All Chapters of BAD STORIES หนี้มาเฟีย | 20+ |: Chapter 41 - Chapter 50

ช่วงดึกของวันเดียวกัน...ลลินนั่งอยู่บนโซฟากลางห้องคอนโดส่วนตัว โดยมือบางยกโทรศัพท์ขึ้นแนบอกใบหน้าครุ่นคิด ฟันคมกัดลงบนกลีบปากอวบอิ่มล่างเบาๆ ดวงตากลมโตทอดมองตรงไปด้านหน้าไม่โฟกัสจุดใดสำคัญวันนี้ทั้งวันมาเฟียหนุ่มไม่ได้ติดต่อเธอมาเลย แม้แต่ข้อความที่เธอส่งไปให้เขายังไม่ได้กดเข้ามาอ่านด้วยซ้ำ จนเธอเกิดร้อนใจคิดไปต่างๆ นานา ความห่วงเริ่มทวีมากขึ้นโดยไม่คิดปกปิดความรู้สึกทั้งที่ก่อนหน้านี้ได้แต่มองเขาอยู่ไกลๆ คอยห่วงอยู่ห่างๆ แต่นับจากปรับความเข้าใจกันแล้วความรู้สึกเธอกลับเพิ่มมากขึ้นจนน่ากลัวว่ามันจะถอนตัวออกไม่ได้หากว่าทั้งหมดเป็นเพียงแผนการของคนเจ้าเล่ห์จอมวางแผน เหมือนเธอยอมวางหัวใจลงในมือเขาไม่กลัวแม้กระทั่งว่าเขาจะคิดเล่นกับความรู้สึกเธอเหมือนที่เธอเคยทำร้ายเขามาก่อนแกรก~เสียงประตูเปิดเข้ามาจากด้านนอกเรียกสติและดึงความสนใจทั้งหมดของร่างเล็กที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาให้หันมองตาม ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยเผยรอยยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นคนที่คิดถึงตลอดทั้งวัน แม้จะรู้อยู่แล้วว่ามีเพียงเขาที่รู้รหัสห้องเธอและมีคีย์การ์ดห้องเธออยู่ แต่การได้เห็นด้วยตาตัวเองมันก็ทำรู้สึกด

@ ห้างหรูร่างสูงของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาด้านในห้างหรูใจกลางเมือง โดยมีคนตัวเล็กเดินตามหลังมาทิ้งระยะห่างไม่มากนัก ตามด้วยลูกน้องของเขาที่รั้งท้ายเว้นระยะห่างพอประมาณเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับเจ้านาย"อยากกินอะไร""...." แม็กซ์เวลล์เอี้ยวตัวกลับมาด้านหลังเมื่อถามออกไปแล้วยังคงได้รับแต่ความเงียบเป็นคำตอบ คิ้วหนาย่นเข้าหากันก่อนจะยกยิ้มขำใบหน้าสวยบูดบึ้งของคนตัวเล็กที่ยังคงมีท่าทีแง่งอนอยู่ไม่น้อยหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากันสอดมือเข้าในกระเป๋ากางเกงโน้มตัวลงเข้าไปหาเล็กน้อยทำให้คนที่ปั้นหน้าบูดหันหน้าหนี"อยากให้ง้อตอนนี้?""....""เงียบแปลว่าใช่" ดันลินแตะมุมปากแสยะยิ้มร้ายก่อนจะกระชากแขนเรียวดึงเข้าหาตัว ลลินดีดตัวออกจากมือหนาอัตโนมัติตวัดสายตาดุขึ้นมองเจ้าของรอยยิ้มร้ายก่อนจะเดินนำออกมา ดวงตากลมโตมองกวาดสายตาหาร้านอาหารที่ชื่นชอบแล้วเดินเข้าไปด้านหน้าร้านชาบูที่อยู่ถัดจากร้านอาหารญี่ปุ่นภายในห้าง"เดี๋ยว!" แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าไปด้านในก็ถูกขัดขึ้นด้วยมือหนาที่ยื่นเข้ามาจับแขนเรียวและเสียงทุ้มเข้มด้านหลัง"....""แน่ใจนะว่าจะกินร้านนี้""ทำไมคะ ลินอยากทานชาบูหรือถ้าพี่ไม่อยากงั้นเ

ภายในห้องคอนโดเงียบเชียบมีเพียงร่างเล็กของลลินที่กำลังนั่งมองตรงไปยังประตูหน้าห้องด้วยความเหม่อลอย เหมือนรอคอยใครสักคนให้เปิดเข้ามาจากประตูบานนั้น ดวงตากลมโตหันมองขึ้นไปยังนาฬิกาบนผนังห้องแล้วหลุบตาลงกลับอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเป็นเวลาตีห้าครึ่งซึ่งเป็นวันใหม่ของอีกวันแล้วแต่คนที่ขับรถออกจากไปยังคงไม่กลับมาเสียทีเธอหลุบตาลงมองโทรศัพท์มือถือแตกละเอียดในมือเล็กน้อยก่อนจะเอนตัวลงนอนราบไปบนโซฟายกมือขึ้นก่ายหน้าผากปิดตาลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลลงตรงหางตา"ไม่มาจริงๆ เหรอ~"เสียงหวานสั่นเครือปลายจมูกเชิดรั้นแดงก่ำก่อนจะมีเสียงสะอื้นน้อยๆ หลุดออกมา ร่างเล็กพลิกตัวนอนตะแคงคว่ำหน้าลงบนหมอนอิงแล้วร้องไห้ออกมาอีกครั้งเธอนั่งรอเขามาทั้งคืนแต่ผลสรุปแล้วคือ... เขาไม่กลับมา ไม่กลับมาจริงๆ.."นายครับ""....""เอกสารประชุมสำหรับวันนี้ครับ""...."นิควางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของเจ้านายหนุ่ม เหลือบตาขึ้นลอบมองใบหน้าคมคายที่ดูนิ่งเงียบมากกว่าทุกวัน ก่อนจะหลุบตาลงมองพื้นด้านล่างเล็กน้อยแล้วเงยหน้ากลับขึ้นมาแม็กซ์เวลล์ปรายตาลงมองแฟ้มเอกสารที่มือขวาเอามาวางไว้ให้ แต่ยังคงไม่ยื่นมือออกไปใกล้รวมถึงยังคงนั่

"อื้อ~"เสียงครางดังในลำคอในขณะที่ร่างเล็กถูกวางลงบนเตียงขนาดหกฟุตภายในคอนโดที่พักของตัวเอง แม็กซ์เวลล์ดันลิ้นเลียริมฝีปากบางเบาๆ โค้งตัวลงทำให้ใบหน้าทั้งสองอยู่ใกล้กันจนสามารถสัมผัสถึงกลิ่นลมหายใจของกันและกันได้โดยที่แขนเรียวยังคงตวัดคล้องลำคอหนาแน่นเหมือนกลัวเขาจะทิ้งเธอไว้ให้อยู่คนเดียวเปลือกตาบางปรือขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาแล้วกระตุกยิ้มน้อยๆ บนใบหน้าเขย่งตัวขึ้นกดจูบเบาๆ ลงบนกลีบปากล่างก่อนจะหัวเราะคิกคักคนเดียว"จับได้แล้วไม่ปล่อยให้หนีไปหรอก""ปล่อยมือ""สัญญาก่อนสิว่าจะไม่ทิ้งลินไว้คนเดียว""ปล่อยมือ""อื้อไม่เอา~"ส่งเสียงงอแงดันตัวลุกขึ้นนั่งในขณะที่ออกแรงดึงร่างหนาให้ล้มตัวลงมานั่งบนขอบเตียงไปด้วย รีบยกสะโพกมนขึ้นนั่งบนหน้าขาแข็งแรงข้างหนึ่งด้วยความรวดเร็วแล้วซุกหน้าเข้าหาอกกว้างสะบัดหัวไปมาเบาๆกลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ตีคละคลุ้งชวนน่าเบือนหน้าหนีแต่กลับปลุกอารมณ์กระสันในกายหนุ่มให้ลุกฮือ ยิ่งช่วงที่มือเล็กลูบสัมผัสอกกว้างลงมายังหน้าท้องแกร่งลมหายใจอุ่นก็เกิดการติดขัดต้องใช้ความพยายามอย่างมากหลับตาข่มใจไว้ให้นิ่ง และอาจเพราะแอลกอฮอล์ในร่างกายที่มีมากพอควรจึงทำให้อารมณ

ร่างเล็กในชุดนักศึกษารัดรูปกระโปรงทรงเอเดินเข้ามาภายในตึกของบริษัท รอยยิ้มหวานส่งแจกให้กับพนักงานที่เธอเดินผ่านพร้อมกับมือบางที่ยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อมลลินเข้ามาทำงานในบริษัทในฐานะนักศึกษาฝึกงาน เธอจึงต้องลงมาฝึกงานร่วมกับเพื่อนร่วมรุ่นและทำทุกอย่างเหมือนนักศึกษาทุกคน โดยเธอจะผ่านได้นั้นจะมีต้องคนมาประเมินอีกทีโดยคนที่จะประเมินให้เธอนั้นไม่ใช่พ่อของเธอเองแต่จะเป็นคนอื่นตอนแรกที่ได้รู้เรื่องนี้เธอก็สงสัยว่าใครกันที่จะมาประเมินการฝึกงานของเธอ แต่พอไม่ได้คำตอบจึงหยุดถามไปเพราะถึงยังไงเธอก็ไม่ได้หวังจะใช้อำนาจเส้นสายการเป็นลูกเจ้าของบริษัทอยู่แล้ว"นักศึกษาฝึกงานทุกคนฟังทางนี้นะคะ"เสียงพี่ดูแลนักศึกษาฝึกงานของบริษัทดังขึ้น ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าอ่านรายละเอียดของงานวันนี้ต้องเงยหน้าขึ้นแล้วเดินเข้าไปรวมตัวพร้อมกันกับเพื่อนร่วมรุ่น"พี่ชื่อถุงแป้งนะคะจะมาทำหน้าที่ดูแลพวกน้องในปีนี้หากมีอะไรไม่เข้าใจยังไงสอบถามพี่ได้นะคะ""ค่ะ/ครับ""ค่ะ ต่อไปเราจะแบ่งแผนกที่น้องๆ ต้องไปประจำกันรอพี่เรียกชื่อนะคะ"และถุงแป้งพี่ดูแลนักศึกษาฝึกงานก็ขานเรียกชื่อแต่ละคนตามแผนกที่ต้องไปประจำในปีนี้ โดย