Lahat ng Kabanata ng ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Kabanata 21 - Kabanata 30

อันฉีปรายตามอง บนถาดมีทั้งโจ๊กไก่ ซุปตุ๋น และขนมหวานเล็ก ๆ ซึ่งต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับดิน นางหัวเราะเบา ๆ“ดูเหมือนพวกมันจะเริ่มกลัวแล้ว”หนิงเอ๋อยิ้มกว้าง “สมควรเจ้าค่ะ!”อันฉีกำลังจะหยิบถ้วยชา ทันใดนั้นสายตากลับสะดุดกับถุงผ้าเก่า ๆ ที่วางอยู่มุมห้อง“นั่นอะไร”หนิงเอ๋อหันไปมอง ก่อนรีบตอบ “อ๋อ เป็นบัญชีค่าใช้จ่ายของเรือนเจ้าค่ะ เมื่อก่อนฮูหยินเคยขอมา แต่ดูไม่เข้าใจจึงเก็บทิ้งไว้”อันฉีเลิกคิ้วเล็กน้อย “เอามาให้ข้าดู”หนิงเอ๋อรีบนำสมุดบัญชีมาวางตรงหน้า อันฉีเปิดดูคร่าว ๆ ก่อนเริ่มขมวดคิ้ว ตัวเลขในสมุดถูกเขียนด้วยพู่กันอย่างเป็นระเบียบ ค่าใช้จ่ายแต่ละวันดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ยิ่งอ่าน ดวงตาของนางก็ยิ่งเย็นลง“แปลกนะ”หนิงเอ๋อเอียงหน้า “อะไรหรือเจ้าคะ”อันฉีใช้นิ้วไล่ตามตัวเลขช้า ๆ “ค่าอาหารของเรือนข้าสูงเกินไป”“สูงหรือเจ้าคะ?” หนิงเอ๋องุนงง “แต่พวกเราก็กินแค่นี้เอง”“นั่นแหละปัญหา” อันฉีพลิกหน้าไปอีกสองสามแผ่น ก่อนหัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชา ในฐานะเภสัชกร เธอเคยบริหารต้นทุนยาและวัตถุดิบมาก่อน เรื่องคำนวณค่าใช้จ่ายจึงไม่ใช่เรื่องยาก เพียงมองไม่กี่หน้า เธอก็รู้ทันทีว่าบัญชีถูกปลอม“

เหยียนเฟิงหมุนตัวเดินออกทันที ทุกคนรีบตามไป เรือนม้าด้านหลังจวนกำลังโกลาหล คนงานหลายคนยืนล้อมอยู่รอบชายวัยกลางคนที่นอนตัวเกร็งอยู่บนพื้น ริมฝีปากเริ่มคล้ำ มือเท้ากระตุกไม่หยุด“ถอยออกไป!” อันฉีตะโกนทันทีเมื่อเดินมาถึง ทุกคนหันมามองอย่างตกใจหนึ่งในคนงานรีบพูด “ฮูหยิน ระวังนะขอรับ เขาเหมือนคนใกล้ตายแล้ว!”อันฉีไม่สนใจ นางรีบคุกเข่าลงตรวจอาการทันที ดวงตา ชีพจร กลิ่นลมหายใจ เพียงไม่กี่วินาที สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป“เขากินอะไรเข้าไป”คนงานรีบตอบ “เมื่อเช้าดื่มเหล้าก่อนทำงานขอรับ”“เหล้าอะไร”“เหล้าสมุนไพร…”อันฉีหรี่ตาทันที นางรีบดึงเปลือกตาชายคนนั้นขึ้นดู ก่อนหันไปตวาด “เร็ว! เอาน้ำอุ่นกับน้ำเกลือมา!”ทุกคนชะงัก เพราะไม่คิดว่าฮูหยินจะสั่งการเช่นนี้ เหยียนเฟิงมองนางนิ่ง“เจ้ารักษาเป็นหรือ”“ถ้าช้า เขาตายแน่” น้ำเสียงเด็ดขาดนั้นทำให้ชายหนุ่มเงียบไปทันที ก่อนหันไปสั่ง“ทำตามที่นางบอก&rd

“เรื่องบัญชีคลัง”อันฉีเลิกคิ้ว “มีอะไรหรือคะ”“เฉินหยางตรวจแล้ว” สีหน้าของเขาเย็นลง “เงินหายไปจำนวนมากจริง”หนิงเอ๋อเบิกตากว้าง แม้อันฉีจะคาดไว้แล้ว แต่นางก็ยังพยักหน้าช้า ๆ“แล้วท่านจะจัดการอย่างไร”เหยียนเฟิงจ้องนาง “เจ้าดูไม่แปลกใจเลย”อันฉียิ้มบาง “เพราะข้ารู้ตั้งแต่แรก”“เจ้ารู้ได้อย่างไร”“ข้าดูบัญชีออก”“ซูมี่ในอดีตไม่รู้เรื่องพวกนี้”คำพูดนั้นทำให้ห้องเงียบลงทันที หนิงเอ๋อเริ่มหน้าซีดอีกครั้ง อันฉีรู้ว่า เขายังไม่เลิกสงสัยนางจึงเงยหน้าสบตาเขาตรง ๆ“คนเราจะเปลี่ยนไปไม่ได้หรือ”เหยียนเฟิงนิ่งไป“หรือแม่ทัพอยากให้ข้าเป็นเหมือนเดิม”“เหมือนเดิม?”“อ่อนแอ โง่เขลา ถูกคนรังแกแล้วยังยิ้มให้” ดวงตาของอันฉีค่อย ๆ เย็นลง “หากเป็นเช่นนั้น ข้าคงตายไปแล้วจริง ๆ”หัวใจของเหยียนเฟิงกระตุกวูบอย่างประหลาด

ประโยคนั้นทำให้อันฉีใจสะดุด เพราะเขาพูดถูกอย่างประหลาด แม้เธอจะไม่เคยถือดาบออกรบ แต่โลกยุคใหม่ที่เธออยู่ ก็เต็มไปด้วยสงครามไม่ต่างกัน สงครามของการเอาตัวรอดของการแข่งขัน ของการถูกหักหลัง อันฉียิ้มบาง ก่อนพูดเสียงเรียบ“บางที…ข้าอาจเก่งเรื่องเอาชีวิตรอดก็ได้”เหยียนเฟิงหรี่ตาอีกครั้ง ยิ่งคุยกับนาง เขายิ่งรู้สึกว่า ซูมี่คนนี้เหมือนมีความลับซ่อนอยู่มากมาย และที่น่ากลัวที่สุดคือเขาเริ่มอยากรู้ความลับเหล่านั้น ชายหนุ่มเงียบไปพักใหญ่ ก่อนหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่ก่อนจะก้าวพ้นประตู เขากลับหยุดชะงักเล็กน้อย“ซูมี่”“เจ้าคะ?”“ต่อไปนี้ หากมีใครหาเรื่องเจ้า…”อันฉีมองเขานิ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหยียนเฟิงหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ให้มาบอกข้า”พูดจบ เขาก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้อันฉีนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ เพราะแม้น้ำเสียงของเขาจะยังเย็นชาแต่นี่เป็นครั้งแรก ที่หลี่เหยียนเฟิงพูดเหมือนจะ “ปกป้อง” นา

ซูฮวากำชายเสื้อแน่น เล็บแทบจิกเข้าเนื้อ นางไม่เข้าใจ เหตุใดแผนที่ควรสมบูรณ์แบบ ถึงกลับกลายเป็นเช่นนี้ได้ อันฉีปรายตามองชิงหลาน ก่อนยิ้มบาง“ไม่รู้หรือ”หญิงสาวค่อย ๆ เดินกลับมาที่กลางงานอย่างสงบนิ่ง ท่ามกลางสายตาจับจ้องของแขกทั้งงาน“เมื่อครู่เจ้าเป็นคนแรกที่ตะโกนว่าปิ่นหาย”ชิงหลานตัวสั่น “บ่าว…บ่าวเพียงตกใจ…”“แล้วเจ้าก็รีบกล่าวว่ากล่องถูกเปิดตอนนำไปเก็บ”อันฉีหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย ก่อนก้มลงเล็กน้อย“แต่แปลกนัก” ดวงตาของนางค่อย ๆ เย็นลง “คนที่เปิดกล่องคนแรกควรเป็นเจ้าจริงหรือ”ชิงหลานชะงักทันที บรรยากาศรอบด้านเริ่มเงียบลงกว่าเดิม อันฉีหันไปมองผู้คน ก่อนพูดต่อช้า ๆ“ในเมื่อเป็นของพระราชทานจากฮองเฮา ปกติย่อมต้องมีคนเฝ้ากล่องตลอดเวลา” นางหันกลับมามองชิงหลานอีกครั้ง “แต่เจ้ากลับเป็นคนเดียวที่อยู่ตรงนั้น”สีหน้าของสาวใช้เริ่มซีดหนักขึ้นเรื่อย ๆ ขุนนางหญิงหลายคนเริ่มมองหน้ากันอย่างสงสัย จริงสิ…เรื่องนี้ผิด