All Chapters of [ดวงใจท่านรอง 1] รองประธาน (แอบรัก) พยาบาลฝึกหัด: Chapter 21 - Chapter 30

ก็อก ก็อก ก็อกหลังจากเสียงเคาะประตูไม่นาน ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมทีมแพทย์“สวัสดีครับ วันนี้หมอจะอนุญาตให้กลับบ้านได้แล้วนะครับ” คุณหมอธีรนัยที่เดินเข้ามาพร้อมพยาบาล“หลังจากนี้ให้ฝึกทำกายภาพที่บ้านตามโปรแกรมที่นักกายภาพสอน และมาติดตามอาการตามนัดสัปดาห์ละหนึ่งครั้งนะครับ ส่วนยาที่ต้องรับประทาน เดี๋ยวพยาบาลจะนำมาให้พร้อมเอกสารกลับบ้าน”มารุตพยักหน้ารับเบาๆ “ครับ”“คนไข้มีอะไรอยากถามหมอเพิ่มเติมไหมครับ”มารุตขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่มีครับ ขอบคุณครับ”คุณหมอธีรนัยส่งยิ้มให้กำลังใจมารุต แล้วกำชับรายละเอียดอีกเล็กน้อยก่อนออกจากห้อง หลังจากนั้นไม่นาน พยาบาลก็นำเอกสารกลับบ้านและยามาให้ที่ห้องพัก“ตอนนี้เอกสารกลับบ้านเรียบร้อยแล้วนะคะ ถ้าพร้อมสามารถกลับบ้านได้เลยค่ะ”“ขอบคุณมากนะค่ะ คุณพยาบาล” คุณหญิงตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนเริ่มจัดของใช้ของลูกชายเพื่อเตียมตัวกลับบ้านด้านพลอยมุกวันเดียวกันนั้น ที่ห้องประชุมเล็กของตึกพยาบาล บรรยากาศเต็มไปด้วยทั้งความคึกคัก เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการฝึกงานของนักศึกษาพยาบาลที่นี่“วันนี้เป็นวันฝึกงานวันสุดท้ายแล้ว พวกพี่ต้องคิดถึงน้องพลอยมุกมากแน่ๆ เลย”พี่ข้าวสว

พลอยมุก“กรี๊ดดดดดดดดดดด!!” เสียงกระเจี๊ยบร้องลั่นห้องเมื่อรู้ว่าพลอยมุกเป็นคนที่ได้งานเฝ้าไข้ผู้ป่วยคนนั้น จนพลอยมุกที่กำลังพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าถึงกับสะดุ้ง เธอหันไปมองเพื่อนสนิทที่กระโดดโลดเต้นอยู่กลางห้อง“มันต้องดีใจขนาดนั้นเลยเหรอแก?” พลอยมุกเอ่ยถามเพื่อนกระเจี๊ยบหันขวับมามองเพื่อน ก่อนทำตาโต “อ้าว แล้วแกไม่ดีใจหรือไง เงินก็ดี หน้าตาก็หล่อ บ้านก็รวย ดีไม่ดีไปเป็นพยาบาลส่วนตัวแล้วอาจจะเลื่อนขั้นกลายมาเป็น มาดามพลอยมุกก็ได้นะ ใครจะไปรู้” “เลอะเทอะ คนฐานะแบบนั้น เขาก็คงต้องคบคนที่ฐานะเหมือนกัน เหมาะสมกัน เขาคงไม่มาเลือกคนแบบฉันหรอก แกดูหนังมากไปหรือเปล่านิ เพ้อฝัน จินตนาการล้วนๆ เลยแก” พลอยมุกหยิบเสื้อยืดตัวหนึ่งโยนใส่เพื่อนเบาๆน้ำเสียงของพลอยมุกฟังดูเหมือนพูดเล่น แต่ลึกๆ แล้วเธอก็แอบชอบเขานั่นแหละ เพียงแต่เธอรู้ดีว่าโลกของเธอกับโลกของมารุตต่างกันมากเพียงใด เขาเป็นถึงทายาทตระกูลใหญ่ เป็นรองประธานบริษัท มีบ้านหลังใหญ่ มีคนขับรถ มีแม่บ้าน มีคนคอยดูแลทุกอย่าง ส่วนเธอเป็นเพียงนักศึกษาพยาบาลคนหนึ่งที่ต้องหารายได้พิเศษเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของแม่ เสียงในหัวเธอบอกว่า ‘ชีวิตของเขาอยู่บนยอด

ณ บ้านวงกตวรากรณ์เอี๊ยดดดดดดดดดดดดด!!!!เสียงเบรกของรถยนต์ไฟฟ้าสีขาวดังขึ้นเบาๆ หน้าประตูรั้วขนาดใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลวงกตวรากรณ์ ก่อนรถจะค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปจอดในลานจอดรถตามสัญญาณมือของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพลอยมุกนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มือหนึ่งจับสายเข็มขัดนิรภัย อีกมือหนึ่งจับกระเป๋าสะพายของตัวเองแน่น เธอค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเหมือนเพิ่งรอดชีวิตจากการผจญภัยครั้งใหญ่“เฮ้อ...นึกว่าจะมาไม่ถึงซะแล้ว” พลอยมุกบอกเพื่อน“อ้าว ไหงพูดงั้นละ ฉันขับรถออกจะดี” กระเจี๊ยบหันขวับ มองค้อนใส่เพื่อนรักทันทีพลอยมุกหันไปมองคนขับ ก่อนทำตาโต “ฉันนะ เหยีบเบรกพร้อมกับแกไปตั้งหลายรอบ เกร็งที่สุดในชีวิตแล้วเนี่ย”“แต่ก็มาถึงจุดหมายไม่ใช่หรือไง แถมไม่คิดเงินด้วยนะ”“ไม่ได้ซิ แกอุตส่าห์มาส่งตั้งไกล ฉันช่วยเติมน้ำมันก็ยังดี”กระเจี๊ยบทำหน้าเหนือกว่า “รถฉันเป็นรถไฟฟ้ายะ!! ชาร์ทไฟครั้งละไม่กี่ร้อยหรอกน่า อย่าคิดมาก”“โอเค งั้นเดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวแกวันหลัง”“โอเค ดีล อันนี้รับได้”ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน ความตื่นเต้นและความประหม่าในใจของพลอยมุกจึงคลายลงบ้างเล็กน้อยหลังจากนั้นทั้งสองสาวก็ช่วยกัน

หลังส่งเพื่อนเสร็จ เธอกลับขึ้นไปยังชั้นที่มารุตอยู่ ทางเดินยาวและเงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเอง เธอมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ของมารุต หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้เพราะตื่นเต้นกับงานใหม่ หรือเพราะกำลังจะได้พบเขาอีกครั้งเธอยกมือขึ้นเคาะประตูก็อก ก็อก ก็อก “ขออนุญาตคะ”เสียงเล็กของเธอเบากว่าปกติเล็กน้อยไม่มีเสียงตอบ เธอจึงค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปอย่างระมัดระวังภายในห้องกว้างและเรียบหรู ผ้าม่านสีเข้มเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง แสงแดดอ่อนๆ ส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ มารุตนั่งอยู่บนรถเข็นริมหน้าต่าง เขาสวมเสื้อเชิ้ตลำลองสีอ่อน ใบหน้าดูดีขึ้นกว่าตอนอยู่โรงพยาบาลเล็กน้อย เขากำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ท่าทางนิ่งสงบจนพลอยมุกชะงักไปครู่หนึ่ง“สวัสดีคะ คุณมารุต” เธอยกมือขึ้นสวัสดีเขา“หนูชื่อ พลอยมุกนะคะ จะมาช่วยดูแลคุณที่บ้านคะ” เธอแนะนำตัวด้วยเสี่ยงสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นและประหม่ามารุตที่กำลังนั่งมองไปนอกหน้าต่างค่อยๆหันกลับมามอง ใจเขาเต้นแรงแทบทะลุมานอกอก เธอจริงๆ เขาดีใจมากที่เป็นเธอ คำภาวนาของเขาเป็นจริง หลายวันที่ผ่านมา เขาพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรคาดหวัง และไม่ควรรู้สึกอะไ

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ เธอก็พาเขาขึ้นมาพักบนห้อง รถเข็นค่อยๆ เคลื่อนไปตามทางเดินชั้นสามของบ้านวงกตวรากรณ์ ทางเดินกว้างเงียบจนแทบได้ยินเสียงล้อรถเข็นหมุนไปตามพื้นเบาๆ ตลอดทางมารุตนั่งนิ่ง ส่วนพลอยมุกเดินอยู่ด้านหลัง คอยดูตำแหน่งเท้าและแขนซ้ายของเขาไม่ให้กระแทกกับขอบประตูหรือเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงตามทางเดินแม้จะเพิ่งมาทำงานวันแรก แต่เธอก็เริ่มรู้แล้วว่าการดูแลมารุตไม่ใช่แค่เรื่องการวัดความดันหรือการทำกายภาพบำบัดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการรับมือกับอารมณ์ของคนไข้คนนี้ที่ทั้งเงียบ ดื้อ และคาดเดายากที่สุดคนหนึ่งเท่าที่เธอเคยเจอมาเมื่อถึงห้อง พลอยมุกช่วยล็อกรถเข็น ก่อนประคองให้เขากลับไปนั่งบนเตียงอย่างช้าๆ เธอจัดหมอนหนุนหลังให้เขา ปรับผ้าห่มให้คลุมช่วงขา และวางน้ำดื่มไว้บนโต๊ะข้างเตียงในระยะที่เขาเอื้อมมือขวาถึง“คุณพักก่อนนะคะ เดี๋ยวช่วงบ่ายเราจะทำ passive exercise ตามโปรแกรมต่อค่ะ”มารุตพยักหน้ารับสั้นๆ“อืม”พลอยมุกมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าคุณหญิงเครือวัลย์เคยบอกไว้ว่าหลังมื้อกลางวันให้เธอไปพบป้าสาย เพื่อเรียนรู้สถานที่ต่างๆ ภายในบ้าน เธอจึงหันมาหามารุตอีกครั้ง“คุณมารุตคะ ห