All Chapters of ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Chapter 231 - Chapter 240

อันฉีไม่ถามต่อ นางตรวจอาหารตามปกติ แล้วกล่าวเหมือนไม่ใส่ใจ “ช่วงนี้ข้าคงไม่เข้าห้องเครื่องบ่อยนัก”เสวี่ยฉิงมองทันที “เพราะเหตุใดเจ้าคะ”“หรูเฟยต้องพัก ฮองเฮาก็แข็งแรงขึ้น งานข้าเบาลงแล้ว”อันฉีตอบสบาย ๆ “อีกอย่าง ตรวจทุกวัน คนในครัวก็บ่น”เสวี่ยฉิงยิ้ม “ฮูหยินระวังเพื่อทุกพระองค์ ไม่มีใครกล้าบ่นจริงหรอกเจ้าค่ะ”“ข้าก็หวังเช่นนั้น”อันฉีเดินออก จนพ้นห้องเครื่อง หนิงเอ๋อจึงถามเบา ๆ “ฮูหยินตั้งใจบอกนางว่าจะไม่มาตรวจหรือเจ้าคะ”“อืม”“ทำไม”“เพราะอยากให้คนที่คิดทำอะไรกล้าขึ้น”หนิงเอ๋อหน้าเปลี่ยน “แล้วถ้านางลงมือจริง”“ของที่จะถึงฮองเฮากับหรูเฟยจะไม่ผ่านมือเขาโดยที่เราไม่รู้” อันฉีตอบ “แต่ถ้าเราเฝ้าตรงเกินไป เสวี่ยฉิงจะไม่เดิน ข้าต้องการให้นางคิดว่าประตูเปิด”หนิงเอ๋อพยักหน้า แม้ยังดูไม่สบายใจ “เจ้าค่ะ”หลังอันฉีออกไป เสวี่ยฉิงยืนอยู่หน้าห้องเครื่องอีกพักใหญ่ สาวใช้คนหนึ่งเข้ามาถาม“ท่านเสวี่ยฉิง จะให้จัดของของตำหนักเฟิ่งอี๋ตามเดิมหรือไม่เจ้าคะ”นางตอบ “ตามเดิม”“เจ้าค่ะ”

หนิงเอ๋อสูดลมหายใจ “ฮูหยินต้องการให้พวกเขาลงมือ”“ใช่”“แต่จะไม่ให้ของถึงพระองค์จริง”“ใช่”“ถ้าอย่างนั้นเสวี่ยฉิง…”“ถ้านางยังมีคำสั่งอยู่ นางต้องขยับ”อันฉีตอบ “และคราวนี้เราจะเห็นว่าใครมารับของจากนาง”ในเวลาเดียวกัน เหยียนเฟิงกำลังยืนอยู่ในเรือนเล็กด้านหลังคลังของวัง เฉินหยางคลี่แผนผังห้องเครื่องลงบนโต๊ะ“ทางเข้าหลักหนึ่งทาง ประตูส่งฟืนหนึ่ง ช่องขนผักด้านตะวันออก หลังคาด้านเหนือมีช่องระบายควัน และทางเดินเล็กหลังคลังเกลือที่คนงานใช้ตอนกลางคืนขอรับ”เหยียนเฟิงถาม “เฝ้าครบหรือยัง”“ครบขอรับ”“ใครอยู่ตรงไหน”เฉินหยางชี้ทีละจุด “ประตูหลักใช้คนของฮองเฮาปะปนกับขันทีเดิม ทางส่งฟืนเป็นคนของเราแต่งเป็นคนงาน ช่องตะวันออกมีทหารสองคน หลังคาอีกสอง ส่วนทางคลังเกลือข้าจะเฝ้าเอง”เหยียนเฟิงพยักหน้า “ห้ามใช้คนชุดเดียวกันซ้ำหลายจุด”“ขอรับ”“และห้ามจับใครเพียงเพราะเข้าออก”เฉินหยางมอง “จะปล่อย?”“บันทึก” เหยียนเฟิงตอบ “เวลา ของที่ถือ คนที่พบ เส้นทางหลังออกไป ทุกอย่าง”“ขอรับ

ครั้งนี้น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ เสวี่ยฉิงมองรอบตัว ทุกทางถูกปิด สุดท้ายนางจึงค่อย ๆ ยื่นห่อผ้าออกมา เฉินหยางรับไว้ แต่ไม่ได้เปิดเอง อันฉีพูดทันที“วางบนโต๊ะ”ทุกคนหันไปมอง เฉินหยางนำห่อไปวางบนโต๊ะไม้ที่ถูกทำความสะอาดไว้แล้ว อันฉีสวมถุงมือผ้าบางก่อนเข้าใกล้ นางไม่ได้แตะผงโดยตรง เพียงค่อย ๆ คลี่ผ้าออก ข้างในเป็นผงสีหม่นละเอียด กลิ่นไม่แรง แทบไม่มีสิ่งใดผิดปกติให้คน ทั่วไปสังเกต เสวี่ยฉิงรีบพูด“เห็นหรือยังเจ้าคะ เป็นเพียงยากำจัดหนูจริง ๆ”อันฉีไม่ตอบ นางใช้ช้อนเล็กตักเพียงเล็กน้อยใส่ถ้วยกระเบื้อง แล้วหยิบถ้วยอีกใบจากกล่องที่เตรียมไว้ก่อนแล้ว เสวี่ยฉิงมองด้วยสีหน้าตื่น“ฮูหยินเตรียมของมา?”อันฉีหันมอง “เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพราะบังเอิญหรือ”หัวใจเสวี่ยฉิงตกวูบ อันฉีเปิดห่ออีกชิ้น ข้างในมีเศษผงเก่าที่เก็บจากตัวอย่างอาหารของฮองเฮาในช่วงที่เคยประชวร นางเคยเก็บร่องรอยเอาไว้เพราะไม่มั่นใจว่าอาการเหล่านั้นเกิดตามธรรมชาติ ตอนนั้นไม่มีหลักฐานพอชี้ว่าใครเป็นคนลงมือ แต่วันนี้อาจมีคำตอบ เหยียนเฟิงมอง“ตรวจได้หรือ”“เปรียบเทียบได

เหยียนเฟิงพยักหน้า “และเจ้า”เขามองเสวี่ยฉิง “ตั้งแต่คืนนี้ชีวิตเจ้าอยู่ในมือข้า”หญิงสาวตัวสั่น “เข้าใจเจ้าค่ะ”“ถ้าคิดหนี”“ไม่หนี”“ถ้าเตือนซินอี๋”“ไม่ทำ”“ถ้าโกหกอีก”เสวี่ยฉิงกลืนน้ำลาย “บ่าวรู้”อันฉีเก็บห่อผงใส่ภาชนะปิดสนิท “ของชิ้นนี้จะเป็นหลักฐาน”จากนั้นนางหยิบห่อใหม่ออกมา “ส่วนใต้เตา…”เสวี่ยฉิงมอง “เราจะใส่อีกห่อแทน”รุ่งเช้า ห้องเครื่องกลับมาเปิดตามปกติ เสวี่ยฉิงเดินตรวจอาหารเหมือนทุกวัน ไม่มีใครรู้ว่ากลางคืนที่ผ่านมา นางถูกจับได้พร้อมของต้องห้าม ไม่มีใครรู้ว่านางยอมรับแล้วว่าเคยมีส่วนในเส้นทางพิษของฮองเฮา และไม่มีใครรู้ว่าห่อใต้เตาไม่ใช่ของเดิมอีกต่อไปอันฉีเองยังคงไม่ปรากฏตัว ซูมี่ยังเป็นฮูหยินที่ประกาศว่าจะหยุดตรวจห้องเครื่อง ทุกอย่างจึงดูสงบ จนกระทั่งช่วงสาย ขันทีคนหนึ่งเดินเข้ามาทางประตูหลัง เขาไม่มองเสวี่ยฉิงโดยตรง เพียงหยุดใกล้เตา แล้วพูดกับคนงานเหมือนถามเรื่องฟืน แต่ก่อนเดินผ่านเสวี่ยฉิง เขาพูดเบามาก“ไฟยังไม่ดับใช่หรือไม่”มือของเสวี่ยฉิงเย็นวาบ นางตอบตามที

เหยียนเฟิงกล่าว “เราจะมีเส้นจากร้าน ไปจวนเสนาบดี แล้วมาถึงสาวใช้ห้องเครื่อง”ฮองเฮาพยักพระพักตร์ “เงินซื้อคน”อันฉีกล่าวเบา ๆ “และคนซื้อทาง”ทุกคนมองนาง “เสวี่ยฉิงไม่ได้มีค่าเพราะนางเป็นสาวใช้ นางมีค่าเพราะสามารถแตะอาหารของคนสำคัญ จ่ายเงินให้นางหนึ่งครั้ง ได้ทางเข้าอาหารหนึ่งครั้ง จ่ายต่อเนื่อง ก็ได้เส้นทางต่อเนื่อง”เหยียนเฟิงรับ “ดังนั้นเงินเหล่านี้ไม่ใช่เพียงสินบน”“เป็นค่าซื้อเส้นทาง”“ใช่” อันฉีพยักหน้า “และถ้าซินจ้าวเหวินทำเช่นเดียวกันกับขันที เจ้าหน้าที่คลัง หมอ คนส่งข่าว และทหาร…”ฮองเฮาตรัส “เขาก็ไม่ได้ซื้อคนคนเดียว เขากำลังซื้อทั้งระบบ”ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง นี่คือสิ่งที่น่ากลัวกว่าเงินกองตรงหน้า เสวี่ยฉิงอาจเป็นเพียงหนึ่งคนในเครือข่าย เงินในหีบของนางคือร่องรอย แต่หากมีหีบลักษณะเดียวกันซ่อนอยู่ในห้องคนอื่นอีกสิบคน ยี่สิบคน หรือมากกว่านั้นซินจ้าวเหวินอาจวางมือของตนไว้รอบวังมานานแล้ว ตอนเย็น เสวี่ยฉิงถูกเรียกมาพบอย่างลับ ๆ นางเข้าห้องแล้วเห็นเงินและเครื่องประดับเรียงอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าซีดทันที“พวกท่า