Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: Kabanata 11 - Kabanata 20

เธอเดินต่อไปยังร้านที่สอง ร้านที่สาม และร้านที่สี่ ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกันมาก เสื้อผ้าส่วนใหญ่เน้นการใช้งาน ไม่มีการออกแบบให้โดดเด่น และยังขาดการจับคู่สีหรือรูปทรงที่ทันสมัยในฐานะคนที่เคยใช้ชีวิตในปี 2026 เธอเคยเห็นวงการแฟชั่นพัฒนาไปไกล เสื้อผ้าไม่ได้เป็นเพียงเครื่องนุ่งห่ม แต่เป็นสินค้าที่สร้างตัวตนและความมั่นใจให้ผู้สวมใส่ขณะกำลังครุ่นคิด เธอสังเกตเห็นหญิงสาวสองคนยืนอยู่หน้าร้านผ้า“ผ้าลายนี้สวยนะ แต่ไม่มีช่างคนไหนตัดแบบใหม่ให้เลย”“ถ้ามีชุดทรงเข้ารูปแบบในนิตยสารต่างประเทศก็คงดี”ประโยคนั้นทำให้หลินเยว่หยุดเดินเศรษฐกิจในยุคนี้กำลังขยายตัว ผู้คนเริ่มมีรายได้มากขึ้น และกำลังมองหาสินค้าที่มีคุณภาพและแตกต่าง แต่ตลาดกลับยังขาดผู้ผลิตที่เข้าใจความต้องการของผู้บริโภค เธอหยิบสมุดเล็กออกมาจดความคิด“ใช้ผ้าคุณภาพปานกลาง แต่ตัดเย็บให้ดูดี”“ออกแบบให้สวมใส่ได้ทั้งทำงานและออกงาน”“ผลิตจำนวนไม่มากเพื่อควบคุมต้นทุน”ตอนที่ 8เมื่อเดินผ่านร้านขายนิตยสาร เธอซื้อหนังสือแฟชั่นต่างประเทศมาหลายเล่ม แม้แบบเสื้อจะยังล้าหลังเมื่อเทียบกับโลกที่เธอจากมา แต่ก็เพียงพอให้ดัดแปลงเป็นสินค้าที่แปลกใหม่สำหรับยุคนี้ ร

“เนื้อผ้าก็ธรรมดา แบบก็ดูแปลก ไม่รู้จะใส่แล้วออกมาดีจริงหรือเปล่า”หลินเยว่เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ถ้าคุณไม่รังเกียจ ลองสวมดูก่อนได้ค่ะ ถ้าไม่พอใจไม่จำเป็นต้องซื้อ”หญิงวัยกลางคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เดินเข้าไปในห้องลองเสื้อ ไม่นานนัก ประตูห้องลองก็เปิดออก ช่างตัดเย็บทั้งสองคนถึงกับเบิกตากว้างเสื้อเชิ้ตเข้ารูปที่หลินเยว่าออกแบบช่วยขับให้รูปร่างของลูกค้าดูสมส่วนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อนำมาจับคู่กับกระโปรงทรงเอสีเข้มที่ตัดไว้เข้าชุดกัน ยิ่งทำให้บุคลิกของนางดูสง่างามและอ่อนเยาว์กว่าเดิมหลายปีหญิงวัยกลางคนเดินไปยืนหน้ากระจกเงียบ ๆ ก่อนหมุนตัวซ้ายขวา“นี่คือฉันจริงหรือ”หลินเยว่ยิ้มพลางจัดชายเสื้อให้อีกเล็กน้อย“เสื้อผ้าที่ดีไม่ใช่แค่ปกปิดร่างกาย แต่ควรทำให้เจ้าของมั่นใจมากขึ้นด้วย”ลูกค้าลูบเนื้อผ้าเบา ๆ แล้วหัวเราะ“ตอนแรกฉันตั้งใจจะเข้ามาดูเล่น แต่ตอนนี้ขอซื้อทั้งชุด”คำพูดนั้นทำให้ช่างตัดเย็บยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ขณะกำลังคิดเงิน มีหญิงสาวอีกสองคนเดินผ่านหน้าร้าน พวกเธอเห็นลูกค้าคนแรกเดินออกมาด้วยชุดใหม่ที่ดูสวยสะดุดตา จึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาสอบถาม“ซื้อจากร้านนี้หรื

เช้าวันถัดมา ร้านเสื้อผ้าของซูหว่านชิงยังคงเปิดตามปกติ แม้ข่าวลือเรื่องการลอกเลียนแบบจะเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วตลาด แต่หลินเยว่กลับไม่มีท่าทีร้อนรน ตรงกันข้าม เธอกำลังจัดเรียงแฟ้มเอกสารและสมุดร่างแบบบนโต๊ะหลังร้านอย่างเป็นระเบียบ ช่างตัดเย็บทั้งสองมองเธอด้วยความกังวล“คุณผู้หญิง ถ้าเจ้าหน้าที่เชื่อข่าวลือ เราจะถูกสั่งปิดร้านไหมครับ”หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ“อย่าตื่นตระหนก คนที่เตรียมตัวมาดีย่อมได้เปรียบเสมอ”เธอเปิดแฟ้มทีละเล่ม ภายในมีภาพร่างที่เธอวาดด้วยลายมือ บันทึกการแก้ไขแบบหลายครั้ง วันที่ซื้อผ้า ตัวอย่างการตัดเย็บ รวมถึงใบเสร็จจากร้านจำหน่ายวัตถุดิบ ทุกอย่างถูกจัดเรียงตามลำดับเวลาอย่างละเอียดไม่นานนัก รถของหน่วยงานการค้าก็มาจอดหน้าร้าน ชายสามคนในชุดเครื่องแบบเดินลงมาพร้อมสีหน้าเคร่งขรึม ลูกค้าและพ่อค้าแม่ค้ารอบข้างต่างหยุดมองด้วยความสนใจหัวหน้าคณะตรวจสอบกล่าวขึ้น“ได้รับเรื่องร้องเรียนว่าร้านแห่งนี้จำหน่ายสินค้าที่ลอกเลียนแบบจากผู้อื่น และอาจดำเนินธุรกิจโดยไม่ถูกต้อง วันนี้เราจึงมาตรวจสอบ”หลินเยว่เชิญทุกคนเข้ามาด้วยความสุภาพ“ยินดีค่ะ หากต้องการดูเอกสารหรือสินค้าชิ้นใด ฉันพร้อมให้ความร่

ข่าวลือเรื่องการบริการแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ทำให้มีลูกค้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในเวลาเดียวกัน รถจี๊ปสีเขียวเข้มคันหนึ่งจอดอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน โดยไม่มีใครสังเกตภายในรถ กู้เหยียนเซียวนั่งอยู่เบาะหลังในชุดลำลอง เขาไม่ได้ลงจากรถ เพียงมองผ่านกระจกไปยังร้านเล็ก ๆ ที่มีผู้คนเข้าออกไม่ขาดสาย ผู้ช่วยที่นั่งข้างหน้าอดถามไม่ได้“ท่านจะเข้าไปไหมครับ”“ไม่จำเป็น”แม้ปากจะตอบเช่นนั้น แต่สายตาของเขากลับจับจ้องหญิงสาวในร้านไม่วางตา เขาเห็นหลินเยว่ก้มลงช่วยเด็กหญิงเลือกกระโปรง เห็นเธอยิ้มให้ลูกค้าอย่างจริงใจ เห็นเธอใช้ดินสอขีดเขียนแบบใหม่ลงบนกระดาษระหว่างที่ร้านว่าง ทุกการกระทำดูเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่การเสแสร้ง ผู้ช่วยกระซิบเบา ๆ“คุณผู้หญิงดูมีความสุขนะครับ”กู้เหยียนเซียวไม่ตอบ เขานึกถึงภาพในอดีต ซูหว่านชิงเคยมองหาแต่เขา เอาแต่รอเขากลับบ้าน และร้องไห้ทุกครั้งที่ถูกปฏิเสธ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่เคยส่งคนไปตาม ไม่เคยถามว่าเขาจะกลับเมื่อไร และไม่เคยเรียกร้องความสนใจจากเขาแม้แต่น้อยราวกับชีวิตของเธอไม่ได้หมุนรอบตัวเขาอีกต่อไป สิ่งนั้นทำให้ความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นในใจของนายพลหนุ่ม ไม่ใช่ความหึงหวง ไม่ใช่ความร

ตกเย็น หลินเยว่ยังคงนั่งออกแบบเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ในห้องทำงานด้านหลังร้าน บนโต๊ะมีแบบร่างหลายสิบแผ่นเรียงซ้อนกัน เธอใช้ดินสอขีดเส้น ปรับช่วงเอว และแก้รายละเอียดของแขนเสื้ออย่างตั้งใจ ช่างตัดเย็บคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม“คุณผู้หญิง แบบชุดนี้จะเริ่มตัดพรุ่งนี้ไหมครับ”“พรุ่งนี้เช้าฉันจะตรวจอีกครั้ง แล้วค่อยเริ่มผลิต”เมื่อทุกคนกลับบ้าน หลินเยว่จึงเก็บแบบร่างทั้งหมดไว้ในลิ้นชักโต๊ะและล็อกกุญแจด้วยตัวเอง ก่อนเดินออกจากร้านเป็นคนสุดท้ายค่ำคืนนั้น ฝนตกโปรยปรายเบา ๆ ถนนในตลาดเงียบกว่าปกติ ภายใต้ความมืด ชายร่างผอมสวมหมวกแก๊ปเดินมาหยุดหน้าร้านเสื้อผ้า เขามองซ้ายขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสังเกต ก่อนหยิบลวดเส้นเล็กออกมาแหย่เข้าไปในแม่กุญแจเสียงคลิกเบา ๆ ดังขึ้น ประตูถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ชายคนนั้นย่องเข้าไปในห้องด้านหลัง ใช้ไฟฉายส่องหาตู้เก็บเอกสารและโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็วเขาเปิดลิ้นชักทีละช่อง รื้อค้นกระดาษทุกแผ่น จนในที่สุดก็พบแฟ้มที่บรรจุแบบร่างเสื้อผ้าซึ่งหลินเยว่ใช้เวลาหลายคืนออกแบบ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความดีใจแต่ในจังหวะเดียวกันนั้น เสียงฝีเท้าของยามลาดตระเวนก็ดังมาจากหน้าร้าน ทำให้ชาย