All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อเห็นหลินเยว่เดินมา แม่เลี้ยงก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม“หว่านชิง แม่ไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ครอบครัวเราเดือดร้อนจริง ๆ”ซูหมิ่นรีบพูดเสียงดัง“พี่ช่วยพวกเราหน่อยไม่ได้หรือ พี่มีทั้งบ้านใหญ่ ทั้งกิจการ แต่กลับไม่เหลียวแลคนในครอบครัว”ผู้คนเริ่มหันมามองมากขึ้นเรื่อย ๆ หลินเยว่หยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว สีหน้าสงบจนน่าประหลาด“พูดจบหรือยัง”คำถามสั้น ๆ ทำให้ทั้งสองชะงัก เธอหันไปมองฝูงชนแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงชัดเจน“ทุกคนในที่นี้กำลังได้ยินเพียงเรื่องเล่าฝ่ายเดียว ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามกลับบ้าง”หลิวซูหลันเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ หลินเยว่มองไปยังซูจื้อเฉียงที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง“ตอนที่ฉันป่วยหนักจนเข้าโรงพยาบาล พวกคุณไปเยี่ยมหรือเปล่า”ไม่มีคำตอบ“ตอนที่ฉันแต่งงาน พวกคุณเคยส่งเงินหรือของใช้มาเยี่ยมหรือไม่”ยังคงเงียบ“แล้วครั้งล่าสุดที่มาหาฉัน พวกคุณมาด้วยเหตุผลอะไร”ซูหมิ่นรีบตอบ “ก็…มาเยี่ยม”หลินเยว่หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า “จริงหรือ”เธอเปิดไปยังหน้าที่จดบันทึกไว้ แล้วอ่านต่อหน้าทุกคน“วันนั้น พ่อขอเงินลงทุน แม่เลี้ยงสนับสนุนให้นำเงินสามีมาใช้ ส่วนน้องสาวบอกให้ฉันขอเงินจากนายพล เพราะค

หลังอาหาร หลินเยว่กลับไปที่ห้องนั่งเล่นพร้อมสมุดบัญชีเล่มหนึ่ง เธอตั้งใจจะตรวจตัวเลขอีกครั้ง แต่เพราะเหนื่อยเกินไป จึงเผลอฟุบหลับบนโซฟาโดยไม่รู้ตัวเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง กู้เหยียนเซียวเดินออกมาจากห้องทำงาน เห็นหญิงสาวหลับสนิทโดยมีหนังสือเปิดค้างอยู่บนตัก เขาหยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่งแสงไฟอ่อน ๆ สะท้อนใบหน้าที่ดูอ่อนโยนของเธอ เส้นผมบางส่วนตกลงมาปิดแก้ม และบนโต๊ะยังมีแบบร่างเสื้อผ้ากับตัวเลขต้นทุนที่เขียนไว้เต็มหน้าเขาหยิบผ้าคลุมที่พนักโซฟามาคลุมไหล่ให้เธอเบา ๆ ก่อนยกแก้วชาที่เย็นแล้วออกไปเปลี่ยนเป็นน้ำอุ่น พ่อบ้านที่เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์ถึงกับเบิกตากว้าง แต่ก็รีบเดินหลบเงียบ ๆ ไม่กล้ารบกวน ไม่นาน หลินเยว่สะดุ้งตื่น เมื่อเห็นผ้าคลุมบนตัวและแก้วน้ำอุ่นที่วางอยู่ เธอหันไปมองกู้เหยียนเซียวซึ่งกำลังอ่านเอกสารอยู่ไม่ไกล“คุณเอามาให้หรือ”เขาไม่เงยหน้าขึ้น “อากาศเย็น”คำตอบสั้น ๆ ทำให้หลินเยว่ยิ้มโดยไม่รู้ตัววันต่อมา เธอต้องเดินทางไปดูร้านแต่เช้า ระหว่างกำลังจะออกจากบ้าน คนขับรถกลับมารายงานว่าเครื่องยนต์มีปัญหา ต้องใช้เวลาซ่อม หลินเยว่กำลังคิดว่าจะเรียกรถจากที่อื่นดีหรือไม่ กู้เหยียนเซียวก็

เย็นวันนั้น เฉินกั๋วเฉียง นักธุรกิจอาวุโสที่เคยเสนอร่วมลงทุน เดินทางมาที่ร้านอีกครั้ง เขามองคนงานที่กำลังขนผ้าเข้าออกด้วยสีหน้าพึงพอใจ“ดูเหมือนผมประเมินคุณต่ำไป”หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ “ตอนนี้ฉันต่างหากที่เริ่มรู้สึกว่าร้านเล็กเกินไป”เฉินกั๋วเฉียงวางแปลนกระดาษลงบนโต๊ะ“ผมมีอาคารว่างอยู่ชานเมือง เดิมใช้เก็บวัตถุดิบ ถ้าคุณสนใจ เราสามารถดัดแปลงเป็นโรงงานตัดเย็บได้”หลินเยว่เปิดดูแปลนอย่างละเอียด พื้นที่กว้างขวาง มีห้องเก็บผ้า ห้องตัดเย็บ และลานสำหรับขนส่งสินค้า เหมาะกับการขยายกิจการมาก“ค่าเช่าล่ะคะ”ชายสูงวัยยิ้ม“ถ้าคุณยอมให้ผมเป็นหุ้นส่วน ผมคิดค่าเช่าเพียงเล็กน้อย”ตอนที่ 18เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนยื่นมือออกไป“ตกลงค่ะ”ทั้งสองจับมือกัน เป็นการเริ่มต้นความร่วมมือครั้งสำคัญของกิจการภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน อาคารเก่าก็ถูกปรับปรุงใหม่ หลินเยว่จัดวางพื้นที่ทำงานอย่างเป็นระบบ แบ่งสายการผลิตเป็นส่วนตัดผ้า ส่วนเย็บ ส่วนตรวจคุณภาพ และส่วนบรรจุสินค้าเธอคัดเลือกช่างฝีมือดีจากหลายพื้นที่ พร้อมกำหนดกฎเรื่องมาตรฐานงานอย่างเข้มงวด“ทุกตะเข็บต้องเรียบร้อย”“ทุกชุดต้องผ่านการตรวจสองครั้ง”“ถ้าพ

“คุณผู้หญิงครับ วันนี้ร้านค้าส่งสองแห่งขอเลื่อนการรับสินค้า เขาบอกว่าอยากดูสถานการณ์ก่อน” หลินเยว่เงยหน้าจากแฟ้มบัญชี ดวงตายังคงนิ่งสงบ “แล้วร้านอื่นล่ะ” “ยังไม่ยกเลิกครับ แต่มีหลายแห่งถามว่าจะลดราคาให้ได้เท่าไร” ช่างตัดเย็บอีกคนอดพูดไม่ได้ “ถ้าเราไม่ลดราคา ลูกค้าอาจไปซื้อกับคู่แข่งหมดนะครับ”หลินเยว่ปิดแฟ้มลงช้า ๆ “ถ้าเรารีบลดราคา เราจะเป็นฝ่ายเดินเข้ากับดักของเขาเอง” ทุกคนเงียบลงทันที เธอลุกขึ้นเดินไปที่กระดานวางแผนการผลิตซึ่งเต็มไปด้วยตัวเลขและรายการคำสั่งซื้อ ก่อนใช้ชอล์กวงกลมตรงคำว่า ต้นทุน“คู่แข่งตั้งราคาต่ำมาก ต่ำกว่าต้นทุนจริงของการผลิตคุณภาพดี หากเขาขายราคานั้นได้ แปลว่าต้องมีอย่างใดอย่างหนึ่งเกิดขึ้น หนึ่ง เขายอมขาดทุนเพื่อแย่งลูกค้า สอง เขาลดคุณภาพวัตถุดิบ สาม เขาไม่เข้าใจระบบที่ขโมยไปจากเราอย่างแท้จริง”หัวหน้าคนงานฟังแล้วค่อย ๆ มีสีหน้าดีขึ้น “คุณผู้หญิงคิดว่าเขาจะพลาดหรือครับ”หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ “ไม่ใช่คิด แต่ฉันแน่ใจ”เธอหยิบผ้าตัวอย่างจากกองสินค้าที่คนของพ่อบ้านแอบซื้อจากร้านคู่แข่งมาวางบนโต๊ะ เสื้อผ้าชิ้นนั้นดูคล้ายแบบของเธอในภาพรวมแต่เมื่อพลิกดูรายละเอียดกลับพบ

“โรงงานเอาเปรียบคนงาน”“ขายของแพงแต่ใช้ผ้าห่วย”“ต้องตรวจสอบโรงงานนี้”หัวหน้าคนงานพยายามอธิบาย แต่กลับถูกผลักจนเกือบล้ม หลินเยว่ก้าวออกไปยืนด้านหน้า สีหน้าสงบนิ่ง“ใครเป็นตัวแทนของพวกคุณ พูดกับฉันได้โดยตรง”ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะ“คุณคือเจ้าของโรงงานใช่ไหม ได้ยินว่าร่ำรวยขึ้นมาเพราะกดขี่คนงานไม่ใช่หรือ”คนรอบข้างส่งเสียงฮือฮา หลินเยว่มองเขานิ่ง ๆ“คุณเป็นคนงานของโรงงานฉันหรือ”ชายคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงแข็ง “ไม่ใช่! แต่ฉันได้ยินมาจากคนอื่น”“ได้ยินมาจากใคร”เขาเงียบไปชั่วขณะ หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ“กล่าวหาคนอื่นต่อหน้าผู้คน แต่ตอบไม่ได้ว่าได้ยินมาจากใคร น่าสนใจจริง ๆ”เสียงซุบซิบของคนมุงเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย ชายร่างใหญ่เห็นท่าไม่ดีจึงตะโกนขึ้นอีก“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ถ้าบริสุทธิ์จริงก็เปิดโรงงานให้ตรวจเดี๋ยวนี้”“ฉันยินดีให้ตรวจ แต่ต้องเป็นเจ้าหน้าที่ตามกฎหมาย ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่บุกมาสร้างความวุ่นวาย”คำตอบของเธอชัดเจนและหนักแน่น แต่คนกลุ่มนั้นไม่ได้ตั้งใจมาฟังเหตุผล ตั้งใจมาสร้างความเสียหายมากกว่า ไม่นาน ชายสองสามคนก็เริ่มผลักประตูโรงงาน“เปิดสิ ถ้าไม่มีอะ