All Chapters of ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Chapter 61 - Chapter 70

วินาทีนั้นโลกทั้งใบของเหยียนเฟิงเหมือนหยุดลง เขามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อแม่ทัพผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด กลับรู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังสั่นอย่างรุนแรงอันฉีหน้าแดงจนแทบไม่กล้ามองเขา “ข้า…ข้าพูดไปแล้ว ท่านห้ามหัวเราะ”  ยังพูดไม่ทันจบ เหยียนเฟิงก็ดึงนางเข้ากอดทันที อ้อมแขนของเขาแน่นและอบอุ่นจนหัวใจของนางสั่นไหวอีกครั้ง อันฉีได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงไม่แพ้ตนเอง เหยียนเฟิงซบหน้าลงข้างแก้มนาง ก่อนพูดเสียงแหบพร่า“เจ้ารู้หรือไม่…” แขนของเขากอดนางแน่นขึ้นอีก “ว่าข้ารอคำนี้มานานเพียงใด”คำเชิญจากฮองเฮารุ่งเช้าหลังอันฉียอมรับความรู้สึกของตัวเองต่อเหยียนเฟิง บรรยากาศในเรือนฝั่งตะวันออกก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน แม้ทั้งสองจะยังไม่ได้พูดคำว่า “รัก” ตรง ๆ อีกครั้งแต่สายตาของเหยียนเฟิงที่มองนางกลับอ่อนโยนจนหนิงเอ๋อแทบไม่กล้ามองตรง ๆ“แม่ทัพเจ้าคะ ท่านจะจ้องฮูหยินจนสมุนไพรละลายแล้ว” หนิงเอ๋อแอบกระซิบพร้อมหัวเราะเบา ๆอันฉีหน้าแดงทันที “

“หลินเฟย เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าเพียงพักผ่อนน้อยเท่านั้น”แต่สนมเอกกลับยิ้มอ่อนโยน “หม่อมฉันเพียงเป็นห่วงเพคะ” จากนั้นนางหันมาทางอันฉีอีกครั้ง “หรือว่า…ฮูหยินแม่ทัพไม่กล้า”ทุกสายตาในตำหนักหันมาทันที อันฉีรู้ดี หากปฏิเสธตอนนี้ จะกลายเป็นดูหมิ่นฮองเฮา แต่หากตอบรับ ก็เท่ากับก้าวเข้าไปในเกมของสนมเอกเต็มตัว ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนางเงียบ ๆ ราวกำลังรอดูว่านางจะตอบอย่างไร บรรยากาศในตำหนักหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ แต่อันฉีกลับค่อย ๆ ยิ้มบาง“หากฮองเฮาทรงอนุญาต หม่อมฉันยินดีถวายการตรวจเพคะ”หลินเฟยยิ้มทันที “ดีจริง เช่นนั้นก็รบกวนแล้ว”ฮองเฮาทอดพระเนตรอันฉีนิ่ง ๆ ก่อนค่อย ๆ ยื่นพระหัตถ์ออกมา อันฉีเดินเข้าไปคุกเข่าข้างตั่ง ก่อนค่อย ๆ แตะชีพจรอย่างระมัดระวัง ทั้งตำหนักเงียบสนิทแม้แต่หลินเฟยยังจับจ้องนางไม่วางตา ผ่านไปครู่หนึ่งดวงตาของอันฉีก็ค่อย ๆ เย็นลงเล็กน้อย เพราะชีพจรของฮองเฮาผิดปกติจริง ๆ ไม่ใช่อาการพักผ่อนน้อยธรรมดา แต่คล้ายได้รับยาบางชนิดต่อเนื่องเป็นเวลานาน อันฉีหลุบตาลงทันที ปิดซ่อนความคิดทั้งหม

ส่วนแรกซ่อนอยู่ในขนมที่นางนำมา ซึ่งไม่ใช่พิษ แต่เป็นสมุนไพรกลิ่นหอมที่ใช้กระตุ้นให้ร่างกายดูดซึมยาเร็วขึ้น ส่วนที่สองอยู่ในน้ำชาที่องค์ชายดื่ม หากกินอย่างใดอย่างหนึ่งแยกกัน อาจไม่เกิดอันตรายรุนแรงแต่เมื่อรวมกันมันจะกลายเป็นพิษที่ทำให้เลือดออกในกระเพาะ หายใจติดขัด และหมดสติอย่างรวดเร็ว นี่คือกับดักที่ละเอียดมาก ละเอียดจนแม้แต่หมอหลวงก็อาจเข้าใจผิดว่า ขนมของนางเป็นต้นเหตุ“ซูมี่” ฮ่องเต้ตรัสเสียงต่ำ “เจ้าบอกว่าพิษไม่ได้มาจากขนมของเจ้า เช่นนั้นเจ้ามีหลักฐานหรือไม่”ทุกสายตาหันมาที่อันฉีพร้อมกัน เหยียนเฟิงยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความกดดัน แต่ความกดดันนั้นไม่ได้ส่งมาที่นาง หากเป็นทุกคนที่กำลังจ้องนางอย่างกล่าวหา อันฉีค่อย ๆ ค้อมตัว“หม่อมฉันขอพระราชทานอนุญาตตรวจขนม น้ำชา และพระอาการขององค์ชายอย่างละเอียดเพคะ”หมอหลวงคนหนึ่งรีบเอ่ยค้าน“ฝ่าบาท! นางเป็นผู้ต้องสงสัย จะปล่อยให้นางแตะต้องหลักฐานได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”เหยียนเฟิงหันไปมองหมอหลวงผู้นั้น เพียงสายตาเดียว ชายชราก็เงียบลงโดยไม่ร

ทั้งตำหนักเงียบลง หลินเฟยชะงักเพียงเสี้ยววินาที แต่เพียงเท่านั้นก็พอแล้วสำหรับอันฉี นางยิ้มบาง ก่อนพูดต่อ“โดยเฉพาะคนที่รู้ดีว่า พิษชนิดนี้ต้องใช้ความรู้เฉพาะทาง”หมอหลวงหลายคนเริ่มพยักหน้าช้า ๆ เพราะ “หญ้าเยวี่ยนหลัว” ไม่ใช่สิ่งที่นางกำนัลธรรมดาจะรู้จัก หลินเฟยยังคงยิ้ม“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าใครอยู่เบื้องหลัง”อันฉีไม่ได้ตอบแต่กลับเดินไปยังโต๊ะชาในห้องแทน บนโต๊ะยังมีถ้วยชาที่องค์ชายดื่มเหลืออยู่ นางหยิบมันขึ้นมาดมเบา ๆ ก่อนดวงตาจะเย็นลง“ชานี้เพิ่งถูกเปลี่ยนใหม่ไม่นาน”ขันทีเฒ่าที่ดูแลตำหนักรีบเงยหน้า “ใช่พ่ะย่ะค่ะ หลังองค์ชายประชวร ข้าน้อยสั่งเปลี่ยนทันที”อันฉีพยักหน้า “แต่กลิ่นของหญ้าเยวี่ยนหลัวยังชัดมาก”หมอหลวงคนหนึ่งขมวดคิ้ว “แล้วอย่างไร”อันฉีค่อย ๆ วางถ้วยลง “พิษชนิดนี้ หากชงด้วยน้ำร้อนทั่วไป กลิ่นจะจางเร็ว เว้นแต่…” นางเงยหน้าช้า ๆ “…คนลงมือจะผสมมันสด ๆ ก่อนถวายไม่นาน”สีหน้าของหลายคนเริ

คำตอบนั้นทำให้หลายคนถึงกับชะงัก เพราะปกติแม่ทัพผู้นี้ไม่เคยแสดงความรู้สึกต่อหน้าผู้ใด แต่อันฉีกลับหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยทันที ฮ่องเต้ยิ่งหัวเราะเบา ๆ“ดี”พระองค์ทอดพระเนตรอันฉีนิ่ง ๆ “เจ้าช่วยองค์ชายของข้า ข้าจะมีรางวัลให้”ทั้งท้องพระโรงเงียบลงทันที อันฉีรีบค้อมตัว“หม่อมฉันไม่กล้ารับเพคะ”“เหตุใด”“หม่อมฉันเพียงทำในสิ่งที่ควรทำ”คำตอบนั้นยิ่งทำให้ฮ่องเต้พึงพอใจมากขึ้น พระองค์พยักหน้าเบา ๆ “ไม่หยิ่ง ไม่โลภ และยังฉลาด” สายพระเนตรค่อย ๆ ลึกขึ้น “ไม่แปลกใจเลย ว่าเหตุใดแม่ทัพหลี่ถึงได้รักเจ้าถึงเพียงนี้”คำพูดนั้นทำให้ทั้งท้องพระโรงเงียบกริบอีกครั้ง เพราะนี่คือครั้งแรกที่ฮ่องเต้พูดถึงความรู้สึกของเหยียนเฟิงต่อหน้าทุกคนอย่างตรงไปตรงมา ส่วนเหยียนเฟิงนั้นแม้ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งแต่สายตาที่มองอันฉีกลับอ่อนโยนขึ้นอย่างชัดเจน และในวินาทีนั้น อันฉีก็รู้ทันทีว่านับจากวันนี้ ชีวิตของนางในราชสำนักจะไม่มีวันสงบอีกต่อไปแล้ว…แม่ทัพหึงหวง