All Chapters of BAD STORIES หนี้มาเฟีย | 20+ |: Chapter 51 - Chapter 58

"ลลิน!!"เสียงกร้าวตวาดลั่นก่อนร่างสูงของมาเฟียหนุ่มจะก้าวเดินดุ่มตรงมาหาร่างเล็กที่ทรงตัวโอนเอนด้วยความรวดเร็ว มือหนากระชากแขนเรียวไว้แน่นก่อนจะดึงเข้ามาด้านในตึกด้วยความแรงไม่เบามากนัก จนร่างเล็กปลิวตามหลังมาติดๆ เกือบล้มลงไปบนพื้นหลายครั้งมาก"อยากตายหรือไงวะ!!""....""ใครมันให้เธอไปยืนตากฝนแบบนั้น เธออยากตายจริงๆ ใช่ไหมห๊ะ!""....""แม่งเอ๊ย!"แม็กซ์เวลล์หลุบตาลงมองร่างเล็กที่ก้มหน้านิ่งใบหน้าสวยที่เคยมีชีวิตชีวาสดใสตอนนี้ซีดเซียวจนน่าเจ็บปวดใจ ผมสวยยาวเปียกชุ่มเนื้อตัวสั่นเทาจนเขาแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เบือนสายตาหนีจากพยายามกล้ำกลืนความร้อนบนขอบตาลงกลับ แล้วหันกลับมาช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มท่าเจ้าสาว สาวเท้าเรียวยาวเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวโดยมีพนักงานหน้าเคาน์เตอร์และพนักงานต้อนรับตามจุดมองตามไปด้วยความสงสัย เพราะน้อยครั้งมากที่ลูกค้าวีวีไอพีระดับเขาจะลงมายังชั้นนี้เพราะเขามีลานจอดรถส่วนตัวเป็นพิเศษจึงมักจะเห็นแต่ลูกน้องของเขาที่ลงมา แต่วันนี้เขากลับลงมาชั้นนี้เพราะผู้หญิงคนนั้นแกรก~ประตูห้องพักถูกเปิดออกก่อนร่างสูงจะเดินเข้ามาด้านในตรงไปยังโซนของห้องนอน แม็กซ์เวลล์วางร่างบางล

"กินข้าว""อิ่มแล้วค่ะ""อิ่มได้ยังไง เห็นไหม...." ยกถ้วยโจ๊กขึ้นมาเขี่ยให้ดูพร้อมทำหน้าเข้มเสียงดุ"ลินทานได้แค่นั้นจริงๆ ค่ะ เวลาไม่สบายลิ้นจะไม่ค่อยรับรสชาติการทานอาหารก็ลดลงไปด้วย""ข้ออ้าง!""พี่แม็กซ์~""...." ส่งสายตาดุเชิงบังคับอีกครั้ง วางถ้วยโจ๊กในมือลงกลับบนโต๊ะเลื่อนกลับไปด้านหน้าเธออีกครั้งลลินปั้นหน้างอแงแต่ก็ยอมหยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊กในถ้วยขึ้นทานต่อ ขยับลงจากโซฟาลงมานั่งกับพื้นพรมด้านล่างแทนมาเฟียหนุ่มสะบัดหัวเบาๆ ยื่นมือยกขึ้นวางบนศีรษะเล็กโยกเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตากลับมามองยังหน้าจอโน๊ตบุ๊คที่กำลังมีหุ้นการตลาดโลกวิ่งวุ่นอยู่ แต่เพียงครู่เดียวก็หันกลับมายังคนตัวเล็กที่เอนตัวลงกลับมาพิงท่อนขาแกร่งลดมือดึงคอเสื้อที่ตกลงมาบนไหล่บางขึ้น"นั่งดีดี""ลินอิ่มแล้วค่ะ ทานไม่ไหวแล้ว~""....""ให้ลินไปนอนพักในห้องนะคะเวียนหัวนั่งไม่ไหวแล้วค่ะ""...กินยาก่อนค่อยไป" ถอนหายใจเบาๆ คว้าถุงยาจากร้านขายยาดึงมาใกล้ตัว ควานหาแผงยาลดไข้ก่อนจะคว้าขึ้นมาแกะแล้วส่งให้กับเด็กขี้แย"โอเคค่ะ"คนตัวเล็กตอบกลับยอมทานยาอย่างว่าง่าย ในขณะที่คนตัวสูงปัดผมสวยออกจากลำคอขาวไปลงด้านหลัง อมยิ้มอย่างนึ

ลลินยืดตัวขึ้นบิดขี้เกียจหลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งมานานกว่าสามชั่วโมง ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองเวลาบนนาฬิกาบนผนังห้องเมื่อเห็นว่าอีกไม่กี่นาทีก็จะได้เวลาพักกลางวันแล้วจึงหลุบตาลงหันมองออกไปยังนอกแผนกก่อนจะชะงักนิ่งลดมือลงเมื่อเจอเข้ากับร่างสูงของแม็กซ์เวลล์ที่กำลังเดินเข้ามาพอดี"น้องลินไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ""เออ...""คุณลลินขึ้นไปพบผมบนห้องด้วยครับ"เสียงทุ้มนิ่งดังขึ้นก่อนที่คนตัวเล็กจะได้ทันตอบคำชวนของรุ่นพี่พนักงาน เธอหันกลับมามองยังร่างสูงของมาเฟียหนุ่มแล้วตวัดลิ้นเลียริมฝีปากเสียงหัวใจเต้นถี่รัว"ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงแล้วครับผมคิดว่ามีอะไรค่อยหลังจากพักกลางวันจะดีกว่านะครับ" โจ้ออกความเห็นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเงียบไปเหมือนมีความลำบากใจอยู่ไม่น้อยที่จะปฏิเสธคนตรงหน้าออกไป"คุณทำให้ผมชักจะอยากรู้แล้วว่าตกลงผมเป็นใครแล้วคุณเป็นใครกันแน่ คำพูดผมกับคำพูดคุณใครมันจะสำคัญกว่า""....""ผมเป็นผู้ดูแลงานแทนคุณจักรินทร์ก็เท่ากับว่าเป็นประธานของคุณในตอนนี้ ก่อนจะพูดอะไรก็ควรจะคิดดีดีก่อนนะครับคุณ... จิรายุ" หลุบตาลงมองป้ายชื่อบนอกข้างซ้ายของคนด้านข้าง แววตานิ่งจ้องใบหน้าหล่อของอีกคนนิ่งจนบร

วันนี้ลลินก็มาทำงานพร้อมกับคนตัวสูงตามเดิม แต่ที่แปลกไปจากทุกวันคือนักข่าวและสื่อต่างๆ ที่มายืนรอกันอยู่หน้าบริษัทมากจนเธออดที่จะแปลกใจไม่ได้หลังจากแยกกันขึ้นมาทำงานตามหน้าที่ตัวเองแล้วเธอถึงเพิ่งได้รู้จากพี่พนักงานในแผนกว่าที่สื่อต่างๆ มายืนรอกันอยู่ด้านล่างเพราะจะรอแถลงการณ์ทำข่าวการฉ้อโกงบริษัทซึ่งเธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ"น้องลินครับท่านประธานเรียกครับ""ท่านประธานเหรอคะ""ครับ พี่หมายถึงท่านประธานจริงๆ น่ะครับ""คุณพ่อมาบริษัทเหรอคะ""ครับ น้องลินไม่รู้เหรอครับพี่คิดว่ารู้แล้วซะอีก""ไม่ค่ะ ลินไม่รู้อะไรเลยค่ะ งั้นลินขอตัวก่อนนะคะ""ครับ" โจ้มองตามร่างบางของหญิงสาวไปด้วยความงุนงง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ในฐานะที่เธอเป็นถึงลูกเจ้าของบริษัทแต่กลับไม่รู้อะไรเลยมันเป็นไปได้ด้วยเหรอ แต่เขาก็เลือกที่จะเก็บความคิดนั้นไว้เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆ คนหนึ่งของบริษัทอยู่ดีลลินก้าวเข้ามาด้านในห้องประชุมโดยมีพ่อเธอนั่งอยู่หัวโต๊ะ ถัดลงมาด้านขวามือคือคนที่เธออยู่ด้วยเมื่อคืนนี้และมาทำงานพร้อมกันเมื่อเช้าฟันคมกัดลงบนกลีบปากอวบอิ่มล่างเบาๆ ด้วยความประหม่าเมื่อสายตาหลายคู่จ