Lahat ng Kabanata ng ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Kabanata 41 - Kabanata 50

คำสั้น ๆ นั้นทำให้อันฉีนิ่งไป รถม้าเคลื่อนกลับจวนท่ามกลางลมหนาว ระหว่างทาง ไม่มีใครพูดอะไรอีก แต่บาดแผลบนแขนของเหยียนเฟิง และเลือดบนมือของอันฉี กลับเหมือนเส้นด้ายบาง ๆ ที่ค่อย ๆ ผูกหัวใจของทั้งสองเข้าหากันโดยไม่มีใครทันรู้ตัวตอนที่ 29หัวใจที่เริ่มสั่นไหวหลังกลับถึงจวนแม่ทัพ บรรยากาศทั้งจวนก็เต็มไปด้วยความตึงเครียดทันที ข่าวที่ฮูหยินถูกลอบสังหารกลางทางแพร่สะพัดรวดเร็วราวไฟลาม ทุกคนต่างตกใจ โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าแม่ทัพได้รับบาดเจ็บระหว่างช่วยนางภายในเรือนหลัก หมอหลวงที่ถูกเรียกตัวด่วนกำลังทำแผลให้เหยียนเฟิง กลิ่นเลือดผสมกลิ่นสมุนไพรเข้มข้นลอยอบอวลไปทั่วห้อง“แผลลึกพอสมควรขอรับ” หมอพูดพลางพันผ้า “โชคดีที่คมดาบไม่โดนกระดูก”เหยียนเฟิงนั่งนิ่ง สีหน้าแทบไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ราวกับคนที่ถูกฟันไม่ใช่ตนเอง ตรงกันข้ามกับอันฉีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ  นางขมวดคิ้วตั้งแต่ต้นจนจบ“เบามือหน่อย”หมอสะดุ้งทันที “ขอ…ขอรับ”เหยียนเฟิงเหลือบมองนางเล็กน้อย

ไม่มีชื่อ ไม่มีคำลงท้าย แต่เขารู้ทันทีว่าเป็นลายมือของใคร มุมปากของชายหนุ่มขยับขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เฉินหยางถึงกับตาค้าง แม่ทัพ…กำลังยิ้ม? แม้จะเพียงนิดเดียว แต่เขาอยู่กับเหยียนเฟิงมาหลายปี ย่อมไม่มีทางมองผิด“นายท่าน”เหยียนเฟิงเงยหน้าทันที สีหน้ากลับมาเรียบเฉย “อะไร”เฉินหยางพยายามกลั้นหัวเราะ “ไม่มีอะไรขอรับ”เหยียนเฟิงหรี่ตามองเขา ก่อนพับจดหมายเก็บเข้าชายเสื้ออย่างระมัดระวัง แต่หลังจากนั้น เขากลับอ่านแผนที่ไม่เข้าหัวอีกเลย ในหัวมีแต่ภาพหญิงสาวที่ขมวดคิ้วดุเขาเรื่องบาดแผล“ครั้งหน้าห้ามเอาตัวมาบังข้าอีก” น้ำเสียงสั่น ๆ ของนางยังดังอยู่ในหู หัวใจของเขาหนักแน่นขึ้นอย่างประหลาดตกค่ำ หิมะเริ่มโปรยลงมาอีกครั้ง ค่ายทหารเงียบลงหลังการฝึกหนักทั้งวัน เหยียนเฟิงยืนอยู่หน้ากระโจม มองหิมะสีขาวที่ตกลงบนพื้นดินมืดหม่น ในความเงียบนั้น เขากลับนึกถึงคืนที่อันฉีป่วยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว นางนอนตัวสั่นอยู่บนเตียง ใบหน้าแดงเพราะพิษไข้ มือเย็นเฉียบ และตอนที่ละเมอเรียกหาใครบางคนหัวใจของเขากลับเจ็บอย่างอธิ

ทุกคนชะงักพร้อมกัน เหยียนเฟิงเดินเข้ามาในห้องในชุดสีดำสำหรับเดินทาง สีหน้าของเขายังคงเย็นชาเช่นเดิม แต่ทันทีที่สายตาหยุดอยู่ที่อันฉี แววตากลับอ่อนลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เพียงแค่นั้นหลี่ฮูหยินก็รู้ทันที สิ่งที่นางกลัวที่สุด กำลังเกิดขึ้นจริงแล้ว บุตรชายของนางกำลังมองซูมี่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปยาพิษในถ้วยชาหลังเหยียนเฟิงกลับจากค่ายทหาร บรรยากาศในจวนแม่ทัพก็ยิ่งเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แม้แม่ทัพยังคงวางสีหน้าเย็นชาเช่นเดิม แต่ทุกคนต่างมองออกว่า เขาเริ่มให้ความสำคัญกับฮูหยินของตนมากขึ้นเรื่อย ๆเพียงแค่กลับถึงจวนสายตาของเขาก็มองหาซูมี่ก่อนสิ่งอื่น และนั่นทำให้หลายคนเริ่มหวาดหวั่น โดยเฉพาะหลี่ฮูหยินค่ำวันนั้น หิมะโปรยลงมาเบา ๆ เหนือหลังคาจวน ภายในเรือนพัก อันฉีกำลังนั่งอ่านสมุดบัญชีใต้แสงตะเกียง ข้างกายมีเตาถ่านเล็ก ๆ ส่งความอบอุ่นจาง ๆ หนิงเอ๋อกำลังจัดยาอยู่ไม่ไกล“ฮูหยิน วันนี้แม่ทัพถามหาท่านอีกแล้วนะเจ้าคะ”อันฉีไม่เงยหน้า “เขาถามว่าอะไร”“ถามว่าท่านกินยาหรือยัง”มือของอันฉีชะงัก

“ท่านไม่ต้องถามนางหรอก”ทุกคนหันไปทันที อันฉีเดินเข้ามาช้า ๆ ในชุดสีฟ้าอ่อน ใบหน้าสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด เหยียนเฟิงขมวดคิ้วทันที“เหตุใดเจ้ามาที่นี่”“ข้าอยากรู้ว่าใครอยากให้ข้าตายขนาดนั้น”นางเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าแม่นมโจว ดวงตาของทั้งสองสบกัน และเพียงแค่นั้นแม่นมโจวก็เริ่มหน้าซีดเพราะซูมี่ในตอนนี้ ไม่เหมือนสตรีอ่อนแอที่เคยถูกนางรังแกอีกแล้ว ขณะนั้นอันฉียิ้มบาง“แม่นมโจว ท่านอยู่กับหลี่ฮูหยินมานานแล้วสินะ”“บ่าว…บ่าวไม่เข้าใจที่ฮูหยินพูด…”“จริงหรือ” อันฉีค่อย ๆ นั่งลงตรงหน้านาง “เช่นนั้นข้าจะช่วยเตือนความจำ”น้ำเสียงของนางนุ่มนวลเกินไปแต่นั่นกลับทำให้คนฟังยิ่งหวาดกลัว“ตอนซูมี่เข้าจวนใหม่ ๆ ท่านเป็นคนสั่งให้ข้าคุกเข่ากลางหิมะ เป็นคนลดอาหารเรือนข้า และเป็นคนพูดว่า หากข้าตายไป ทุกคนคงสบายใจกว่านี้”แม่นมโจวหน้าเริ่มซีดลงเรื่อย ๆ หนิงเอ๋อที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับกำมือแน่นเพราะทุกเรื่องที่ฮูหยินพูดคือเรื่องจริ

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนมองเด็กชายที่กำลังหลับอยู่บนตักพ่อและมองชาวบ้านที่เต็มไปด้วยความหวังรอบตัวนาง ภาพนั้นทำให้หัวใจของเหยียนเฟิงสั่นไหวอย่างประหลาด ซูมี่ในตอนนี้ต่างจากสตรีทุกคนที่เขาเคยพบ นางไม่ได้ต้องการเพียงอำนาจหรือความรักแต่นางกำลังช่วยชีวิตผู้คนจริง ๆ เหยียนเฟิงจึงพูดเสียงต่ำ“หากเจ้าคิดจะทำ ก็ทำให้เต็มที่”อันฉีชะงักเล็กน้อย“ท่านไม่ห้ามข้าหรือคะ”“เหตุใดข้าต้องห้ามเจ้าด้วยเล่า” เขาสบตานางตรง ๆ “ตราบใดที่เจ้ามีความสุขก็ไม่มีเหตุผลที่ข้าจะต้องห้ามไม่ให้เจ้ากระทำสิ่งที่เจ้ามีความสุขกับมัน”หัวใจของอันฉีสั่นวูบทันทีเพราะน้ำเสียงของเขาในตอนนี้อ่อนโยนเกินไปแล้วจริง ๆหมอหญิงผู้เลื่องชื่อเพียงไม่กี่วันหลัง “เรือนรักษาอัน” เปิดกิจการ ตรอกเล็กด้านตะวันออกของเมืองหลวงก็เริ่มแน่นขนัดไปด้วยผู้คน จากร้านยาเงียบ ๆ ที่ไม่มีใครกล้าเดินเข้าตอนนี้กลับมีชาวบ้านต่อแถวตั้งแต่เช้ามืด“ได้ยินหรือยัง ฮูหยินจวนแม่ทัพรักษาเด็กใกล้ตายจนฟื้น!”&ldqu