บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: บทที่ 21 - บทที่ 30

หญิงคนเดิมหัวเราะ“พูดเหมือนมีประสบการณ์มาก”“ฉันเพียงเชื่อว่าการทำธุรกิจไม่ใช่การขายสินค้า แต่คือการแก้ปัญหาให้ผู้ซื้อ”คำพูดนั้นทำให้คนในวงเริ่มสนใจ หลินเยว่กล่าวต่ออย่างสุขุม“ถ้าร้านหนึ่งมัวแต่แข่งลดราคา สุดท้ายกำไรก็หายไป แต่ถ้าร้านนั้นทำให้ลูกค้ารู้สึกมั่นใจเมื่อสวมเสื้อผ้า ต่อให้ราคาสูงขึ้น ลูกค้าก็ยังเต็มใจจ่าย”สตรีอีกคนถามขึ้น “แล้วถ้าเศรษฐกิจตกต่ำล่ะ”“ก็ยิ่งต้องเข้าใจผู้บริโภคมากขึ้นค่ะ คนอาจซื้อของน้อยลง แต่จะเลือกของที่ใช้ได้นานและคุ้มค่ากว่าเดิม”บทสนทนาเริ่มเปลี่ยนจากการเยาะเย้ยเป็นการตั้งคำถามจริงจัง หญิงผู้มีสามีทำโรงงานถามต่อ“แล้วถ้าต้นทุนวัตถุดิบสูงขึ้น คุณจะทำอย่างไร”หลินเยว่ตอบทันที“ควบคุมของเสียในกระบวนการผลิต ปรับรูปแบบสินค้าให้ใช้ผ้าอย่างมีประสิทธิภาพ และสร้างมูลค่าเพิ่มด้วยการออกแบบ ไม่ใช่การขึ้นราคาจนลูกค้าหนี”ทุกคนเริ่มเงียบแม้แต่เจ้าภาพยังพยักหน้าอย่างชื่นชม“คุณผู้หญิงกู้มีความคิดน่าสนใจมาก”ไป๋ลี่หรงที่นั่งอยู่ด้านข้างเริ่มรู้สึกไม่พอใจ เพราะแผนที่จะทำให้ซูหว่านชิงอับอายกลับกลายเป็นเวทีแสดงความสามารถของอีกฝ่าย นางจึงเปลี่ยนหัวข้อทันที“หว่านชิง แล้วเ

แต่แทนที่เธอจะรีบแจ้งตำรวจหรือโวยวาย เธอกลับหยิบกระดาษเปล่าขึ้นมาแล้วเริ่มวาดแบบเสื้อใหม่อย่างใจเย็น ช่างตัดเย็บมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ“คุณผู้หญิง ไม่ตามหาคนร้ายก่อนหรือครับ”“ตามสิ”“แล้วทำไมยังวาดแบบอยู่”หลินเยว่ยิ้มมุมปาก“เพราะฉันกำลังเตรียมเหยื่อล่อ”วันเดียวกันนั้น เธอเรียกพ่อบ้านและช่างทั้งสองเข้ามาประชุมลับในห้องทำงาน“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้ามีใครถามถึงคอลเลกชันใหม่ ให้บอกว่าฉันออกแบบชุดพิเศษไว้สิบแบบและเก็บไว้ในโรงเย็บด้านหลัง ห้ามบอกว่าจริง ๆ แล้วไม่มี”พ่อบ้านพยักหน้า “คุณผู้หญิงกำลังวางกับดักหรือครับ”“ใช่ ถ้าคนที่ขโมยแบบครั้งก่อนยังทำงานให้คนสั่งอยู่ เขาจะต้องกลับมาอีก”เพื่อให้ข่าวดูน่าเชื่อถือ หลินเยว่ตั้งใจวางแฟ้มสีแดงไว้บนโต๊ะในโรงเย็บ โดยภายในใส่เพียงกระดาษเปล่ากับแบบร่างหลอกที่จงใจใส่รายละเอียดผิดหลายจุด จากนั้นเธอให้คนงานทำงานตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นข่าวเรื่องแฟ้มลับแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็

หลิวซูหลันอ้าปากแต่ไม่มีคำตอบ ซูหมิ่นเองก็ได้แต่ก้มหน้า ความเงียบเพียงไม่กี่วินาทีกลับดังกว่าคำแก้ตัวใด ๆ ในที่สุด ชายชราคนหนึ่งในตลาดก็เอ่ยขึ้น“พอเถอะ อย่ามาใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวบีบบังคับคนอื่นเลย”หญิงอีกคนพยักหน้าเห็นด้วย“คุณผู้หญิงทำถูกแล้ว เงินของสามีไม่ใช่ของที่จะหยิบไปให้ใครก็ได้”เสียงสนับสนุนดังขึ้นทีละน้อย จนหลิวซูหลันและซูหมิ่นเริ่มทนแรงกดดันไม่ไหวทั้งสองรีบหันหลังเดินออกจากตลาดด้วยใบหน้าแดงก่ำ ทิ้งไว้เพียงเสียงซุบซิบของผู้คนที่เปลี่ยนจากการตำหนิหลินเยว่ไปเป็นการวิจารณ์ครอบครัวซูแทน หลินเยว่ยืนอยู่กลางลานกว้างอย่างสงบนิ่ง เธอไม่ได้ใช้การร้องไห้ ไม่ได้ตะโกน และไม่ได้ใช้อารมณ์ตอบโต้ เธอเพียงนำข้อเท็จจริงออกมาเปิดเผยทีละข้อ จนเรื่องโกหกที่แม่เลี้ยงพยายามสร้างพังทลายลงต่อหน้าสายตาของทุกคนเมื่อเดินกลับเข้าร้าน ลูกค้าหลายคนที่เคยลังเลต่างกลับมายิ้มให้เธออีกครั้ง บางคนถึงกับกล่าวขอโทษที่หลงเชื่อข่าวลือ หลินเยว่เพียงตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเพราะเธอรู้ดีว่า ความจริงอาจเดินช้ากว่าคำโกหก แต่เมื่อมันมาถึง ย่อมมีพล

“ขึ้นรถผม”“ไม่เป็นไร ฉันหาทางไปเองได้”“ผมผ่านทางนั้นพอดี”แม้จะรู้ว่าเส้นทางไปกองบัญชาการไม่ได้ผ่านร้านของเธอ แต่หลินเยว่ก็ไม่ได้พูดอะไร ตลอดทาง ทั้งสองแทบไม่ได้สนทนากัน จนกระทั่งรถแล่นผ่านร้านขนมแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องซาลาเปาไส้ถั่วแดง หลินเยว่หันมองโดยไม่ตั้งใจ กู้เหยียนเซียวสังเกตเห็น เขาจึงสั่งคนขับหยุดรถ“รอสักครู่”ไม่กี่นาทีต่อมา เขาเดินกลับมาพร้อมถุงกระดาษใบเล็ก“กินรองท้องก่อนทำงาน”หลินเยว่รับมาถือไว้พลางหัวเราะเบา ๆ “คุณนี่แปลกดีนะ”“ตรงไหน”“เมื่อก่อนคุณแทบไม่พูดกับฉัน”กู้เหยียนเซียวชะงักไปชั่วครู่ ก่อนตอบเรียบ ๆ“คนเราก็เปลี่ยนกันได้”หลินเยว่หัวเราะอีกครั้ง คราวนี้เสียงใสและเป็นธรรมชาติจนแม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกผ่อนคลาย ชายหนุ่มมองเธออยู่เสี้ยววินาที ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวรอยยิ้มจาง ๆ ของเขาทำให้บรรยากาศในรถดูเบาสบายกว่าที่เคย แต่ทั้งสองไม่รู้เลยว่า ข

“ไม่น่าเชื่อเลยครับ จากร้านเล็ก ๆ จะมาถึงวันนี้ได้”หลินเยว่ยิ้มพลางมองอาคารเบื้องหน้า“นี่เป็นเพียงก้าวแรก”กู้เหยียนเซียวเองก็เดินทางมาดูโรงงานในช่วงบ่าย แม้จะไม่ได้พูดชมออกมาตรง ๆ แต่เมื่อเห็นระบบการทำงานที่เป็นระเบียบและคนงานที่ตั้งใจ เขาก็อดประหลาดใจไม่ได้“ทั้งหมดนี่คุณคิดเองหรือ”“ส่วนใหญ่ค่ะ”“ไม่เหนื่อยหรือ”หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ“เหนื่อย แต่สนุก”คำตอบนั้นทำให้กู้เหยียนเซียวมองเธอนานกว่าปกติ ก่อนกล่าวเพียงสั้น ๆ“ถ้ามีปัญหา บอกผมได้”แม้จะเป็นประโยคธรรมดา แต่สำหรับคนที่เคยเย็นชามาตลอด นี่ถือเป็นความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่การเปิดโรงงานทำให้กำลังผลิตเพิ่มขึ้นหลายเท่า ภายในไม่กี่วัน ร้านค้าส่งจากเมืองใกล้เคียงก็เริ่มส่งคำสั่งซื้อเข้ามาไม่หยุดพ่อค้าจากเมืองเหนือสั่งชุดทำงานสองร้อยชุด ร้านค้าจากเมืองตะวันออกสั่งกระโปรงและเสื้อคลุมอีกสามร้อยชุดนักธุรกิจหญิงที่เคยพบกันในงานเลี้ยงชนชั้นสูงติดต่อขอผลิตสิ