Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก : Bab 61 - Bab 70

บทที่ 61 เข้าห้องหอบรรยากาศนวลตาภายใต้แสงเทียนสีแดงสลัวที่วูบไหวพริ้วพรายไปตามแรงลมเฉื่อยฉิวในยามวิกาล เสียงดนตรีมงคลและเสียงอวยพรที่เคยดังอื้ออึงอยู่หน้าจวนตระกูลเย่บัดนี้แผ่วเบาลงทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่เปี่ยมไปด้วยมวลความรู้สึกเข้มข้นภายในห้องหอที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง กลิ่นอายหอมละมุนของกำยานดอกไป๋เหออบอวลผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของเหล้ามงคลที่วางอยู่บนโต๊ะไม้พะยูงกลางห้องซ่งอี้หาน ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเพลิงหรูหรายืนนิ่งอยู่กลางห้อง หัวใจของเขาที่เคยผ่านสมรภูมิทั้งในวังหลวงและโรงทานมานับครั้งไม่ถ้วนนั้น บัดนี้กลับเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สายตาของเขาจ้องมองไปยังร่างระหงที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่บนเตียงกว้างที่คลุมด้วยผ้าแพรสีมงคล เย่อันฉี ในชุดเจ้าสาวที่ปักลวดลายหงส์เหินด้วยดิ้นทองคำดูงดงามเหนือคำบรรยาย แม้จะมีผ้าคลุมหน้าสีแดงสดบดบังใบหน้าไว้ แต่ซ่งอี้หานก็สัมผัสได้ถึงความเอียงอายที่แผ่ซ่านออกมาจากสตรีตรงหน้าเขาก้าวเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ ฝีเท้าที่เคยมั่นคงกลับดูสั่นไหวเล็กน้อย ซ่งอี้หานเอื้อมมือที่ยังคงมีรอยแผลเป็นจางๆ จากการรับคมมีดแทนนางไปหยิบไม้คานทองคำเพื่อเขี่ยผ้าคลุมหน้า

บทที่ 63 ศึกแย่งชิงท่านหมอสุดหล่อบรรยากาศในเมืองเปียนเฉิงหลังจากมรสุมโรคระบาดผ่านพ้นไป กลับกลายเป็นความคึกคักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน โดยเฉพาะบริเวณย่านการค้าที่มีร้านยาของตระกูลเย่ตั้งตระหง่านอยู่ ทว่าความคึกคักในครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากผู้คนที่เจ็บไข้ได้ป่วยจริงๆ หากแต่เกิดจากกระแสข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองว่า หมอหลวงซ่งอี้หาน ผู้มีรูปโฉมงดงามราวกับเทพบุตรจุติลงมา บัดนี้ได้กลายมาเป็นหมอประจำร้านยาตระกูลเย่เคียงข้างกับคุณหนูสี่เย่อันฉีอย่างเป็นทางการแล้วยามเช้าที่ควรจะสงบสุขกลับถูกทำลายด้วยฝูงชนของเหล่าสตรีทุกรุ่นทุกวัย ตั้งแต่คุณหนูตระกูลขุนนางไปจนถึงแม่นางน้อยในตลาด ต่างพากันมาออกันอยู่หน้าร้านยาจนถนนแทบจะตัดผ่านไม่ได้ แต่ละคนไม่ได้มีสีหน้าของคนอมโรคแม้แต่น้อย หากแต่แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีสันฉูดฉาด ประทินโฉมด้วยแป้งและชาดจนกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เพียงเพื่อหวังว่าจะได้ให้ท่านหมอซ่ง ช่วยตรวจชีพจรให้สักครั้งภายในร้านยา ซ่งอี้หาน นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แกะสลักอย่างสง่างาม เขาอยู่ในชุดลำลองสีขาวสะอาดที่ขับเน้นบุคลิกให้ดูสุขุมและอ่อนโยน ทว่าแววตาของเขากลับแฝงไปด้วยความระแวดระวัง ใ

บทที่ 65 แผนลับของท่านแม่เย่ชิงแสงอรุณทอประกายอาบไล้หลังคาจวนตระกูลเย่ในเช้าวันถัดมา ควันไฟจากห้องครัวเริ่มลอยล่องโชยกลิ่นหอมของข้าวต้มโรยต้นหอมและขิงซอย ทว่าบรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบกลับแฝงไปด้วยความกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมาจากห้องโถงหลัก เย่ชิง นายหญิงของบ้านนั่งจิบชาชั้นเลิศอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ดวงตาหงส์ของนางหรี่ลงเล็กน้อยขณะมองดูบ่าวไพร่ที่กำลังช่วยกันทำความสะอาดร่องรอยความวุ่นวายจากเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อคืนแม้ความบริสุทธิ์ของตระกูลจะกู้กลับมาได้ และศัตรูถูกกำจัดสิ้น แต่ในฐานะแม่ที่มองดูความสัมพันธ์ของลูกสาวคนที่สี่กับลูกเขยจอมกะล่อนมาตลอด นางเริ่มรู้สึกว่าซ่งอี้หานนั้น ใช้ความสำออย เป็นเครื่องมือในการกินแรงลูกสาวนางมากเกินไปเสียแล้ว“ลู่หลาน... เจ้าว่าลูกเขยคนนี้ของข้า เป็นอย่างไรบ้าง?” เย่ชิงเอ่ยถามบุตรสาวคนที่สามที่กำลังนั่งนับตั๋วเงินรางวัลจากการจับกุมกบฏหลิวเมื่อคืนเย่ลู่หลาน เงยหน้าจากบัญชี พลางปัดลูกคิดด้วยความเร็วแสง “ในแง่ของทรัพย์สิน เขาถือเป็นบ่อเงินบ่อทองที่ยอดเยี่ยมเจ้าค่ะท่านแม่ แต่ในแง่ของนิสัย... ข้าว่าเขาฉลาดเกินไปนิด แถมยังชอบใช้ความเจ็บป่วยมาออดอ้อนอันฉีจน

บทที่ 67 ความลับที่ถูกเปิดเผยบรรยากาศภายในจวนตระกูลเย่หลังจากชัยชนะในการกวาดล้างโจรป่าที่หุบเขาอวี้หลานควรจะเต็มไปด้วยความสงบสุขและการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ กลิ่นอายของความสำเร็จยังคงอบอวลอยู่ตามระเบียงทางเดิน ทว่าในเช้าวันถัดมา เมฆหมอกแห่งความวุ่นวายระลอกใหม่กลับตั้งเค้าขึ้นที่หน้าประตูจวนอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะตั้งตัวทัน เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากที่ควบตะบึงอย่างเร่งร้อนมาหยุดนิ่งลงที่หน้าทางเข้า พร้อมกับเสียงประกาศก้องกังวานที่ทรงพลังและเยือกเย็นจนทำให้บ่าวรับใช้ทั่วทั้งจวนต้องหยุดชะงักภารกิจในมือด้วยความตระหนก"พระราชโองการมาถึง! หมอหลวงซ่งอี้หานรับราชโองการ!"เสียงนั้นเข้มขรึมและเปี่ยมไปด้วยอำนาจจนคนในตระกูลเย่ต้องพากันรีบออกมารวมตัวกันที่ลานหน้าเรือนรับรองด้วยใจที่เต้นรัว เย่ชิง ประมุขหญิงของบ้านก้าวออกมาเป็นคนแรกด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและสุขุม นางเหลือบมองไปยัง ซ่งอี้หาน ลูกเขยตัวดีที่บัดนี้กำลังนั่งหน้าซีดเซียวอยู่บนตั่งไม้บุผ้าแพรอย่างดี โดยมี เย่อันฉี คอยส่งถ้วยน้ำขิงอุ่นๆ ให้ถึงปากอย่างใกล้ชิด เพราะเจ้าตัวเพิ่งจะส่งเสียงโวยวายมาตั้งแต่เช้ามืดว่าเจ็บซี่โครง และปวดหลังลามไปถึงก

บทที่ 69 การวินิจฉัยที่เสี่ยงชีวิตเกี้ยวหลวงเคลื่อนที่ผ่านอุทยานหลวงที่ประดับประดาด้วยพรรณไม้ล้ำค่า ทว่าบรรยากาศภายในกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น ซ่งอี้หาน บัดนี้กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงแผ่นหลังของ เย่อันฉี ร่างกายหนาใหญ่ของเขาพยายามทำตัวให้ดูเล็กลงประหนึ่งนกน้อยที่ปีกหักเพื่อขอความเมตตาจากฮูหยิน มือขวาของเขายังคงกุมมืออันฉีไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แสร้งทำเป็นว่าหากขาดไออุ่นจากมือนางไปเพียงเสี้ยววินาที ลมหายใจของเขาจะดับสูญลงกลางทาง"อันฉี... เจ้าได้กลิ่นธูปมังกรหรือไม่? กลิ่นนี้ยิ่งทำให้ข้าใจสั่น ข้านึกถึงวันที่ฝ่าบาททรงพิโรธข้าเรื่องคดีตระกูลหลิวจนข้าเกือบไม่ได้กลับมาพบเจ้า" อี้หานกระซิบเสียงแผ่ว พลางแสร้งทำท่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างยากลำบาก "หากฝ่าบาทจะลงอาญาข้าอีกครั้ง เจ้าอย่าลืมอ้างพละกำลังของเจ้าปกป้องข้าด้วยนะ ข้าเปราะบางเหลือเกินในตอนนี้""ท่านพี่... ท่านเลิกสำออยเสียทีเถิดเจ้าค่ะ เรากำลังจะถึงตำหนักที่ประทับแล้ว" อันฉีเอ่ยพลางจัดเสื้อผ้าให้สามีอย่างเบามือ แม้ปากจะบ่นแต่ในใจของนางกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง นางรู้ดีว่าตระกูลเย่ของนางแม้มั่งคั่งในเขตการค้าและเก่งกาจด้านการค้า แต่ในเร