All Chapters of ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Chapter 161 - Chapter 170

อีกด้านหนึ่ง ซูมี่ยังคงนั่งอยู่ข้างพระแท่นของฮองเฮาและตรวจพระชีพจรตามปกติ ชีพจรมั่นคงขึ้น สีพระพักตร์ดีขึ้น พระอาการหลังอาหารเช้าแทบหายไป เจ็ดวันให้คำตอบมากพอแล้ว สิ่งที่ทำให้ฮองเฮาป่วยมาจากเส้นทางเครื่องเสวยอย่างแน่นอนในระดับหนึ่ง แต่คำถามสำคัญกว่าเพิ่งเริ่มต้น เสวี่ยฉิงทำเพื่อเงิน ขันทีที่มาพบนางเป็นเพียงคนส่งสาร และคนที่อยู่เหนือขึ้นไปอาจไม่ได้ต้องการเพียงให้ฮองเฮาประชวรซูมี่คิดถึงคำพูดของซินอี๋ในวันนี้ อาจเป็นเพียงความบังเอิญ นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะตนระแวงมากเกินไปหรือไม่ แต่คนที่เพิ่งได้ยินว่าฮองเฮาอาจถูกลอบทำร้าย กลับพยายามหาคำอธิบายให้เรื่องนั้นดูธรรมดาอย่างรวดเร็ว น่าสนใจ เกินไป ซูมี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ฮองเฮาตรัสถาม“คิดอะไรอยู่”“คิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเริ่มรู้แล้วเพคะว่าแผนของตนไม่ได้ผล”“แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อ”ซูมี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “ถ้าเป็นคนธรรมดา อาจหยุด”นางมองออกไปนอกหน้าต่าง “แต่ถ้าเป็นคนที่วางแผนมานานถึงเพียงนี้ เขาคงไม่ยอมเสียทุกอย่างเพราะอาหารชุ

ซินอี๋หันขวับ “ข้ากังวลเรื่องหลักฐานอย่างเดียวหรือ”สาวใช้เงียบ ซินอี๋เดินไปหน้ากระจก“คนในวังหลังเคยมองซูมี่เป็นคนนอก จากวันนี้จะไม่เหมือนเดิมแล้ว”นางพูดช้า ๆ “ฮองเฮาหนุนนาง ฝ่าบาททรงเชื่อฝีมือนาง เหยียนเฟิงปกป้องนาง และตอนนี้พระสนมคนอื่นกำลังจะไปหานางรักษา”ทุกคำยิ่งทำให้แววตาของซินอี๋เย็นขึ้น“ถ้าปล่อยไว้ต่อไป ซูมี่จะมีสายสัมพันธ์กับผู้หญิงทุกตำหนักโดยไม่ต้องช่วงชิงอำนาจแม้แต่น้อย”สาวใช้ลดเสียง “เช่นนั้นจะทำอย่างไรเพคะ”ซินอี๋นิ่งไปนาน ความโกรธอย่างเดียวไม่มีประโยชน์ ซูมี่ไม่ได้เป็นคนที่สามารถกำจัดด้วยข่าวลือหรือการทำให้อับอายง่าย ๆ ยิ่งโจมตีตรง ๆ ยิ่งทำให้เหยียนเฟิงระวัง และตอนนี้ฮ่องเต้เองก็กำลังสงสัยเรื่องการลอบวางยาฮองเฮา นางต้องเปลี่ยนเกม“ส่งข่าวไปหาท่านลุง”สาวใช้เงยหน้า “เสนาบดีใหญ่หรือเพคะ”“ใช่”“จะให้บอกว่าอย่างไร”ซินอี๋มองเงาสะท้อนของตนเองในกระจก“บอกเขาว่า ซูมี่ไ

พระสนมที่ป่วยพร้อมกันเช้าวันรุ่งขึ้น ซูมี่ไปถึงตำหนักของหรูเฟยตามเวลานัดหมาย พระสนมผู้เคยมีชื่อเสียงเรื่องความงามและความสดใสในงานเลี้ยงต่าง ๆ วันนี้กลับนั่งพิงหมอนอยู่บนพระแท่น ใบหน้าซีดกว่าที่ซูมี่จำได้ ดวงตาดูอ่อนล้า แม้จะยังแต่งกายงดงามตามฐานะ แต่ท่าทางกลับเหมือนคนที่ใช้แรงเพียงเล็กน้อยก็เหนื่อย“ถวายพระพรหรูเฟยเพคะ”“ไม่ต้องมากพิธี” หรูเฟยโบกพระหัตถ์เบา ๆ “มานั่งใกล้ ๆ เถอะ ข้าอยากให้เจ้าดูอาการมาหลายวันแล้ว”ซูมี่นั่งลงข้างพระแท่น ก่อนถาม “พระองค์ทรงมีพระอาการอะไรบ้างเพคะ”หรูเฟยถอนหายใจ “เหนื่อยง่าย เบื่ออาหาร บางวันปวดศีรษะ บางวันใจสั่น”ซูมี่ชะงักเล็กน้อย คล้ายเกินไป “เป็นมานานเท่าไรแล้วเพคะ”“ห้าเดือนเห็นจะได้”“ก่อนหน้านั้นทรงแข็งแรงดีหรือ”“ดีมาก” หรูเฟยหัวเราะอย่างขมขื่น “เมื่อก่อนข้าออกไปขี่ม้าในสวนหลวงยังไม่เหนื่อยเท่านี้ เดี๋ยวนี้เดินจากห้องบรรทมมายังห้องนี้ก็แทบหมดแรง”

ฮองเฮาถูกเล่นงานผ่านเครื่องเสวย แต่หรูเฟยอาจถูกเล่นงานผ่านยาที่ทุกคนคิดว่ากำลังช่วยรักษานาง นี่ต่างหากที่น่ากลัว คนป่วยยิ่งอ่อนแรงก็ยิ่งกินยา ยิ่งกินยาก็ยิ่งอ่อนแรง จากนั้นหมอหลวงเห็นว่าอาการไม่ดีขึ้น ก็อาจเพิ่มยาบำรุงหรือสั่งให้เสวยต่อเนื่อง กลายเป็นวงจรที่ไม่มีใครสงสัย เพราะทุกคนเชื่อว่าพระสนมกำลังได้รับการรักษา หรูเฟยมองถุงยาอยู่นาน“ข้ากินสิ่งนี้มาหลายเดือน”“เพคะ”“เพราะคิดว่ามันกำลังช่วยข้า”ซูมี่ไม่ได้ตอบ หรูเฟยหัวเราะเบา ๆ แต่ในเสียงนั้นไม่มีความขบขัน“ช่างเป็นวิธีที่ดีจริง ๆ” พระองค์ทอดพระเนตรออกไปนอกหน้าต่าง“ทำให้คนคิดว่าตัวเองป่วย แล้วให้ยาที่ทำให้นางยิ่งป่วยกว่าเดิม”ไม่นานหมอหลวงผู้ดูแลหรูเฟยก็มาถึง เมื่อซูมี่นำสมุนไพรที่พบให้ดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนทันที“นี่ไม่ใช่ยาที่กระหม่อมสั่งพ่ะย่ะค่ะ”หรูเฟยหันขวับ “เจ้าแน่ใจ?”หมอหลวงรีบคุกเข่า “กระหม่อมแน่ใจพ่ะย่ะค่ะ ตำรับที่กระหม่อมถวายเป็นยาบำรุงทั่วไป ไม่มีสิ่งนี้อยู่ด้วย”ซูมี่นำสำเนาตำรับมาวางตรงหน้า “นี่คือลายมือของท่าน?”“ใช่ขอรับ”“หลังเขียนตำรับ ท่านจัดยาด้วยตัวเองหรือไม่”“ไม่ขอรับ”“ใครจัด”“ห้องยาหลวงเป็นผู้จัดตามใบส

เมื่อพระสนมจิ้งป่วย ฮ่องเต้ก็เสด็จหาซินอี๋บ่อยขึ้นอีก จากนั้นคือหรูเฟย กรณีของหรูเฟยชัดที่สุด ช่วงที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานนางอย่างมาก คนในวังถึงกับคาดเดาว่าหรูเฟยอาจได้รับการเลื่อนตำแหน่ง แต่หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์กลับประชวรเรื้อรัง รักษาอย่างไรก็ไม่หาย จนสุดท้ายแทบไม่ได้ออกจากตำหนักฮ่องเต้จึงค่อย ๆ ห่างออกไป และผู้ที่อยู่ข้างพระองค์มากขึ้นอีกครั้งก็ยังเป็นซินอี๋ อันฉีใช้ปลายนิ้วลากผ่านรายชื่อทีละคน สามคน สี่คน ห้าคน รูปแบบแทบไม่เปลี่ยน ยิ่งตรวจมากเท่าไร ความหนาวเย็นในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น หนิงเอ๋อนั่งช่วยอยู่ด้านข้างมานานจนเริ่มเข้าใจสิ่งที่ผู้เป็นนายกำลังมองหา“ฮูหยินเจ้าคะ”“ว่าอย่างไร”“ทุกครั้งที่พระสนมเหล่านี้ป่วย คนที่ฝ่าบาทเสด็จไปหามากขึ้นคือพระสนมซินอี๋จริง ๆ”อันฉีไม่ได้ตอบทันที นางหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมา “ไม่ใช่ทุกครั้ง”หนิงเอ๋อรีบมอง“มีอยู่สองช่วงที่ฝ่าบาททรงงานหนักและไม่ได้เสด็จตำหนักใดบ่อยเป็นพิเศษ”“เช่นนั้นอาจไม่เกี่ยวกันหรือเจ้าคะ”“ตรงกันข้าม” อันฉีวางกระดาษลง “ข้ากลับรู้สึกว่าข้อมูลนี้น่าเชื่อขึ้น”หนิงเอ๋อไม่เข้าใจ “เพราะอะไรเจ้าคะ”“ถ้าทุกครั้งลงท้ายด้วยซินอี๋ทั้งหม