Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ครืน~ครืนเสียงแจ้งเตือนเรียกเข้าดังขึ้นแทรกหลังสิ้นเสียงแหลมเอ่ยถามคนตัวเล็กบนเตียงคนไข้ ลลินเบือนสายตาออกจากเพื่อนสนิทไปยังโทรศัพท์มือถือในมือบางของคนข้างเตียง แต่คงยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เธอจึงทำการกระตุ้นด้วยการกระแอมไอสองสามครั้ง"แกรอก่อน ฉันจะกลับมาเอาคำตอบกับแก"".....""ฮัลโหล..."คนตัวเล็กบนเตียงคนไข้พ่นถอนหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นมองสำรวจร่องรอยบนแขนเรียวที่โผล่พ้นนอกผ้า เมื่อเช้าเธอไม่ทันได้สังเกตว่ามีรอยช้ำอยู่บนแขนเธอด้วย กลบแต่รอยจางๆ บนลำคอและเนินอกเท่านั้น แต่หากจะมองดูแล้วร่องรอยช้ำบนแขนดูเหมือนจะเป็นการถูกกระแทกมากกว่าคงจะเป็นตอนที่มาเฟียหนุ่มสะบัดมือเธอไปโดนขอบเตียงบ้าง ขอบโต๊ะบ้างเลยช้ำแบบนี้รั้งตัวรอไม่นานคนที่ออกไปคุยโทรศัพท์นอกระเบียงห้องก็กลับเข้ามาพร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียดคิ้วนิ่วหน้าขมวดจนคนมองอดสงสัยไม่ได้ ยิ่งเห็นสายตาคู่สวยหงุดหงิดยิ่งทำให้ต้องสงสัย"มีเรื่องอะไรหรือเปล่าทำไมหน้าเครียดแบบนั้น""ก็คุณพ่อนะสิโทรมาต่อว่าเรื่องรถที่ไปชนเมื่อคืน ไม่สิ.. มันแค่เฉี่ยวเองแต่ทางโน้นน่ะหาว่าฉันเป็นเด็กขับรถโดยประมาททั้งที่ตัวเขาก็แก่กว่าไม่กี่ปีเอง พูดแล้วยังโมโหอยู่เ

"อ๊ะ!" ร่างเล็กทรุดตัวลงบนพื้นเย็นนิ่วหน้าซี๊ดปากด้วยความแสบเจ็บจุดกลางกายสาว มือบางยกขึ้นกุมท้องน้อยพยายามดันตัวลุกขึ้นมาอีกครั้งแสงแดดอ่อนๆ จากด้านนอกลอดผ่านประตูบานเลื่อนกระจกเข้ามาด้านในห้องคอนโดหรูตกกระทบลงบนร่างเล็กของลลิน แสงสีทองสุดท้ายบนขอบฟ้าบ่งบอกให้รู้ว่าใกล้จะถึงเวลาของค่ำคืนใหม่อีกคืนแล้วใช่! การลงโทษครั้งนี้ไม่ได้รุนแรงป่าเถื่อนเหมือนสองครั้งแรก แต่มันกลับยาวนานหลายชั่วโมงติดต่อกัน ถึงไม่รุนแรงแต่ก็เล่นเอาคนตัวเล็กลุกจากเตียงไม่ได้เหมือนคนขาดสารอาหารร่างกายอ่อนแรงต้องนอนอยู่ติดกับเตียงทั้งวันเหมือนเป็นการละเมอกึ่งตื่นกึ่งหลับ รู้สึกตัวแต่กลับไม่สามารถบังคับร่างกายให้ลุกขึ้นมาเป็นปกติได้ และก็หลับต่อกว่าจะสามารถตื่นขึ้นเต็มตาได้ก็เกือบค่ำของวันแล้ว"คนหรือผีเนี่ยไม่หลับไม่นอนทั้งคืนแถมยังต่อตอนเช้าอีกตั้งหลายชั่วโมงคนจะตายไม่รู้หรือไงกัน"เสียงหวานบ่นให้ด้วยความหงุดหงิดหัวเสีย ค่อยๆ ก้าวขาสั่นเทาถ่างออกไม่สามารถหุบลงได้มายังห้องน้ำภายในโซนห้องนอนของมาเฟียหนุ่มโดยการเกาะตามผนังเพื่อยึดตัวไว้ไม่ให้ล้มลลินเบ้ปากคว่ำน้ำตาคลอเบ้าตา ความแสบสันบริเวณจุดอ่อนไหวกลางกายสาวยังค

"พี่จะไปไหน"เสียงหวานตะโกนถามขึ้น วางจานข้าวผัดไข่ในมือลงบนโต๊ะอาหารค่อยๆ ก้าวเดินมาหาเจ้าของร่างสูงที่ยืนจัดระเบียบเสื้อผ้าบนตัวหยุดอยู่กลางห้องแม็กซ์เวลล์ปรายตาขึ้นมองคนตัวเล็กครู่หนึ่งก่อนจะก้มลงพับแขนเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นมาถึงข้อศอกยกนาฬิกาหรูบนข้อมือหนาขึ้นดูเวลาเหมือนต้องการบอกให้เธอรู้ว่าเขามีนัดต้องออกไปด้านนอกตอนนี้"พี่จะออกไปข้างนอกแล้วให้ลินทำอาหารทำไมคะ แล้วไหนว่าหิว""ฉันมีหน้าที่รายงานเธอหรือไง อีกอย่างฉันสั่งเธอก็ต้องทำฉันพอใจหรือไม่นั่นมันอีกเรื่อง งานเธอเสร็จแล้วกลับไปได้""....""อ้อ.... ของพวกนั้นถ้าไม่กินก็ทิ้งไปซะ ฉันต้องไม่เห็นมันอีกในวันพรุ่งนี้ คนฉลาดๆ แบบเธอหวังว่าจะเข้าใจนะ"ลลินข่มความโมโหไว้กำมือแน่นจนสั่นไปทั้งตัว เส้นเลือดสีน้ำเงินอ่อนเด่นขึ้นตามหลังมือขวา กัดฟันแน่นจนเส้นเอ็นบนลำคอระหงปุดนูนขึ้นเธอมองเจ้าของร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนที่กำลังเดินไกลออกไปด้วยความคับแค้นใจ สูดหายใจเอาอากาศเย็นของเครื่องปรับอากาศเข้าปอดลึกๆ เพื่อดับอารมณ์ร้อนในอกอยู่นานหลายนาทีจึงหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะอาหารเพื่อจัดการกับข้าวผัดสองจานบนโต๊ะ"ของดีไม่กินก็ทิ้งไป! จงใจแกล

เอี๊ยด!!เสียงเบรกรถดังลั่นเข้ามาจอดตัดหน้าคนตัวเล็กที่กำลังเดินทอดน่องกลับมายังรถมินิคูเปอร์ของตัวเอง เธอปรายตาขึ้นมองรถสปอร์ตด้านหน้าด้วยใบหน้าตกใจเล็กน้อยจ้องมองรถสปอร์ตหรูนิ่งประตูรถหรูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของมาเฟียหนุ่มที่ออกมาจากประตูฝั่งคนขับ เขาดันลิ้นเข้าหากระพุ้งแก้มพ่นลมหายใจหนักเหมือนกำลังหงุดหงิดหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กด้านหลังแล้วยกมือขึ้นเอว"คิดว่าถูกฆ่าฝังดินไปแล้ว โทรศัพท์เธออยู่ไหนทำไมโทรไม่ติดเธอตั้งใจกวนโมโหฉันใช่ไหมห๊ะ!!""....""เงียบทำซากอะไรวะ!!"แม็กซ์เวลล์สาวเท้าหนักก้าวยาวๆ สองก้าวก็มาถึงยังร่างบางที่ยืนอยู่ มือหนากระชากกระเป๋าคล้องบ่าเล็กลงมาค้นหาโทรศัพท์ตามที่เอ่ยตวาดเสียงถามไปใบหน้าคมคายหล่อเหลายังคงความหงุดหงิดหัวเสีย เห็นได้จากใบหน้าที่แดงก่ำเพราะเลือดลมขึ้นหน้าและลมหายใจที่ถูกกระแทกออกหนักๆ นั้น"แบตหมด? เธอไม่รู้จักพกพาวเวอร์แบงค์ไว้บ้างหรือไง อ้อ.. หรือเป็นแผนเธอที่จะเรียกร้องความสนใจจากฉัน ใช่สิก็เธอโทรหาฉันนี่จะมันต้องเป็นแผนเธอที่คิดจะเรียกร้องความสนใจแน่ๆ""....""เงียบทำไมวะ เป็นใบ้ไปแล้วหรือไงห๊ะ!!""....""เออ! เงียบให้มันได้ต

เอี๊ยด!!รถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดใต้ตึกคอนโดหรูที่พักของลลิน เธอรีบปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกจากตัวแล้วเปิดประตูก้าวลงจากรถไปด้วยความเร่งรีบ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนด้านหลังแม้แต่น้อยจนกระทั่งร่างเล็กก้าวมาหยุดอยู่หน้าลิฟต์และรู้สึกได้ถึงใครบางคนที่ก้าวมายืนด้านข้างจึงหันกลับไปมองดวงตากลมโตเบิกกว้างมองมาเฟียหนุ่มเจ้าของร่างสูงกำยำหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนด้วยความไม่เข้าใจปนสงสัยเอียงหน้าลงเล็กน้อย"พี่ลงมาทำไมคะอยู่บนรถรอก็ได้ ลินไปแป๊บเดียวเอง""หิวน้ำ""เซเว่นอยู่ถัดจากที่นี่ไปนิดเดียวเองค่ะทำไมต้องตามลินมาด้วย""ไม่รู้สำนึกบุญคุณ! ถ้าฉันจะขึ้นไปเธอจะทำอะไรได้""...."แน่นอนว่าถ้าเขาจะขึ้นไปจริงเธอก็คงจะทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมให้เขาขึ้นไป คนหัวดื้อหัวรั้นแบบเขาต่อให้เอาอะไรมาฉุดมาหยุดถ้าเขาอยากทำจริงๆ คงห้ามอะไรเขาไว้ไม่ได้หรอกลลินพ่นถอนหายใจจำยอมให้คนด้านข้างตามขึ้นมา มือเล็กยกขึ้นดูนาฬิกาเล็กน้อยเป็นเวลาเดียวกันกับที่ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี เธอจึงก้าวเข้าไปยืนด้านในช่องลิฟต์คับแคบหมุนตัวหันกลับมาด้านหลังโดยที่มาเฟียหนุ่มเองก็ก้าวเข้ามายืนข้างๆ กัน.."ลินเปลี่ยนชุดแป๊บเดียวค่ะเดี๋ยว