All Chapters of ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Chapter 181 - Chapter 190

“เช่นนั้นก็พอ”ลี่หลินหน้าซีดกว่าเดิม  “แต่ถ้าอาการนั้นถูกสร้างขึ้น…”“อย่าพูดสิ่งที่ไม่ควรพูด” ซินอี๋ตัดบททันที ลี่หลินก้มหน้าลง“เพคะ”ซินอี๋มองนางอย่างพอใจ “วันนี้ทุกคนเห็นแล้วว่าเจ้ามีความสามารถ”“แต่ความจริง…”“ความจริง?” ซินอี๋ยิ้มบาง “ในวัง ความจริงคือสิ่งที่คนส่วนใหญ่เชื่อ”ลี่หลินเงียบ“จำไว้” ซินอี๋กล่าว “วันนี้เจ้าไม่ได้ชนะซูมี่”“หม่อมฉันไม่เคยคิด…”“แต่คนอื่นจะคิดแทนเจ้า” นางเอนหลัง “และอีกไม่นาน เราจะให้ฝ่าบาทเห็นด้วยพระองค์เองว่า เจ้าสามารถช่วยคนสำคัญกว่าสาวใช้ได้”หัวใจลี่หลินกระตุก “คนสำคัญ?”ซินอี๋ไม่ตอบ เพียงยิ้ม “กลับไปเตรียมตัว”ลี่หลินออกจากตำหนักด้วยหัวใจที่หนักกว่าเดิม ส่วนซูมี่ซึ่งอยู่คนละฟากของวังยังไม่รู้ว่าเหตุการณ์วันนี้เป็นเพียงการทดลองเล็ก ๆ ซินอี๋ต้องการทดสอบว

 อีกด้านหนึ่ง ซูมี่ตรวจถ้วยชาและอาหารที่เหลือจากมื้อเช้าทีละอย่าง หลายอย่างไม่มีอะไรผิดปกติ จนกระทั่งนางหยุดที่ถ้วยน้ำสมุนไพรอ่อน ๆ ซึ่งฮ่องเต้ทรงดื่มก่อนเข้าท้องพระโรง นางมองก้นถ้วย มีตะกอนบางอย่างเกาะอยู่ น้อยมาก น้อยจนแทบไม่มีใครสนใจ ซูมี่ไม่แตะด้วยมือเปล่า เพียงสั่งให้เก็บถ้วยไว้ทันที หนิงเอ๋อถาม“พบอะไรหรือเจ้าคะ”“ยังไม่แน่”ซูมี่ตอบ แต่สายตากลับเย็นลง เพราะกลิ่นจาง ๆ ที่ติดอยู่ในถ้วย ทำให้นางนึกถึงรูปแบบเดิมที่พบซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวัง สิ่งผิดปกติในปริมาณเล็กน้อย คนป่วยกะทันหัน ยาที่ถูกเตรียมพร้อม และผู้รักษาที่รู้คำตอบเร็วเกินไปหากสิ่งที่นางกำลังคิดเป็นจริง ครั้งนี้ซินอี๋ไม่ได้เพียงจัดฉากให้ลี่หลินเป็นผู้ชนะ นางกำลังใช้ พระวรกายของฮ่องเต้เป็นเวทีสร้างชัยชนะนั้นเองผู้ช่วยชีวิตฮ่องเต้หลังฮ่องเต้ได้รับยาจากลี่หลิน พระอาการก็ดีขึ้นเร็วกว่าที่หมอหลวงทุกคนคาดไว้ภายในเวลาไม่นาน พระองค์ทรงรู้สึกพระองค์เต็มที่ ลมหายใจกลับมาเป็นปกติ สีพระพักตร์ดีขึ้น และสามารถตรัสกับฮองเฮาได

นางไม่อยากเชื่อ เพราะหากเป็นความจริง คนที่นางช่วยวันนี้ไม่ได้ป่วยตามธรรมชาติ และสิ่งที่นางได้รับไม่ใช่เกียรติ แต่เป็นชื่อเสียงที่สร้างขึ้นบนความเสี่ยงต่อพระชนม์ชีพของฮ่องเต้ ขณะเดียวกัน ภายในตำหนักซินอี๋ ซินอี๋กำลังอ่านรายงานจากสาวใช้“ซูมี่ไปหาลี่หลิน?”“เพคะ”“คุยนานหรือไม่”“ไม่นานเพคะ”ซินอี๋วางกระดาษลงช้า ๆ สีหน้าเริ่มเย็น “นางสงสัยแล้ว”สาวใช้ถาม “จะทำอย่างไรเพคะ”ซินอี๋ไม่ได้ตอบทันที เพราะครั้งนี้ความรู้สึกต่างจากก่อน ตอนซูมี่สืบเรื่องฮองเฮา นางยังคิดว่าสามารถหยุดได้ ตอนซูมี่พบหรูเฟย นางยังคิดว่าเปลี่ยนเส้นทางก็พอ ตอนบัญชียาถูกตรวจ นางยังเชื่อว่าสามารถตัดคนชั้นล่างทิ้ง แต่ตอนนี้ซูมี่กำลังมองตรงมายังหมากชิ้นสำคัญของนาง ลี่หลิน…และหากเด็กสาวนั้นใจอ่อนขึ้นมา ปัญหาจะใหญ่กว่าทุกครั้ง ซินอี๋กำชายแขนเสื้อแน่น“บอกท่านลุง”“เรื่องใดเพคะ”“ซูมี่กำลังเข้าใกล้ลี่หลินมากเกินไป”สาวใช้รับคำ ซินอี๋มอง

แต่ในใจกลับไม่คิดยอมแพ้ ฮ่องเต้ทอดพระเนตรลี่หลิน เหยียนเฟิง และซูมี่สลับกัน ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงเหมือนหยอกล้อ“ข้ายังไม่ได้ตัดสินเสียหน่อย พวกเจ้ากลับจริงจังกันหมดแล้ว”คนในตำหนักจึงพากันหัวเราะตามอย่างฝืน ๆ เรื่องถูกพักไว้ แต่ไม่มีใครคิดว่ามันจบแล้ว โดยเฉพาะซูมี่ หลังงานเลี้ยงสิ้นสุด นางกับเหยียนเฟิงเดินกลับเรือนพักด้วยกัน ตลอดทางเขาเงียบผิดปกติ ซูมี่จึงถาม“โกรธหรือ”“ใช่”“โกรธใคร”“เจ้าคิดว่าใคร”นางยิ้ม“ซินอี๋?”“นางรู้ว่าข้ามีภรรยาแล้ว”“ทุกคนรู้”“แต่ยังลากชื่อข้าเข้าไป”ซูมี่มองเขา“เพราะนางไม่ได้ต้องการหาสามีให้ลี่หลินจริง ๆ”เหยียนเฟิงชะงัก“เจ้าก็คิดเหมือนข้า?”“ถ้านางเพียงห่วงหลานสาว ขุนนางโสดดี ๆ มีมากมาย”“แต่เลือกมองข้า”“ท่านถือกำลังทหาร”สีหน้าเหยียนเฟิงเย็นลงทันที ซูมี

เฉินหยางมองเจ้านาย “ท่านจะกลับไปบอกเอง?”“ใช่”“ข้าคิดว่าฮูหยินคงไม่เข้าใจผิด”เหยียนเฟิงหันมอง “ข้าก็รู้”“เช่นนั้นเหตุใด…”“เพราะนางควรได้ยินจากสามี ไม่ใช่จากปากคนในวัง”เฉินหยางเงียบไปก่อนยิ้มบาง “ขอรับ”ในเวลาเดียวกัน ข่าวจากท้องพระโรงเดินทางเร็วกว่าคน ที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ ฮองเฮากำลังอ่านบัญชีอาหารกับซูมี่อยู่ เมื่อพระนางกำนัลคนหนึ่งรีบเข้ามากระซิบข้างพระกรรณ พระพักตร์ฮองเฮาเปลี่ยนทันที ซูมี่สังเกตเห็น“เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ”ฮองเฮาทรงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง“เจ้าต้องรู้เรื่องนี้จากข้า ก่อนข่าวจะถูกแต่งเติมไปมากกว่านี้”ซูมี่วางพู่กัน “เรื่องอะไรเพคะ”ฮองเฮาตรัสช้า ๆ “ซินอี๋เสนอให้ลี่หลินเป็นอนุของเหยียนเฟิง”หนิงเอ๋อที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง “อะไรนะเจ้าคะ!”ซูมี่กลับนิ่ง ฮองเฮาตรัสต่อ “ฝ่าบาททรงเห็นชอบต่อหน้าขุนนาง”