All Chapters of ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Chapter 221 - Chapter 230

ยาที่ฮ่องเต้ได้รับห้องรับรองด้านข้างตำหนักเฟิ่งอี๋เงียบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคนลี่หลินยังคุกเข่าอยู่กลางห้อง ใบหน้าซีดขาว มือทั้งสองกำแน่นบนตักจนปลายนิ้วสั่น ขณะที่ฮองเฮาประทับอยู่เบื้องหน้า ซูมี่นั่งด้านข้าง ส่วนเหยียนเฟิงยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเย็นจัดจนยากจะคาดเดาว่าในใจกำลังคิดอะไรประโยคเมื่อครู่ยังคงค้างอยู่ในอากาศ วันที่ฮ่องเต้ประชวร ลี่หลินรู้ก่อนแล้วว่าพระองค์จะมีพระอาการอย่างไร และคนที่บอกนางก็คือซินอี๋ ฮองเฮาทอดพระเนตรหญิงสาวตรงหน้าเนิ่นนาน ก่อนตรัสช้า ๆ“ลี่หลิน”“เพคะ”“สิ่งที่เจ้ากำลังจะพูดต่อจากนี้ เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าหนักเพียงใด”ลี่หลินกลืนน้ำลาย “หม่อมฉันเข้าใจเพคะ”“ถ้าเป็นความจริง นี่ไม่ใช่เรื่องแย่งชิงความโปรดปราน”พระสุรเสียงเย็นลง “และไม่ใช่เรื่องการจัดฉากเพื่อสร้างชื่อเสียงให้เจ้าเพียงอย่างเดียว”ลี่หลินก้มหน้าต่ำ “เพคะ”“มันคือการทำให้ฝ่าบาทประชวรโดยเจตนา”ไหล่หญิงสาวสั่น ซูมี่มองนางนิ่ง “ถ้าเจ้าจะพูด พูดให้ครบ”ลี่หลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ “เจ้

“นี่คือสิ่งที่เจ้าถวายฝ่าบาท?”ลี่หลินชี้ใบแรก “เจ้าค่ะ”“อีกใบ?”“เป็นยาสำรองที่ซินอี๋ให้คนเตรียมไว้”ซูมี่มองขวดนั้น “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมต้องมีสำรอง”“ไม่เจ้าค่ะ”ฮองเฮาตรัสเย็น “เพราะพวกมันกลัวครั้งแรกไม่ได้ผลกระมัง”ไม่มีใครตอบ แต่ความคิดนั้นทำให้บรรยากาศยิ่งหนัก หลังจากเทียบตราไม่นาน เฉินหยางก็กลับมาพร้อมกระดาษ เขาวางรายงานข้างกล่อง ตราร้านบนกระดาษกับรอยตราจางบนกล่องมีรูปแบบเดียวกัน เฉินหยางกล่าว“ร้านนี้เป็นร้านเดียวกับที่เงินของน้องชายเสวี่ยฉิงเคยไหลผ่านขอรับ”เหยียนเฟิงสีหน้าเย็นจัด ซูมี่พึมพำ “เส้นเดียวกัน”ฮองเฮาทอดพระเนตรกล่องยา “ดังนั้นคนที่ทำให้ข้าป่วย คนที่สร้างอาการให้ฝ่าบาท และคนที่ใช้ลี่หลิน…”พระองค์หยุด “อาจใช้เครือข่ายเดียวกันทั้งหมด”เหยียนเฟิงกล่าว “พ่ะย่ะค่ะ”ซูมี่มองลี่หลิน “เจ้าเห็นแล้วหรือยังว่าเหตุใดเราต้องไม่รีบเปิดไพ่”หญิงสาวพยักหน้า “เจ้าค่ะ”“เรายังต้องรู้ว่าใครเป็นคนใส่ยาลงในเครื่องดื่มฝ่าบาท”“ใครสั่ง”“ใครส่ง”“และใครรู้เร

ซูมี่พยักหน้า “เขาต้องการสร้างสิทธิ์ที่จะยื่นมือเข้าไปในอนาคตเพคะ”เหยียนเฟิงกล่าว “หรืออย่างน้อยสร้างภาพว่าเขามีสิทธิ์”ลี่หลินพูดเบา ๆ “ซินอี๋เคยพูดว่า ถ้าเรื่องสำเร็จ ท่านลุงจะไม่ต้องกังวลเรื่องท่านแม่ทัพอีก”เขาหันมองทันที “คำเดิม?”“เจ้าค่ะ”“เมื่อไร”“หลังฝ่าบาททรงเห็นชอบเรื่องแต่งงาน”“ใครอยู่ด้วย”“มีเพียงข้ากับพระสนม”เหยียนเฟิงขบกราม “ไม่ต้องกังวลเรื่องข้าอีก”ซูมี่ถาม “หมายความว่าอะไร”ลี่หลินส่ายหน้า “ข้าไม่ทราบ”“แต่ตอนนั้นซินอี๋ดูเหมือนมั่นใจมากว่า หากข้าเข้าไปในจวน ท่านแม่ทัพจะไม่สามารถยืนอยู่คนละฝั่งกับตระกูลซินได้อย่างเต็มที่”เหยียนเฟิงตอบทันที “นางประเมินข้าผิด”ซูมี่มองเขา “แต่ถ้าแผนสำเร็จ มันก็สร้างปัญหาให้ท่านจริง”“ข้ารู้” เขาไม่ได้ปฏิเสธ ความจริงคือ ต่อให้เหยียนเฟิงไม่เคยยอมร่วมมือกับตระกูลซิน หากมีลี่หลินอยู่ในจวนจริง ทุกการเคลื่อนไหวจะถูกจับตามองหากวันหนึ่งตระกูลซินถูกกล่าวหาว่าก่อกบฏ คนก็อาจถามว่าจวนแม่ทัพเกี่ยวข้องหรือไม่ หากมีเด็กเกิดขึ้น ความ

ซูมี่ตัวแข็งทันที “เจ้าเคยตอบอะไร”“ข้าบอกว่าอาจเป็นเช่นนั้น แต่ขึ้นอยู่กับร่างกายแต่ละคน”“แล้วนางถามต่อ?”ลี่หลินหน้าเปลี่ยน “ถามว่า ถ้าคนแบบนั้นได้รับยาอีกครั้ง จะเกิดอาการรุนแรงขึ้นหรือไม่”ฮองเฮาเคยถูกพิษสะสมมานาน แม้พระอาการจะดีขึ้นแล้ว แต่พระวรกายยังอยู่ในช่วงฟื้นฟู ซูมี่เข้าใจทันที ซินอี๋รู้เรื่องนี้ และกำลังคิดใช้จุดอ่อนเดิม เหยียนเฟิงถามเสียงต่ำ“เมื่อไร”“ประมาณห้าวันก่อนเจ้าค่ะ”“ก่อนคำสั่งเรื่องหรูเฟย?”“ใช่” ซูมี่พูดช้า ๆ “ดังนั้นหรูเฟยอาจเป็นเพียงจุดแรก”ลี่หลินพยักหน้าอย่างหวาดกลัว “ข้าก็คิดเช่นนั้น นางอาจต้องการจัดการทั้งสองพระองค์”เหยียนเฟิงเดินไปที่ประตู “เฉินหยาง”เสียงตอบดังทันที “ขอรับ”“เข้ามา”เฉินหยางเข้ามา เหยียนเฟิงส่งกระดาษให้ “ดู”เขาอ่านแล้วสีหน้าเปลี่ยน “จะให้จับคนส่งหรือไม่ขอรับ”“ไม่...ให้เฝ้าไว้”“ขอรับ”“ตรวจทุกทางเข้าออกห้องลี่หลินคืนนี้ แต่อย่าให้คนรู้ตัว”“ขอรับ”ซูมี่กล่าว “เพิ่มคนเฝ้าหรูเฟยด้วย”เฉินหยางม

และในบรรดาคนเหล่านั้น คนที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเสวี่ยฉิง คืนนั้นอันฉีกับเหยียนเฟิงนั่งอยู่ในห้องทำงานเล็กภายในเรือนพักชั่วคราว รายชื่อคนที่เกี่ยวข้องกับเส้นทางยาและอาหารหลายชุดถูกวางเรียงเต็มโต๊ะ เฉินหยางเพิ่งนำรายงานชุดใหม่มาส่ง เหยียนเฟิงอ่านจนจบก่อนถาม“เสวี่ยฉิงยังออกจากที่พักตามปกติหรือไม่”เฉินหยางตอบทันที “ขอรับ ช่วงเช้านางไปห้องเครื่อง กลางวันเข้าออกคลังของแห้ง ตอนเย็นกลับเรือนพัก แต่สองคืนที่ผ่านมาออกไปพบคนด้านหลังสำนักเครื่องต้น”อันฉีเงยหน้า “เป็นคนเดิมหรือไม่”“คืนแรกเป็นขันทีที่พวกเราสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับวันที่ฝ่าบาทประชวร ส่วนเมื่อคืนเป็นสาวใช้จากตำหนักซินอี๋ขอรับ”“พูดอะไรกัน”“คนของเราอยู่ไกลเกินไป ได้ยินไม่ครบ”เฉินหยางวางกระดาษอีกแผ่นลง “แต่หลังจากพบกัน เสวี่ยฉิงเข้าไปตรวจคลังอาหารด้วยตัวเอง ทั้งที่ไม่ใช่เวรของนาง”อันฉีหรี่ตา “นางกำลังเตรียมอะไรบางอย่าง”เหยียนเฟิงพยักหน้า “หรือกำลังตรวจว่ามีสิ่งใดเหลือเป็นหลักฐาน”อันฉีมองรายชื่อบนโต๊ะ เสวี่ยฉิงอยู่ในวังมาหลายปี ตำแหน่งของนางดูเหมือนเป็นเพียง