Masukบทที่ 80 สัญญาเลือด(กำไร)แสงเทียนภายในเรือนบัญชีวูบไหวสั่นริกเมื่อลมแรงจากภายนอกพัดผ่านบานหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท กลิ่นหมึกหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นขนมหวานอบน้ำผึ้งจากถุงที่กงซุนหย่งวางไว้บนโต๊ะ สร้างบรรยากาศที่กึ่งตึงเครียดกึ่งชวนให้ขัดเขิน เย่ลู่หลาน ยังคงนิ่งค้างไปกับคำสารภาพรักที่มาพร้อมกับแผนการลงทุนอันมหาศาลของบุรุษตรงหน้า นางพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาจดจ่ออยู่กับตัวเลขในม้วนสัญญา ทว่าเพียงแค่หางตาเหลือบเห็นใบหน้าคมเข้มของบุรุษเจ้าเล่ห์ที่จ้องมองมาอย่างรอคอย หัวใจที่เคยเยือกเย็นปานน้ำแข็งของนางก็พาลจะนับเลขผิดเอาเสียดื้อๆ"กงซุนหย่ง... เจ้าเลิกใช้วาจาประหลาดๆ นั่นเสียที ข้าเป็นนักบัญชี ข้าเชื่อในหลักฐานและผลประโยชน์ที่จับต้องได้ มิใช่ลมปากที่หาความแน่นอนไม่ได้ของเจ้า" ลู่หลานพยายามปรับน้ำเสียงให้เย็นชาและมั่นคงที่สุด พลางพลิกหน้าสัญญาถัดไปเพื่อตรวจทานรายละเอียด แต่แล้วปลายนิ้วของนางก็ต้องชะงักลงเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับข้อความบรรทัดสุดท้าย"และนี่อะไร... เงื่อนไขการโอนถ่ายกรรมสิทธิ์เรือ และการแบ่งปันเส้นทางเดินเรือสายบูรพา จะมีผลสมบูรณ์ก็ต่อเมื่อ 'ผู้มีอำนาจตัดสินใจของทั้งส
บทที่ 79 ข้อเสนอของกงซุนหย่งลมราตรีพัดพาเอากลิ่นอายความชื้นจากแม่น้ำมาปะทะกับโคมไฟสีแดงที่แขวนอยู่หน้าเรือนบัญชีของตระกูลเย่ เปลวไฟในโคมวูบไหวราวกับจะดับแสงลงไป เช่นเดียวกับอารมณ์ของ เย่ลู่หลาน ที่บัดนี้กำลังนั่งควงพู่กันอยู่ในมือ ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปยังประตูเรือนที่ถูกเคาะเบาๆ แต่จังหวะการเคาะนั้นกลับดูน่ารำคาญใจยิ่งนัก เพราะมันเป็นจังหวะที่ยียวนกวนประสาทอย่างที่นางเคยได้ยินเพียงคนเดียวในเปียนเฉิง"ดึกดื่นป่านนี้แล้ว หากมิใช่เรื่องคอขาดบาดตายหรือเรื่องล้มละลายของตระกูลกงซุน ก็จงไสหัวกลับไปเสียเถิด" ลู่หลานเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี"โถ่... คุณหนูสาม ใจคอท่านจะปล่อยให้คู่ค้าทางธุรกิจที่เพิ่งพ่ายแพ้จนยับเยินอย่างข้า ต้องยืนตากน้ำค้างจนปอดบวมตายอยู่หน้าเรือนท่านจริงๆ หรือขอรับ?" เสียงนุ่มทุ้มทว่าแฝงความขี้เล่นดังลอดเข้ามา พร้อมกับร่างสูงโปร่งของ กงซุนหย่ง ที่ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาตเขายังคงอยู่ในชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มชุดเดิมจากงานประมูล ทว่าบัดนี้ดูหลุดลุ่ยไปบ้าง มือข้างหนึ่งของเขาถือม้วนเอกสารประทับตราครั่งสีทอง ส่วนอีกมือหนึ่งกลับถือถุงขนมหวานกลิ
บทที่ 78 (คู่พี่สาม) สัมปทานเส้นทางเดินเรือแสงอรุณทอประกายฉาบเคลือบหลังคากระเบื้องดินเผาของเมืองเปียนเฉิง บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะเงียบสงบกลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของการชิงไหวชิงพริบ ณ โรงประมูลกลางขนาดใหญ่ริมท่าเรือ ซึ่งเป็นสถานที่รวมตัวของเหล่าพ่อค้าวานิชผู้มั่งคั่งที่สุดในแผ่นดิน วันนี้มีการจัดประมูล 'สัมปทานเส้นทางเดินเรือสายบูรพา' ซึ่งเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์สำคัญในการขนส่งสินค้าไปต่างแคว้น หากใครได้ครอบครอง ย่อมหมายถึงการกุมอำนาจเหนือราคาสินค้าอุปโภคบริโภคเกือบครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงเย่ลู่หลาน พี่สามแห่งตระกูลเย่ ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าที่สง่างามทว่าเฉียบคมราวกับดาบที่เพิ่งออกจากฝัก นางอยู่ในชุดผ้าไหมสีเขียวมรกตที่ดูเรียบหรูแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม ในมือนางถือพัดจีบไม้จันทน์หอมที่สลักลวดลายลูกคิดอย่างประณีต ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบโรงประมูลพลางคำนวณมูลค่าของคู่แข่งในใจเพียงเสี้ยววินาที"พี่สามเจ้าคะ... ท่านแน่ใจนะเจ้าคะว่าวันนี้เราจะชนะ เจ้าคนกะล่อน นั่นได้?" เสียงใสๆ ของ เย่ซิงเยว่ ดังขึ้นข้างกาย นางแสร้งทำเป็นเดินตามพี่สาวเยี่ยงผู้ติดตามตัวน้อย โดยมี เซี่ยหยางเฟย เดินเยื้องอยู
บทที่ 77 บทลงโทษของเขยสี่ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีที่ปกคลุมคฤหาสน์ตระกูลเย่ แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้แกะสลัก เข้ามาตกกระทบลงบนร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนอนบิดกายไปมาอยู่บนเตียงกว้างอย่างกระสับกระส่าย ซ่งอี้หาน อดีตหมอหลวงผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรจุติ บัดนี้อยู่ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวที่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ (ซึ่งเขามักจะแสร้งลืมผูกเชือกเสื้อเพื่อให้ฮูหยินของเขาได้เผลอ มองอยู่บ่อยครั้ง)เขากำลังกุมขาซ้ายข้างที่เคยเจ็บพลางส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ ราวกับว่าความเจ็บปวดนั้นรุนแรงปานจะขาดใจ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว เขาแทบจะไปวิ่งไล่กวดโจรได้สามตลาดแล้วด้วยซ้ำ"โอย... อันฉี... เจ้าอยู่ที่ใด เหตุใดความหนาวเหน็บในค่ำคืนนี้ถึงได้แทรกซึมเข้าไปในกระดูกที่ร้าวรานของข้าเช่นนี้" อี้หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงระโหยโรยแรง พลางชำเลืองหางตาไปที่ประตูห้อง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ เขาก็รีบหลับตาพริ้ม ทำหน้าตาเหยเกราวกับกำลังเผชิญกับพายุความเจ็บปวดที่มิอาจต้านทานได้เย่อันฉี เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดไม้ที่มีถ้วยยาดินเผา
บทที่ 76 งานเลี้ยงฉลองในจวนตระกูลเย่เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องนภาม่วงครามของเมืองเปียนเฉิง ควันไฟสีขาวลอยอบอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมหวนของสุราเลิศรสและอาหารชั้นยอดที่ถูกยกออกมาวางเรียงรายจนโต๊ะไม้ตัวยาวในลานกว้างของจวนตระกูลเย่แทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองคึกคักยิ่งกว่าเทศกาลปีใหม่เสียอีก เพราะวันนี้มิใช่เพียงการฉลองที่ตระกูลเย่พ้นมลทิน แต่ยังเป็นการประกาศชัยชนะเหนืออิทธิพลมืดของใต้เท้าหลี่ที่ล่มสลายไปพร้อมกับเสียงก่นด่าของชาวเมืองเหล่าบ่าวไพร่ในจวนต่างพากันวิ่งวุ่นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แจกจ่ายอาหารและสุราให้แก่คนยากไร้หน้าประตูจวนตามคำสั่งของท่านแม่เย่ชิง ส่วนภายในโถงกลางนั้น เหล่าพี่น้องตระกูลเย่ผู้อาจหาญได้มารวมตัวกันพร้อมหน้าพี่ใหญ่เย่จื่อหลิน นั่งประจำตำแหน่งข้างท่านแม่ ใบหน้าเคร่งขรึมของเขายังคงมีความองอาจแต่ดวงตากลับฉายแววภาคภูมิใจในตัวน้องสาวและน้องเขย พี่รองเย่หรงเหยา และ พี่สามเย่ลู่หลาน นั่งถัดมา ทั้งคู่ต่างยกจอกสุราขึ้นดื่มพลางสนทนาถึงแผนการขยายการค้าหลังจากนี้ด้วยความคึกคะนอง"เจ้าสี่... ข้าล่ะนับถือใจเจ้าจริงๆ ที่กล้าซัดทหารของใต้เท้าหลี่จนดาบหั
บทที่ 75 การพังทลายของตระกูลหลี่บรรยากาศกลางตลาดใหญ่เมืองเปียนเฉิงในยามนี้ดูราวกับสนามรบที่ไม่มีการหลั่งเลือด ทว่าเต็มไปด้วยกระแสคลื่นความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่กันระหว่างตระกูลเย่ผู้มั่งคั่งและขบวนทหารของใต้เท้าหลี่ผู้กุมอำนาจในกรมคลัง เสียงฝีเท้าของทหารลาดตระเวนที่ขยับดาบในฝักดังเคร้งคร้างสลับกับเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่ยืนล้อมรอบเป็นวงกว้าง ทุกสายตาต่างจ้องมองไปยังสตรีร่างโปร่งบางทว่าแผ่ซ่านพลังกดดันอันมหาศาลอย่าง เย่อันฉี ที่ยืนเผชิญหน้ากับใต้เท้าหลี่อย่างไม่สะทกสะท้าน"เจ้า... เจ้าบังอาจกล่าวหาข้าด้วยวาจาพล่อยๆ เช่นนี้รึ!" ใต้เท้าหลี่แผดเสียงตะโกนจนหน้าดำหน้าแดง นิ้วมือที่สวมแหวนหยกมันวาวชี้หน้าอันฉีด้วยความสั่นเทา "หลักฐานปลอม! บัญชีนั่นต้องเป็นสิ่งที่เจ้ากุเรื่องขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายสนมหลี่เฟยและข้า ใครบ้างจะไม่รู้ว่าตระกูลเย่ของเจ้าพยายามจะกุมอำนาจผูกขาดการค้าสมุนไพรในเปียนเฉิงมานานแล้ว!""หากใต้เท้าคิดว่าหม่อมฉันกุเรื่องขึ้นมา เช่นนั้นโปรดมองไปที่ชายผู้นั้นด้วยตาของท่านเองเถิดเจ้าค่ะ" อันฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกพลางโบกมือเป็นสัญญาณทันใดนั้นเอง ชายรูปร่างผอมกะหร่องในสภาพสะบักส







