Semua Bab ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Bab 161 - Bab 167

อีกด้านหนึ่ง ซูมี่ยังคงนั่งอยู่ข้างพระแท่นของฮองเฮาและตรวจพระชีพจรตามปกติ ชีพจรมั่นคงขึ้น สีพระพักตร์ดีขึ้น พระอาการหลังอาหารเช้าแทบหายไป เจ็ดวันให้คำตอบมากพอแล้ว สิ่งที่ทำให้ฮองเฮาป่วยมาจากเส้นทางเครื่องเสวยอย่างแน่นอนในระดับหนึ่ง แต่คำถามสำคัญกว่าเพิ่งเริ่มต้น เสวี่ยฉิงทำเพื่อเงิน ขันทีที่มาพบนางเป็นเพียงคนส่งสาร และคนที่อยู่เหนือขึ้นไปอาจไม่ได้ต้องการเพียงให้ฮองเฮาประชวรซูมี่คิดถึงคำพูดของซินอี๋ในวันนี้ อาจเป็นเพียงความบังเอิญ นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะตนระแวงมากเกินไปหรือไม่ แต่คนที่เพิ่งได้ยินว่าฮองเฮาอาจถูกลอบทำร้าย กลับพยายามหาคำอธิบายให้เรื่องนั้นดูธรรมดาอย่างรวดเร็ว น่าสนใจ เกินไป ซูมี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ฮองเฮาตรัสถาม“คิดอะไรอยู่”“คิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเริ่มรู้แล้วเพคะว่าแผนของตนไม่ได้ผล”“แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อ”ซูมี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “ถ้าเป็นคนธรรมดา อาจหยุด”นางมองออกไปนอกหน้าต่าง “แต่ถ้าเป็นคนที่วางแผนมานานถึงเพียงนี้ เขาคงไม่ยอมเสียทุกอย่างเพราะอาหารชุ

ซินอี๋หันขวับ “ข้ากังวลเรื่องหลักฐานอย่างเดียวหรือ”สาวใช้เงียบ ซินอี๋เดินไปหน้ากระจก“คนในวังหลังเคยมองซูมี่เป็นคนนอก จากวันนี้จะไม่เหมือนเดิมแล้ว”นางพูดช้า ๆ “ฮองเฮาหนุนนาง ฝ่าบาททรงเชื่อฝีมือนาง เหยียนเฟิงปกป้องนาง และตอนนี้พระสนมคนอื่นกำลังจะไปหานางรักษา”ทุกคำยิ่งทำให้แววตาของซินอี๋เย็นขึ้น“ถ้าปล่อยไว้ต่อไป ซูมี่จะมีสายสัมพันธ์กับผู้หญิงทุกตำหนักโดยไม่ต้องช่วงชิงอำนาจแม้แต่น้อย”สาวใช้ลดเสียง “เช่นนั้นจะทำอย่างไรเพคะ”ซินอี๋นิ่งไปนาน ความโกรธอย่างเดียวไม่มีประโยชน์ ซูมี่ไม่ได้เป็นคนที่สามารถกำจัดด้วยข่าวลือหรือการทำให้อับอายง่าย ๆ ยิ่งโจมตีตรง ๆ ยิ่งทำให้เหยียนเฟิงระวัง และตอนนี้ฮ่องเต้เองก็กำลังสงสัยเรื่องการลอบวางยาฮองเฮา นางต้องเปลี่ยนเกม“ส่งข่าวไปหาท่านลุง”สาวใช้เงยหน้า “เสนาบดีใหญ่หรือเพคะ”“ใช่”“จะให้บอกว่าอย่างไร”ซินอี๋มองเงาสะท้อนของตนเองในกระจก“บอกเขาว่า ซูมี่ไ

พระสนมที่ป่วยพร้อมกันเช้าวันรุ่งขึ้น ซูมี่ไปถึงตำหนักของหรูเฟยตามเวลานัดหมาย พระสนมผู้เคยมีชื่อเสียงเรื่องความงามและความสดใสในงานเลี้ยงต่าง ๆ วันนี้กลับนั่งพิงหมอนอยู่บนพระแท่น ใบหน้าซีดกว่าที่ซูมี่จำได้ ดวงตาดูอ่อนล้า แม้จะยังแต่งกายงดงามตามฐานะ แต่ท่าทางกลับเหมือนคนที่ใช้แรงเพียงเล็กน้อยก็เหนื่อย“ถวายพระพรหรูเฟยเพคะ”“ไม่ต้องมากพิธี” หรูเฟยโบกพระหัตถ์เบา ๆ “มานั่งใกล้ ๆ เถอะ ข้าอยากให้เจ้าดูอาการมาหลายวันแล้ว”ซูมี่นั่งลงข้างพระแท่น ก่อนถาม “พระองค์ทรงมีพระอาการอะไรบ้างเพคะ”หรูเฟยถอนหายใจ “เหนื่อยง่าย เบื่ออาหาร บางวันปวดศีรษะ บางวันใจสั่น”ซูมี่ชะงักเล็กน้อย คล้ายเกินไป “เป็นมานานเท่าไรแล้วเพคะ”“ห้าเดือนเห็นจะได้”“ก่อนหน้านั้นทรงแข็งแรงดีหรือ”“ดีมาก” หรูเฟยหัวเราะอย่างขมขื่น “เมื่อก่อนข้าออกไปขี่ม้าในสวนหลวงยังไม่เหนื่อยเท่านี้ เดี๋ยวนี้เดินจากห้องบรรทมมายังห้องนี้ก็แทบหมดแรง”