บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: บทที่ 11 - บทที่ 20

“คารวะพี่สาวเจ้าค่ะ” ซูฮวายิ้มอ่อนหวานอันฉีมองนางนิ่ง “ท่านมีธุระอะไร”ซูฮวาหัวเราะเบา ๆ “พี่สาวช่างห่างเหินนัก ข้าเพียงมาทักทาย เพราะต่อไปคงต้องอยู่ในจวนเดียวกันอีกนาน”ตอนที่ 13หนิงเอ๋อกำมือแน่นทันที คำพูดนี้แทบไม่ต่างจากประกาศตัวเป็นนายหญิงอีกคน อันฉีจิบชาช้า ๆ ก่อนตอบเรียบ ๆ“เรือนรับรองอยู่ทางทิศตะวันออก ท่านเดินมาผิดทางหรือ”รอยยิ้มของซูฮวาชะงักไปเล็กน้อย สาวใช้ด้านหลังเริ่มมองหน้ากันซูฮวารีบหัวเราะกลบเกลื่อน “พี่สาวช่างพูดเล่นได้นะ”“ข้าไม่ชอบพูดเล่น” บรรยากาศในห้องเริ่มตึงขึ้นทันทีซูฮวาเม้มริมฝีปาก ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “จริงสิ ฮูหยินผู้เฒ่าให้ข้ามาดูแลเรื่องจัดงานเลี้ยงต้อนรับแขกสัปดาห์หน้า”หนิงเอ๋อเบิกตากว้าง เรื่องงานในจวนปกติเป็นหน้าที่ของฮูหยินแต่ตอนนี้หลี่ฮูหยินกลับมอบให้ซูฮวาแทน นี่ไม่ต่างจากตบหน้าซูมี่ต่อหน้าทุกคนอันฉียังคงนิ่ง “เช่นนั้นหรือ”“เจ้าค่ะ” ซูฮวายิ้มบาง “ฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่าพี่สาวร่างกายอ่อนแอ ควรพักผ่อน ส่วนข้าคุ้นเคยกับงานพวกนี้อยู่แล้ว”“อืม”ซูฮวาชะงัก นางตั้งใจมาพูดเรื่องนี้เพื่อให้อีกฝ่ายเจ็บใจแต่เหตุใดซูมี่ถึงยังนิ่งได้เช่นนี้ อันฉีวางถ้วยชาลง ก่อนเ

สงครามในเรือนหลังหลังจากซูฮวาย้ายเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพได้เพียงสองวัน บรรยากาศในเรือนหลังก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เดิมที ซูมี่เป็นเหมือนเงาไร้ตัวตน ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเข้าข้าง และไม่มีใครคิดเกรงใจ แต่ตอนนี้ ทุกคนกลับเริ่มจับตามองเรือนของนางเพราะข่าวเรื่องชุ่ยหลันถูกจับได้ว่าแอบใส่ยาในอาหารยังไม่จางหาย อีกทั้งแม่ทัพยังสั่งให้ตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตนเอง แม้เหยียนเฟิงจะยังเย็นชากับฮูหยินของตนเหมือนเดิม แต่การที่เขาเริ่ม “สนใจ” ก็เพียงพอให้คนทั้งจวนหวั่นไหวแล้ว และผู้ที่ไม่พอใจที่สุดก็คือซูฮวาภายในเรือนรับรอง ซูฮวากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สองมือกำหวีแน่นจนเส้นเลือดขึ้น“นังสารเลว!”เพล้ง! ถ้วยชาถูกปัดตกแตกกระจายบนพื้น สาวใช้ข้างกายสะดุ้งเฮือก รีบคุกเข่าลงทันที“คุณหนูใจเย็นเจ้าค่ะ…”“ใจเย็น?” ซูฮวาหันขวับ ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต “นางกล้าทำให้ข้าเสียหน้าต่อหน้าแม่ทัพ!”เพียงนึกถึงเมื่อวานที่เหยียนเฟิงพูดให้ตน “กลับไปเสีย” ต่อหน้าซูมี่ ความโกรธก็ยิ่งพุ่งขึ้นในอกตั้งแต่เด็ก ซูฮวาไม่เคยแพ้ใคร นางงดงาม ฉลาด และเกิดในตระกูลมั่งคั่ง ทุกคนต่างเอาใจนางมาตลอด ยกเว้นเพียงหลี่เหยีย

หลินเยว่เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ถ้าคุณไม่รังเกียจ ลองสวมดูก่อนได้ค่ะ ถ้าไม่พอใจไม่จำเป็นต้องซื้อ”หญิงวัยกลางคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เดินเข้าไปในห้องลองเสื้อ ไม่นานนัก ประตูห้องลองก็เปิดออก ช่างตัดเย็บทั้งสองคนถึงกับเบิกตากว้างเสื้อเชิ้ตเข้ารูปที่หลินเยว่าออกแบบช่วยขับให้รูปร่างของลูกค้าดูสมส่วนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อนำมาจับคู่กับกระโปรงทรงเอสีเข้มที่ตัดไว้เข้าชุดกัน ยิ่งทำให้บุคลิกของนางดูสง่างามและอ่อนเยาว์กว่าเดิมหลายปีหญิงวัยกลางคนเดินไปยืนหน้ากระจกเงียบ ๆ ก่อนหมุนตัวซ้ายขวา“นี่คือฉันจริงหรือ”หลินเยว่ยิ้มพลางจัดชายเสื้อให้อีกเล็กน้อย“เสื้อผ้าที่ดีไม่ใช่แค่ปกปิดร่างกาย แต่ควรทำให้เจ้าของมั่นใจมากขึ้นด้วย”ลูกค้าลูบเนื้อผ้าเบา ๆ แล้วหัวเราะ“ตอนแรกฉันตั้งใจจะเข้ามาดูเล่น แต่ตอนนี้ขอซื้อทั้งชุด”คำพูดนั้นทำให้ช่างตัดเย็บยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ขณะกำลังคิดเงิน มีหญิงสาวอีกสองคนเดินผ่านหน้าร้าน พวกเธอเห็นลูกค้าคนแรกเดินออกมาด้วยชุดใหม่ที่ดูสวยสะดุดตา จึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาสอบถาม“ซื้อจากร้านนี้หรือคะ”“ใช่ ลองเข้าไปดูสิ แบบไม่เหมือนร้านอื่นเลย”เพียงไม่นาน ลูกค้

และในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เจ้าหน้าที่กำลังจะก้าวเข้ามาที่หน้าประตู พร้อมการตรวจสอบซึ่งอาจเปลี่ยนชะตาของกิจการทั้งหมดเช้าวันถัดมา ร้านเสื้อผ้าของซูหว่านชิงยังคงเปิดตามปกติ แม้ข่าวลือเรื่องการลอกเลียนแบบจะเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วตลาด แต่หลินเยว่กลับไม่มีท่าทีร้อนรน ตรงกันข้าม เธอกำลังจัดเรียงแฟ้มเอกสารและสมุดร่างแบบบนโต๊ะหลังร้านอย่างเป็นระเบียบ ช่างตัดเย็บทั้งสองมองเธอด้วยความกังวล“คุณผู้หญิง ถ้าเจ้าหน้าที่เชื่อข่าวลือ เราจะถูกสั่งปิดร้านไหมครับ”หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ“อย่าตื่นตระหนก คนที่เตรียมตัวมาดีย่อมได้เปรียบเสมอ”เธอเปิดแฟ้มทีละเล่ม ภายในมีภาพร่างที่เธอวาดด้วยลายมือ บันทึกการแก้ไขแบบหลายครั้ง วันที่ซื้อผ้า ตัวอย่างการตัดเย็บ รวมถึงใบเสร็จจากร้านจำหน่ายวัตถุดิบ ทุกอย่างถูกจัดเรียงตามลำดับเวลาอย่างละเอียดไม่นานนัก รถของหน่วยงานการค้าก็มาจอดหน้าร้าน ชายสามคนในชุดเครื่องแบบเดินลงมาพร้อมสีหน้าเคร่งขรึม ลูกค้าและพ่อค้าแม่ค้ารอบข้างต่างหยุดมองด้วยความสนใจหัวหน้าคณะตรวจสอบกล่าวขึ้น“ได้รับเรื่องร้องเรียนว่าร้านแห่งนี้จำหน่ายสินค้าที่ลอกเลียนแบบจากผู้อื่น และอาจดำเนินธุรกิจโดยไม่ถูกต้อง วันน

ข่าวลือเรื่องการบริการแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ทำให้มีลูกค้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในเวลาเดียวกัน รถจี๊ปสีเขียวเข้มคันหนึ่งจอดอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน โดยไม่มีใครสังเกตภายในรถ กู้เหยียนเซียวนั่งอยู่เบาะหลังในชุดลำลอง เขาไม่ได้ลงจากรถ เพียงมองผ่านกระจกไปยังร้านเล็ก ๆ ที่มีผู้คนเข้าออกไม่ขาดสาย ผู้ช่วยที่นั่งข้างหน้าอดถามไม่ได้“ท่านจะเข้าไปไหมครับ”“ไม่จำเป็น”แม้ปากจะตอบเช่นนั้น แต่สายตาของเขากลับจับจ้องหญิงสาวในร้านไม่วางตา เขาเห็นหลินเยว่ก้มลงช่วยเด็กหญิงเลือกกระโปรง เห็นเธอยิ้มให้ลูกค้าอย่างจริงใจ เห็นเธอใช้ดินสอขีดเขียนแบบใหม่ลงบนกระดาษระหว่างที่ร้านว่าง ทุกการกระทำดูเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่การเสแสร้ง ผู้ช่วยกระซิบเบา ๆ“คุณผู้หญิงดูมีความสุขนะครับ”กู้เหยียนเซียวไม่ตอบ เขานึกถึงภาพในอดีต ซูหว่านชิงเคยมองหาแต่เขา เอาแต่รอเขากลับบ้าน และร้องไห้ทุกครั้งที่ถูกปฏิเสธ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่เคยส่งคนไปตาม ไม่เคยถามว่าเขาจะกลับเมื่อไร และไม่เคยเรียกร้องความสนใจจากเขาแม้แต่น้อยราวกับชีวิตของเธอไม่ได้หมุนรอบตัวเขาอีกต่อไป สิ่งนั้นทำให้ความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นในใจของนายพลหนุ่ม ไม่ใช่ความหึงหวง ไม่ใช่ความ