All Chapters of ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Chapter 201 - Chapter 210

ฮ่องเต้ทรงเงียบ ซูมี่กล่าวต่ออย่างช้า ๆ“วันใดที่กล่าวถึงเหยียนเฟิง นางไม่เคยมีท่าทีของคนดีใจ ทุกครั้งที่พูดถึงพิธีรับอนุ นางจะเครียด และเมื่อฮองเฮาตรัสว่าจะเลื่อนพิธี นางกลับโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด”“เหตุใดนางไม่ทูลข้าเอง”“คนที่กลัว อาจมีเหตุผลที่ทำให้พูดไม่ได้เพคะ”ฮ่องเต้เริ่มมีสีพระพักตร์จริงจัง “เจ้าสงสัยว่ามีคนบังคับนาง?”“หม่อมฉันยังไม่กล้าฟันธง” อีกครั้งที่ซูมี่หยุดก่อนกล่าวหา “แต่หากนางเต็มใจจริง การเลื่อนพิธีเพียงไม่กี่วันย่อมไม่ทำให้นางโล่งใจถึงเพียงนั้น”ฮ่องเต้ทรงนิ่งคิด จากนั้นถาม “เจ้ากล่าวเรื่องนี้กับฮองเฮา?”“เพคะ”“และฮองเฮาจึงขอตัวนาง?”“พระองค์ทรงตัดสินพระทัยเองเพคะ”“แต่เจ้าเห็นด้วย”“เพคะ”“เพื่อซื้อเวลา”“เพคะ”ห้องเงียบอยู่นาน ซูมี่ไม่รู้ว่าฮ่องเต้ทรงคิดอะไร สุดท้ายพระองค์ถาม“ถ้าข้ายืนยันให้แต่งหลังฮองเฮาหายดี เจ้าจะทำอย่างไร”คำถามนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ซูมี่จึงตอบอย่างจริงใจ“หม่อมฉันจะขอเวลาฝ่าบาทอีกครั้งเพคะ”“ยังจะขอ?”“จนกว่า

ซูมี่ยืนเงียบมาตลอด นางไม่ได้พูดแก้ต่างแม้แต่ประโยคเดียว เพราะตอนนี้ไม่จำเป็น ฮองเฮาทรงรับทุกอย่างไว้แล้ว และยิ่งซูมี่ไม่พูด ซินอี๋ยิ่งไม่อาจกล่าวว่านางกำลังใช้อำนาจหรือเอาตัวรอดด้วยวาจา ฮองเฮากลับหันไปตรัสกับฮ่องเต้อย่างสงบ“ส่วนเรื่องลี่หลิน หม่อมฉันยังต้องการนางอยู่ข้างกายเพคะ”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรพระองค์ “พระอาการเจ้าดีขึ้นมากแล้ว”“ดีขึ้น ไม่ได้แปลว่าหายสนิทเพคะ”“ซูมี่อยู่ด้วย”ฮองเฮาทรงยิ้ม “ซูมี่ดูแลคนทั้งวัง จะให้เฝ้าหม่อมฉันคนเดียวคงเสียของ”ฮ่องเต้หลุดหัวเราะ “เจ้าพูดเหมือนนางเป็นสมบัติของราชสำนัก”“ฝ่าบาทเป็นผู้พระราชทานตำแหน่งฮูหยินแห่งแผ่นดินให้นางเองมิใช่หรือเพคะ”พระองค์ชะงัก ก่อนหัวเราะอีกครั้ง “เถียงเก่งขึ้นทุกวัน”“หม่อมฉันเพียงจำพระดำรัสของฝ่าบาทได้ดีเพคะ”ซินอี๋ยังคงคุกเข่าอยู่ ภาพตรงหน้าทำให้ความแค้นร้อนขึ้นในอก ฮองเฮากับซูมี่ คนหนึ่งมีอำนาจ อีกคนมีความสามารถ และที่น่าเกลียดที่สุดคือทั้งสองไว้ใจกัน ทุกครั้งที่นางพยายามเล่นงานซูมี่ ฮองเฮาจะออกหน้าปกป้อง  ทุกครั้งที่นางพยายามทำให้ฮองเฮาอ่อนแอ

คำพูดฟังเหมือนสนทนาธรรมดา แต่แววตากลับจงใจ พระสนมฉางเหลือบมองอีกฝ่าย เหมือนรู้ว่าเริ่มพูดเกินไป แต่พระสนมหลัวไม่หยุด“ข้าเองก็พอเข้าใจเจ้าหรอก”ซูมี่เลิกคิ้ว “เข้าใจเรื่องใดเพคะ”“หญิงใดจะอยากแบ่งสามีให้คนอื่น”นางหัวเราะเบา ๆ “แต่พวกเราที่อยู่ในวังล้วนรู้ว่า เรื่องบางอย่างไม่อาจเอาแต่ใจตนเองได้”ซูมี่มองนางนิ่ง พระสนมหลัวกล่าวต่อ“ผู้ชายมีความสามารถ มีตำแหน่งสูง ย่อมมีหญิงเข้าหาเป็นธรรมดา ยิ่งแม่ทัพหลี่ได้รับพระเมตตาถึงเพียงนี้ จะมีอนุเพิ่มอีกคนก็ไม่นับว่าแปลก”หนิงเอ๋อที่ยืนอยู่ด้านหลังเม้มปากแน่น ซูมี่กลับถาม “พระสนมต้องการบอกอะไรหม่อมฉันหรือเพคะ”“ไม่มีอะไร” พระสนมหลัวยิ้ม “เพียงคิดว่าเจ้าควรใจกว้างกว่านี้”คำว่าใจกว้างทำให้คนในห้องเงียบลง พระสนมฉางรีบกล่าว“พอเถอะ เรื่องในครอบครัวคนอื่นไม่ใช่เรื่องที่เราควรพูดมาก”พระสนมหลัวกลับหัวเราะ “ข้าเพียงหวังดี”ซูมี่พยักหน้า “หม่อมฉันเข้าใจเพคะ”พระสนมหลัวดูเหมือนประหลาดใจที่นางไม่ตอบโต้ จึงถามต่อ“เช่นนั้นถ้าวันหนึ่งลี่หลินเข้าไปอยู่จวนจริ

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรลงมา “เรื่องอะไร”ขุนนางผู้นั้นยิ้ม“กระหม่อมเพียงได้ยินว่าคุณหนูลี่หลินถูกฮองเฮาทรงขอตัวไว้ดูแลพระอาการ จึงทำให้เรื่องเข้าจวนแม่ทัพหลี่ต้องเลื่อนออกไป”ฮ่องเต้ไม่ได้ตรัสอะไร แต่หลายคนในท้องพระโรงเริ่มแลกสายตากัน เหยียนเฟิงยืนนิ่ง อีกคนหนึ่งหัวเราะเบา ๆ“เรื่องแต่งงานของแม่ทัพหลี่ดูเหมือนคนทั้งวังจะสนใจมากกว่าเรื่องกองทัพเสียอีก”เสียงหัวเราะดังขึ้นประปราย บางคนพูดต่อ“แม่ทัพหลี่มีภรรยาที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ ถ้าจะรับหญิงอื่นเข้าจวนคงต้องคิดให้หนักจริง ๆ”น้ำเสียงนั้นเหมือนหยอก แต่ความหมายชัดเจน คนพูดกำลังบอกว่าเหยียนเฟิงไม่กล้ารับอนุเพราะกลัวซูมี่ เฉินหยางที่ยืนอยู่ด้านหลังหลุบตา ในใจคิดเพียงว่า คนเหล่านี้เลือกวันผิดจริง ๆ เหยียนเฟิงก้าวออกจากแถว“ฝ่าบาท”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเขา“มีอะไร”“กระหม่อมมีเรื่องอยากทูลให้ชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่ท้องพระโรงเงียบลงทันที ทุกคนรู้จักนิสัยแม่ทัพหลี่ดี เขาไม่ใช่คนชอบพูดเรื่องส่วนตัวต่อหน้าราชสำนัก ยิ่งไม่ใช่คนออกมาอธิบายข่าวลือ ฮ่องเต

คำพูดนั้นทำให้นางเงียบ เหยียนเฟิงกล่าวต่อ“เรื่องนี้เกิดจากคนเอาชื่อข้าไปผูกกับหญิงอื่น”“แล้วสุดท้ายกลับด่าเจ้า”“ถ้าข้ายังเงียบ ก็เหมือนข้าปล่อยให้ทุกคนคิดว่าจริง”เขามองนางตรง ๆ “ข้าไม่ชอบ”ซูมี่ถอนหายใจเบา ๆ “ท่านพูดว่าหัวใจให้ข้าไปแล้วด้วย?”“อืม”“ต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก?”“อืม”“ไม่อายหรือ”“ทำไมต้องอาย”นางหลุดหัวเราะ “ท่านนี่จริง ๆ”เหยียนเฟิงขยับเข้าใกล้ “แล้วเจ้าไม่ชอบ?”ซูมี่มองเขา “ใครบอก”เขายิ้มบาง “เช่นนั้นก็ดี”ซูมี่ส่ายหน้า ก่อนเอื้อมมือจัดคอเสื้อให้เขา “คราวหน้าถ้าจะทำเรื่องใหญ่ บอกข้าก่อน”“ถ้าบอกแล้วเจ้าห้าม?”“ก็ต้องฟังเหตุผล”“แล้วถ้าเหตุผลของข้าคือข้าไม่อยากให้ใครด่าเจ้า”นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “เช่นนั้นข้าคงห้ามไม่ลง”เหยียนเฟิงจับมือนาง “ดี”ทั้งสองสบตากัน ข่าวลือที่เคยเป็นเรื่องใหญ่เมื่อวาน วันนี้กลับแทบไม่มีความหมายแล้ว เพราะเหยียนเฟิงเป็นคนออกมายืนยันด้วยตัวเอง แต่ซูมี่ไม่ได้คิดว่าเรื่องจะจบง่าย ซินอี๋แ