All Chapters of ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Chapter 211 - Chapter 220

เขาไม่ได้ตามใจ ซินอี๋ยิ่งหงุดหงิด “แผนลี่หลินล้มเหลว”“ยังไม่ทั้งหมด”“เหยียนเฟิงประกาศต่อหน้าทุกคนว่าไม่ต้องการหญิงอื่น”“ข้าได้ยิน”“ฮองเฮาดึงลี่หลินไป”“รู้”“ฝ่าบาทยังจะถามความสมัครใจนางด้วย”“ข้าก็รู้”ซินอี๋จ้อง “แล้วท่านยังบอกว่ายังไม่ล้ม?”ซินจ้าวเหวินตอบ “ตราบใดที่ยังไม่มีราชโองการยกเลิก เรื่องย่อมยังไม่จบ”“แต่ลี่หลินอาจพูด”“นั่นคือปัญหาจริง” เขายกถ้วยชา “ไม่ใช่เรื่องคนหัวเราะเจ้า”คำพูดทำให้ซินอี๋เงียบลงเล็กน้อย ซินจ้าวเหวินจึงกล่าวต่อ“จำไว้ ความอับอายไม่ทำให้คนตาย แต่คนที่กลัวเสียหน้าจนรีบแก้มือ มักทำผิด”ซินอี๋กัดฟัน “เช่นนั้นให้ข้านั่งฟังพวกมันหัวเราะ?”“ใช่” นางเงยหน้าอย่างไม่เชื่อ “ท่านลุง”“เจ้าต้องเรียนรู้ว่าอำนาจไม่ได้อยู่ที่ใครพูดดีถึงเจ้า” เขาวางถ้วย “แต่อยู่ที่เมื่อถึงเวลาสำคัญ ใครยังทำตามคำสั่งเจ้า”ซินอี๋เงียบ“ตอนนี้สิ่งที่ต้องสนใจมีสามเรื่อง” เขาชูนิ้วขึ้นทีละข้อ “ลี่หลิน เสวี่ยฉิง และซูมี่”ซินอี๋ถาม “ฮองเฮาเล่า”“ฮอ

ลี่หลินเงยหน้า “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”“ถ้ามีคนเอาชีวิตของคนสำคัญมาบังคับ ข้าจะหาคนช่วย”“แต่ถ้าคนที่ขู่มีอำนาจมาก?”“ยิ่งต้องหาคนที่มีอำนาจพอจะต่อกร”ลี่หลินยิ้มเศร้า “คนแบบนั้นหาได้ง่ายหรือเจ้าคะ”“ไม่ง่าย” ซูมี่ตอบ “แต่ไม่ใช่ว่าไม่มี”หญิงสาวมองนาง ซูมี่ไม่หลบสายตา  “ฮองเฮา ฝ่าบาท เหยียนเฟิง และข้า”ลี่หลินเม้มปาก “ถ้าข้าพูดแล้วพวกเขาช่วยไม่ทันเล่าเจ้าคะ”“นั่นคือสิ่งที่เจ้ากลัวที่สุดใช่หรือไม่”คราวนี้ลี่หลินไม่ตอบ แต่น้ำตาไหลมากกว่าเดิม ซูมี่รู้ว่าถามถูกจุด นางจึงกล่าวช้า ๆ“เจ้าไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะถูกลงโทษ เจ้ากลัวคนอื่นถูกฆ่าเพราะเจ้าพูด”ลี่หลินกำมือแน่น ไหล่สั่น “ข้า…”ซูมี่รอ แต่หญิงสาวกลับยกมือปิดหน้า “ข้าพูดไม่ได้จริง ๆ เจ้าค่ะ”เสียงสะอื้นหลุดออกมา “อย่างน้อยตอนนี้ยังไม่ได้”ซูมี่ไม่ได้แตะตัวนาง เพียงนั่งอยู่ข้าง ๆ “เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดตอนนี้”ลี่หลินลดมือลง มองนางอย่างไม่เข้าใจ “ฮูหยินไม่บังคับข้าหรือ”“ถ้าข้าบังคับ เจ้าอาจพูด”“แต่พูดเพราะกลั

ลี่หลินตัวแข็ง “แล้วครอบครัวข้า…”“ยังปลอดภัย”“เจ้ารู้ได้อย่างไร”จางหยวนเงียบ ลี่หลินถามทันที “เจ้ากลับไปหา?”“ไม่ได้”“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร”ชายหนุ่มไม่ตอบ เฉินหยางที่ฟังอยู่เริ่มรู้สึกผิดปกติ จางหยวนหนีออกมาได้ รู้ว่าครอบครัวลี่หลินยังปลอดภัย และกล้ามาพบนางถึงในวัง ถ้าไม่มีคนช่วย เขาทำได้อย่างไร หรือจริง ๆ แล้วเขาถูกปล่อยออกมาเพื่อส่งข่าว เฉินหยางยกมือส่งสัญญาณ ทหารสองคนค่อย ๆ แยกออกจากกันเพื่อปิดทางหนี ในสวนร้าง ลี่หลินยังถาม“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร”จางหยวนมองนาง “มีคนช่วย”“ใคร”“ข้าบอกไม่ได้”“จางหยวน!”“ยิ่งเจ้ารู้น้อยยิ่งปลอดภัย”ลี่หลินหน้าเสีย “ทุกคนพูดเหมือนกันหมด”“อะไร”“ซินอี๋บอกว่าข้าไม่ควรรู้ คนของนางก็บอกว่าไม่ควรรู้ ตอนนี้แม้แต่เจ้าก็บอกว่าข้าไม่ควรรู้”นางปาดน้ำตา “แล้วชีวิตข้าเป็นของใครกันแน่”ชายหนุ่มนิ่งไป ลี่หลินพูดต่อ“ข้าถูกบังคับให้เข้าไปช่วยรักษาคนที่เขาเตรียมอาการไว้แล้ว”จางหยวนสีหน้าเปลี่ยน “ลี่หลิน”“ข้าต้องยืนต

เหยียนเฟิงถาม “แล้วเกิดอะไรขึ้น”รอยยิ้มบนใบหน้าจางหยวนหายไปทันที ลี่หลินเองก็ซีดลง ชายหนุ่มตอบ“ซินอี๋ส่งคนมาที่บ้านขอรับ”บรรยากาศเย็นลงในทันที ซูมี่ถาม “เมื่อไร”“ประมาณสองเดือนก่อนลี่หลินเข้าวัง”“เพื่ออะไร”“ตอนแรกคนของนางบอกว่า พระสนมได้ยินว่าลี่หลินมีความรู้เรื่องสมุนไพร จึงอยากพาเข้าวังไปช่วยงาน”ลี่หลินพูดเบา ๆ “ข้าไม่อยากไป”ซูมี่หันมอง “เจ้าปฏิเสธ?”“เจ้าค่ะ”“อย่างไร”“ข้าบอกว่าความรู้ของข้ายังไม่พอ และครอบครัวกำลังเตรียมเรื่องแต่งงาน”จางหยวนพยักหน้า “หลังนางปฏิเสธ คนของซินอี๋ก็กลับไป”“แล้วมาอีกครั้ง?”“สามวันต่อมา” น้ำเสียงเขาเปลี่ยน “คราวนี้ไม่ได้มาพูดดีเหมือนเดิม”เหยียนเฟิงถาม “พูดอะไร”ลี่หลินกัดริมฝีปาก จางหยวนหันมองนาง ก่อนตอบแทน“พวกเขาบอกว่า ครอบครัวลี่หลินมีบิดาเป็นขุนนางท้องถิ่นระดับล่าง หากมีเรื่องร้องเรียนเรื่องทุจริตขึ้นมา ตำแหน่งคงรักษาไม่ยาก”ซูมี่ขมวดคิ้ว “บิดานางทุจริตจริงหรือ”“ไม่ขอรับ” จางหยวนตอบทันที “ท่านลุงเป็นคนซื

ความจริงหลังราชโองการเช้าวันถัดมา ลี่หลินมาถึงห้องรับรองเล็กด้านข้างตำหนักเฟิ่งอี๋ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี นางแทบไม่ได้นอนทั้งคืนเมื่อรู้ว่าจางหยวนยังมีชีวิต และอยู่ภายใต้การคุ้มกันของคนเหยียนเฟิง ความกลัวที่เคยปิดปากนางมานานก็เริ่มคลายลง แต่สิ่งที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นความหนักอึ้งอีกแบบเพราะเมื่อไม่มีข้ออ้างเรื่องความปลอดภัยของจางหยวนให้หลบอีกต่อไป นางก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ตนเองปิดบัง ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา นางไม่ได้เป็นเพียงหญิงสาวซึ่งถูกบังคับให้เข้าวัง นางยังเคยยอมเดินตามแผนของซินอี๋ แม้จะไม่เต็มใจ แม้จะหวาดกลัว แต่บางสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะนางก็ไม่อาจลบได้ประตูเปิดออก ฮองเฮาเสด็จเข้ามาพร้อมซูมี่ เหยียนเฟิงเดินตามเข้ามาอีกด้าน ส่วนเฉินหยางยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกเพื่อกันคนไม่เกี่ยวข้องเข้าใกล้ ฮองเฮาประทับลง“นั่งเถอะ”ลี่หลินกลับคุกเข่า “หม่อมฉันขอคุกเข่าเพคะ”พระองค์ทอดพระเนตรนาง “เพราะรู้สึกผิด?”หญิงสาวก้มหน้า “เพคะ”ซูมี่เดินเข้าไปใกล้ “ถ้าอยากพูดก็พูดให้ครบ”ลี่หลินพยักหน้า มือที่วางบนตักก