All Chapters of ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Chapter 191 - Chapter 200

“ท่านแม่ทัพ…”“อะไร”“ในวังเริ่มพูดกันว่าฮูหยินยอมรับเรื่องคุณหนูลี่หลินแล้ว”เหยียนเฟิงซึ่งกำลังอ่านรายงานทหารไม่แม้แต่เงยหน้า“แล้ว?”เฉินหยางชะงัก “ท่านไม่สงสัยหรือขอรับ”“สงสัยอะไร”“ว่าฮูหยินอาจ…”เหยียนเฟิงเงยหน้าขึ้นทันที เฉินหยางรีบเปลี่ยนคำ “อาจคิดอย่างอื่นอยู่”“แน่นอนว่านางคิดอย่างอื่น”“ท่านมั่นใจมาก”“นางจะไม่มีวันพูดว่า ‘เป็นไปตามพระประสงค์’ ถ้ายอมจริง”เฉินหยางงง “เหตุใดขอรับ”เหยียนเฟิงวางกระดาษลง “ถ้ายอมจริง นางจะพูดกับข้าตรง ๆ”“แล้วประโยคนั้นหมายความว่า…”“หมายความว่านางไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่ากำลังทำอะไร”เฉินหยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ เหยียนเฟิงถาม “ฮองเฮามีความเคลื่อนไหวหรือยัง”“มีข่าวว่าพระองค์จะขอตัวคุณหนูลี่หลินไปอยู่ต

ซูมี่พยักหน้า สมมติฐานนี้ยิ่งสมเหตุสมผล ลี่หลินไม่ได้มีท่าทีของหญิงสาวที่ต้องการแต่งเข้าจวนแม่ทัพ ตรงกันข้าม นางกลัวทุกครั้งที่เรื่องนี้ถูกพูดถึง หากมีคนรักอยู่แล้ว และคนรักกำลังถูกใช้เป็นตัวประกัน การเชื่อฟังซินอี๋ก็อธิบายได้แทบทุกอย่าง เหยียนเฟิงกล่าว“ถ้าเราหาจางหยวนเจอ อาจทำให้ลี่หลินพูด”“อย่าเพิ่งให้ซินอี๋รู้ว่าเรากำลังหา”“แน่นอน”ซูมี่มองสามี “ท่านไว้ใจเฉินหยางแค่ไหน”“ด้วยชีวิต”“ดี”“ทำไมถาม”“เพราะตอนนี้เราต้องลดจำนวนคนที่รู้เรื่อง”เหยียนเฟิงเข้าใจ “เจ้าคิดว่ามีสายของซินจ้าวเหวินใกล้เรา?”“ในวังมีแน่”“ในจวนแม่ทัพ?”“ยังไม่รู้”“ข้าจะตรวจ”“เงียบ ๆ”“รู้แล้ว”ซูมี่หัวเราะ “ท่านพูดแบบนี้บ่อยขึ้นทุกวัน”“เพราะเจ้าสั่งทุกเรื่องให้เงียบ”“ศัตรูม

ซินอี๋ลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้า “จำไว้”“เพคะ”“ต่อให้เจ้าไปอยู่ตำหนักเฟิ่งอี๋ เจ้าก็ยังเป็นคนของข้า”ลี่หลินกำมือแน่น “เพคะ”“อย่าคิดว่าซูมี่กับฮองเฮาจะช่วยเจ้าได้ทุกเรื่อง”เด็กสาวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ซินอี๋ลดเสียง “คนที่บ้านเจ้ายังอยู่ที่เดิม”คำพูดนั้นทำให้สีหน้าลี่หลินเปลี่ยนทันที ซินอี๋พอใจ“เข้าใจแล้ว?”“เพคะ”“และอีกอย่าง” นางเดินกลับไปนั่ง “เรื่องแม่ทัพหลี่ไม่ได้ยกเลิก”ลี่หลินหน้าเผือด “แต่พระบัญชา…”“แค่เลื่อน” ซินอี๋กล่าว “เมื่อฮองเฮาดีขึ้น เจ้าก็ต้องไปจวนแม่ทัพอยู่ดี”ลี่หลินก้มหน้า ป้ายไม้ชื่อจางหยวนที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเหมือนหนักขึ้นทุกวัน แต่ครั้งนี้ อย่างน้อยนางก็เห็นช่องว่างเล็ก ๆ การออกจากตำหนักซินอี๋ อาจเป็นโอกาสแรกที่ทำให้นางได้หายใจโดยไม่มีคนคอยจับตาทุกก้าว ข่าวเรื่องการเลื่อนพิธีเดินทางไปถึงเรือนแม่ทัพในช่วงบ่าย เฉินหยา

ห้องพักถูกจัดไว้ในเรือนด้านข้าง ไม่ใกล้ตำหนักหลักจนเกินไป แต่ก็ไม่ไกลถึงขั้นเรียกตัวลำบาก เมื่อเปิดประตูเข้าไป ลี่หลินชะงัก ห้องไม่ได้หรูหรา แต่สะอาด มีโต๊ะ ชั้นวางตำรา โต๊ะเล็กสำหรับจัดยา และหน้าต่างซึ่งมองเห็นสวนด้านหลัง นางกำนัลกล่าว“ฮองเฮาทรงรับสั่งว่าคุณหนูเป็นหมอหญิง จึงให้จัดโต๊ะสำหรับแยกยากับตำราไว้ให้”ลี่หลินมองโต๊ะนั้น “พระองค์ทรงรับสั่งเองหรือ”“เพคะ”“แล้ว…” นางลังเล “ฮูหยินซูมี่อยู่ที่ใด”“กำลังตรวจพระอาการฮองเฮาเจ้าค่ะ อีกครู่คงเรียกคุณหนูเข้าเฝ้า”ลี่หลินพยักหน้า “ขอบคุณ”เมื่อนางกำนัลออกไป ลี่หลินยืนอยู่กลางห้องคนเดียว ความเงียบครั้งนี้ต่างจากตำหนักซินอี๋ ที่นั่น ความเงียบทำให้นางระวังทุกเสียง แต่ที่นี่ ความเงียบกลับทำให้รู้สึกเหมือนสามารถหายใจได้เต็มปอดเป็นครั้งแรกในหลายวัน นางนั่งลงข้างเตียง ก่อนจะรู้ตัวว่าน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมา ลี่หลินรีบเช็ด“อย่าร้อง” นางบอกตนเอง “ยังไม่ปลอดภัย”คำขู่เรื่องจางหยวนยังอยู่ ครอบครัวยังอยู่ภายใต้เงาของตระกูลซิน การย้ายออกมาไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจบลง แต่บางอย่างเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ อย่างน้อยซินอี๋ไม่สามารถยืนอยู่หลังนางทุกครั้งที่ซู

สนมเอกทูลฟ้องหลังลี่หลินย้ายไปอยู่เรือนข้างตำหนักเฟิ่งอี๋ได้เพียงสองวัน ข่าวลือเรื่องพิธีรับอนุที่ถูกเลื่อนก็เริ่มเปลี่ยนทิศเดิมทีคนในวังเพียงพูดกันว่า ฮองเฮาทรงต้องการหมอหญิงไว้ดูแลพระอาการ จึงขอตัวลี่หลินไปประจำตำหนักชั่วคราว แต่เมื่อข่าวเดินผ่านปากคนมากขึ้น เหตุผลที่แท้จริงกลับถูกบิดเบือนไปทีละน้อย“ได้ยินว่าฮูหยินซูมี่เป็นคนขอให้ฮองเฮาดึงตัวลี่หลินไป”“จริงหรือ”“ไม่เช่นนั้นจะบังเอิญถึงเพียงนั้นหรือ พอฝ่าบาททรงเห็นชอบเรื่องรับอนุ ฮองเฮาก็ขอตัวลี่หลินทันที”“ก่อนหน้านี้ฮูหยินซูมี่ยังพูดว่าให้เป็นไปตามพระประสงค์อยู่เลย”“ต่อหน้าคนก็ต้องพูดเช่นนั้นสิ ใครจะกล้าบอกตรง ๆ ว่าไม่ยอม”คำพูดเหล่านั้นเดินทางไปทั่วฝ่ายในอย่างรวดเร็ว บางคนฟังแล้วเชื่อ บางคนรู้ว่าอาจเป็นข่าวที่มีคนจงใจปล่อย แต่ไม่อยากยุ่ง ส่วนคนที่รู้ต้นทางจริง ๆ มีเพียงไม่กี่คน หนึ่งในนั้นคือซินอี๋ นางนั่งอยู่หน้ากระจก ปล่อยให้นางกำนัลปักปิ่นทองลงบนมวยผมอย่างช้า ๆ สาวใช้คนสนิทรายงาน“ข่าวแพร่ไปหลายตำหนักแล้วเพคะ ทุกคนเริ่มพูดว่าฮูหยินซูมี่ไม่ยอ