบอกคุณหญิง“เอ่อ...คุณป้าคะ เดี๋ยวหนูขออนุญาตตามเข้าครัวด้วยได้หรือเปล่าคะ หนูอยากดูอาหารของคุณมารุตด้วยค่ะ”“ได้สิจ๊ะ”พลอยมุกจึงรีบพูดต่อเหมือนกลัวว่าเขาจะค้านไม่ให้เธอเข้าไปในครัว แล้วพลอยมุกเลยพามารุตไปที่น้องนั่งเล่น แล้วเลือกหนังให้เขาดูฆ่าเวลา เธอล็อกรถเข็นไว้ในตำแหน่งที่มองเห็นโทรทัศน์ชัด แล้วหยิบรีโมตขึ้นมาเปิด“คุณอยากดูอะไรคะ หนัง ข่าว หรือสารคด

หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย บรรยากาศในบ้านวงกตวรากรณ์ก็เริ่มเงียบลงตามเวลาคุณหญิงเครือวัลย์ขอตัวขึ้นไปพักที่ชั้นสี่ เพราะทั้งวันที่ต้องคอยดูแลลูกชาย ส่วนคุณมนัสไปยังห้องทำงานชั้นบนต่อ เนื่องจากช่วงนี้กำลังเร่งแก้ไขปัญหาของบริษัทที่ยังค้างอยู่หลายเรื่องมาสุเองก็มีเอกสารจากบริษัทติดมือกลับมาด้วย จึงตั้งใจว่าจะกลับไปจัดการงานต่อที่ห้องทำงานของตัวเอง“น้องพลอยมุกพักอยู่ตรงไหนครับ” มาสุถามขึ้นขณะเดินออกจากห้องอาหาร“ห้องข้างๆ คุณมารุตค่ะ” พลอยมุกตอบพร้อมรอยยิ้มสุภาพ“อ๋อ ถ้ามีอะไรไปเคาะห้องพี่อีกฝั่งได้เลยนะครับ”“เอ่อ...หนูไม่รบกวนคุณมาสุดีกว่าค่ะ”“หืม...เรียกพี่ดีกว่านะครับ เรียกคุณดูห่างเหินยังไงไม่รู้” พลอยมุกหัวเราะเบาๆ“ก็เพิ่งรู้จักกัน แล้วอีกอย่างพวกคุณก็เป็นเจ้านายหนูด้วยคะ”“รู้จักวันนี้ก็สนิทวันนี้ได้ครับ แล้วอีกอย่างพี่ไม่ได้อยากเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องหรอกนะ” มาสุตอบหน้าตายขณะที่มารุตซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นข้างๆ เริ่มขมวดคิ้ว แล้วในใจกลับรู้สึกหวง หงุดหงิด กลัวว่าน้องชายจะจีบเธออีกคน“มาสุ มาเข็นรถให้หน่อย วันนี้พลอยมุกน่าจะเหนื่อยแล้ว” มารุตพูดแทรกขึ้นทันที น้ำเสี

ระหว่างที่เธอกำลังเล่าเรื่องชีวิตของตัวเองอยู่นั้น ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ได้มองเธอในฐานะพยาบาลส่วนตัว แต่กำลังมองเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องผ่านเรื่องราวในชีวิตมาอย่างสาหัสเหมือนกัน แต่เธอก็ก้าวผ่านมันมาได้ พร้อมรอยยิ้มที่สดใสในวันนี้ และคืนนั้น...เป็นครั้งแรกที่บทสนทนาระหว่างคนไข้กับพยาบาล ไม่ได้เป็นเรื่องยา ไม่ได้เป็นเรื่องกายภาพบำบัด แต่เป็นเรื่องชีวิตของกันและกัน โดยที่ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่า การนั่งคุยกันในคืนนั้น กำลังค่อยๆ ทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาค่อยๆ ใกล้กันเข้ามาทีละน้อยหลังจากฟังเรื่องราวชีวิตของพลอยมุกอยู่พักใหญ่ มารุตก็เริ่มรู้สึกว่าเวลาคืนนี้ผ่านไปเร็วกว่าปกติปกติหลังจากพระอาทิตย์ตกดิน บ้านทั้งหลังก็จะเงียบลงเรื่อยๆ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ เสียงลมจากสวนด้านนอก และความคิดฟุ้งซ่านของเขาที่วนเวียนอยู่กับเรื่องบริษัท เรื่องอนาคต และเรื่องราวต่างๆที่พังลงในชีวิต แต่คืนนี้ต่างออกไป เขาได้นั่งคุยกับเธอ ได้เห็นรอยยิ้ม ได้เห็นแววตา และได้รู้ว่าภายใต้ความสดใสของพลอยมุก มีความเข้มแข็งซ่อนอยู่มากแค่ไหน หลังจากเล่าเรื่องของตัวเองจบ พลอยมุกจึงเอียงคอมองเขา“พอคุณรู้

หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาทันที เมื่อภาพของมารุตผุดขึ้นมาในหัว ผู้ชายที่ดูเย็นชา พูดน้อย ชอบทำหน้านิ่งๆ แต่บางครั้งก็มีมุมอ่อนโยนที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น ภาพตอนที่เขาตั้งใจทำกายภาพ พยายามฝืนตัวเองทั้งที่ไม่ไหว ตอนที่ยิ้มบางๆ ให้เธอ “ฉัน...ไม่รู้ ฉันไม่เคยมีความรัก แต่เวลาอยู่ใกล้เขา ฉันก็รู้สึกแปลกๆ” เธอตอบตามตรง“แปลกยังไง”“ใจมันเต้นเร็ว แล้วก็รู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าด้วย”กระเจี๊ยบกรี๊ดลั่นปลายสาย “นั่นแหละ! คือ อาการของคนที่กำลังจะมีความรัก”“เงียบเลย!! กระเจี๊ยบ”“แกชอบเขาแล้ว พลอยมุก”“ยัง!”“ไม่!! แกชอบเขาแล้ว” กระเจี๊ยบไม่ยอมแพ้ พยายามจะให้เพื่อนยอมรับความรู้สึกตัวเอง“กระเจี๊ยบ!”“โอเคๆ ไม่พูดแล้วก็ได้”ปลายสายหัวเราะคิกคัก“แต่จำไว้นะ”“หืม”“อย่าหนีความรู้สึกตัวเอง”“...”“ถ้าวันหนึ่งแกชอบเขา ก็แค่ยอมรับมันว่าชอบ แต่ไม่ต้องรีบร้อน ปล่อยให้ทุกอย่างค่อยๆ เป็น ค่อยๆไป”พลอยมุกพยักหน้า แม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็น“ขอบใจ แกมากเลยนะ”“เรื่องอะไร”“ที่คอยฟังฉันบ่น”“เพื่อนกันป่ะแก”กระเจี๊ยบหัวเราะ“แล้วอีกอย่างหนึ่ง”“อะไรอีกละ”“ถ้าได้เป็นมาดามเมื่อไร อย่าลืมเพื่อนนะ”“นี่! เอาอีกแล้วนะ แซ