Lahat ng Kabanata ng ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Kabanata 31 - Kabanata 40

ดวงตาของหลายคนเปลี่ยนไปทันที ความโปรดปรานจากฮองเฮาไม่ใช่สิ่งที่ใครจะได้ง่าย ๆ อันฉีค้อมตัวรับอย่างสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเริ่มระแวง ฮองเฮาอยากพบนางจริงหรือ หรือกำลัง “ทดสอบ” อะไรบางอย่างกันแน่ หลังขันทีจากไป บรรยากาศในเรือนใหญ่ก็เงียบลงอย่างประหลาด ซูฮวากำชายเสื้อแน่นจนมือสั่น“เหตุใดฮองเฮาถึงสนใจนาง” หลี่ฮูหยินสีหน้าไม่น่าดูเช่นกัน นางไม่เคยคิดเลยว่า ซูมี่จะไต่ขึ้นมาถึงระดับนี้ได้ หากฮองเฮาหนุนนางขึ้นมาจริง ๆ การจะเขี่ยนางออกจากตำแหน่งฮูหยินคงยากขึ้นอีกหลายเท่า อันฉีเห็นสายตาของทั้งสองก็เพียงยิ้มบาง ดูเหมือนเกมจะเริ่มสนุกขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว คืนนั้น หนิงเอ๋อตื่นเต้นจนแทบนอนไม่หลับ“ฮูหยิน! ท่านจะได้เข้าวังจริง ๆ แล้วนะเจ้าคะ!”อันฉีกำลังนั่งอ่านตำราสมุนไพรอยู่ข้างหน้าต่าง นางหัวเราะเบา ๆ “แค่เข้าวัง เหตุใดเจ้าต้องตื่นเต้นขนาดนั้น”“เพราะนั่นคือวังหลวงนะเจ้าคะ!” หนิงเอ๋อตาเป็นประกาย “คนธรรมดาทั้งชีวิตยังไม่มีโอกาสเข้าไปเลย”อันฉีเงียบไปเล็กน้อย สำหรับคนในยุคนี้ วั

“อย่าไป…” เสียงนั้นเบาและอ่อนแรงเหลือเกิน ทั้งห้องเงียบลงทันที หนิงเอ๋อรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม ส่วนหมอถึงกับไอแห้ง ๆ อย่างเก้ ๆ กัง ๆ เหยียนเฟิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนมองหญิงสาวบนเตียง ใบหน้าแดงเพราะพิษไข้ของนางดูอ่อนโยนและเปราะบางกว่าปกติมากต่างจากเวลาที่เถียงเขาจนเขาพูดไม่ออกโดยสิ้นเชิง ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ อย่างยอมแพ้“ข้าอยู่ตรงนี้”หนิงเอ๋อแทบอยากร้องกรี๊ดออกมา แม่ทัพผู้เย็นชาที่ไม่เคยสนใจฮูหยิน ตอนนี้กลับยอมนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงทั้งคืน อันฉีค่อย ๆ สงบลงอีกครั้ง ราวกับเชื่อคำพูดนั้นจริง ๆเหยียนเฟิงมองนางเงียบ ๆ ก่อนหน้านี้ เขาเคยคิดว่าซูมี่เป็นเพียงภาระ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรเขากลับเริ่มเฝ้ามองนางโดยไม่รู้ตัว เริ่มสังเกตทุกการเปลี่ยนแปลง เริ่มอยากรู้ว่านางกำลังคิดอะไร และตอนนี้เพียงเห็นนางป่วย เขากลับนั่งไม่ติดเสียแล้ว ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยจริง ๆคืนแรกที่เขาหวั่นไหวหิมะยังคงโปรยลงมาไม่หยุดตลอดทั้งคืน ลมหนาวพัดกระทบหน้าต่างไม้เบา ๆ เกิดเสียงดังครืดคราดเป็นระยะ ภายในเรือนพั

“เจ้าเสียงดังเกินไปแล้ว” แม้น้ำเสียงจะนิ่ง แต่ใบหูของอันฉีกลับแดงจาง ๆ หนิงเอ๋อแทบหลุดหัวเราะออกมา ดูเหมือนฮูหยินเองก็ไม่ได้ใจแข็งอย่างที่แสดงออกนัก หลังดื่มยาเสร็จ อันฉีจึงลุกจากเตียงช้า ๆ“ฮูหยินจะทำอะไรเจ้าคะ ท่านยังไม่หายดีเลยนะ”“ข้านอนมาทั้งคืนแล้ว” นางเดินไปยังตู้ไม้เก่า ๆ มุมห้อง ก่อนเริ่มเปิดลิ้นชักทีละชั้นหนิงเอ๋องุนงง “ท่านหาอะไรหรือ”“ข้าก็ไม่แน่ใจ”ตั้งแต่มาอยู่ในร่างนี้ อันฉีมักรู้สึกแปลก ๆ กับห้องของซูมี่ เหมือนยังมีบางอย่างถูกซ่อนไว้ และเมื่อคืน ขณะกึ่งหลับกึ่งตื่น นางจำได้ลาง ๆ ว่าเห็นซูมี่ในความฝัน หญิงสาวในชุดซีดขาวกำลังยืนร้องไห้อยู่ข้างตู้ไม้นี้ ราวกับพยายามบอกอะไรบางอย่าง อันฉีเปิดลิ้นชักล่างสุด ก่อนขมวดคิ้ว มันว่างเปล่า แต่เมื่อใช้นิ้วเคาะเบา ๆ กลับมีเสียงกลวงผิดปกติตึก…ตึก…ดวงตาของนางหรี่ลงทันที“มีช่องลับ”หนิงเอ๋อเบิกตากว้าง “จริงหรือเจ้าคะ!”อันฉีใช้นิ้วคลำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดตรงมุมไม้ด้านในเบา ๆ

“แล้วหลังจากนั้น”หนิงเอ๋อถอนหายใจ “หลังจากนั้นฮ่องเต้ก็พระราชทานท่านให้แม่ทัพเจ้าค่ะ ทุกคนคิดว่าท่านโชคดี แต่จริง ๆ แล้ว…”นางเงียบไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ“สำหรับฮูหยิน มันคงเป็นเพียงการถูกส่งจากกรงหนึ่ง ไปอีกกรงหนึ่งเท่านั้น”ห้องทั้งห้องเงียบสนิท คำพูดนั้นแทงลึกเกินไปแม้แต่อันฉียังนิ่งไปชั่วขณะเพราะมันจริงเหลือเกิน เหยียนเฟิงหลุบตาลงช้า ๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่า ซูมี่เป็นภาระที่ถูกยัดเยียดมาให้ แต่ตอนนี้ เขากลับเริ่มรู้ว่าบางที คนที่ถูกบังคับมากที่สุด อาจเป็นนางต่างหาก ชายหนุ่มเงียบไปนาน ก่อนพูดเสียงต่ำ“ต่อไปนี้ จะไม่มีใครขายเจ้าได้อีก”อันฉีชะงักทันที นางเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมเข้มของเหยียนเฟิงยังคงนิ่งสงบ แต่กลับหนักแน่นอย่างประหลาด“ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ในจวนแม่ทัพ” น้ำเสียงของเขาต่ำและชัดเจน “ไม่มีใครแตะต้องเจ้าได้อีก”หัวใจของอันฉีสั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้เพราะในชีวิตนี้ นี่อาจเป็นครั้งแรก ที่มีใครพูดว่าจะ “ปกป้อง” ซู

“ข้าไม่ไว้ใจ” คำตอบนั้นสั้น แต่หนักแน่น หัวใจของอันฉีสั่นเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว พักหลังมานี้ เหยียนเฟิงเริ่มแสดงออกชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเขากำลังปกป้องนางและนั่นยิ่งทำให้นางรู้สึกอันตรายเพราะหัวใจตัวเองเริ่มหวั่นไหวมากเกินไปแล้ว“ขอบคุณเจ้าค่ะ”เหยียนเฟิงมองนางนิ่ง ๆ ก่อนพูดขึ้นอีกครั้ง “หากมีอะไรผิดปกติ รีบกลับทันที”“อืม” แม้น้ำเสียงนางจะนิ่ง แต่ในใจกลับอุ่นวาบอย่างประหลาด ช่วงสาย รถม้าของจวนแม่ทัพเคลื่อนออกจากเมืองหลวง มุ่งหน้าไปยังวัดหลิงอวิ๋นซึ่งตั้งอยู่บนเขาด้านนอกเมือง หิมะที่ละลายทำให้ถนนชื้นและลื่นไม่น้อย หนิงเอ๋อนั่งอยู่ด้านในรถม้าพร้อมสีหน้ากังวล“ฮูหยิน…บ่าวยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี”อันฉีกำลังมองทิวเขาด้านนอกผ่านม่านบาง“องครักษ์ตามมาหลายคน ไม่เป็นไรหรอก” แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ลึก ๆ นางเองก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน มันเงียบเกินไป ถนนเส้นนี้ปกติควรมีชาวบ้านหรือพ่อค้าเดินทางบ้าง แต่วันนี้กลับแทบไม่มีใครเลย อันฉีหรี่ตาลงทันที&ldq