บททั้งหมดของ ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: บทที่ 71 - บทที่ 80

อันฉีหลุบตาลงเล็กน้อย ข่าวลือเช่นนี้ หากเป็นสตรีทั่วไปอาจเพียงเสียชื่อเสียง แต่สำหรับนางมันอันตรายถึงชีวิต เพราะหากถูกมองว่า “คิดสูง” ถึงขั้นหมายตาฮ่องเต้ นางอาจกลายเป็นศัตรูของทั้งวังหลวงในพริบตา และที่สำคัญที่สุด เหยียนเฟิงจะรู้สึกอย่างไร ขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“ดูเหมือนเจ้าจะยังมีอารมณ์ยืนฟังเรื่องสนุกอยู่”อันฉีหันกลับไปทันที เหยียนเฟิงก้าวเข้ามา ร่างสูงในชุดดำเดินเข้ามาหา สีหน้าของเขาเย็นเฉียบจนแม้แต่นางกำนัลรอบด้านยังรีบคุกเข่าตัวสั่น เหล่าสนมเมื่อครู่เห็นแม่ทัพก็หน้าเปลี่ยนสี“คารวะแม่ทัพเพคะ…”เหยียนเฟิงไม่แม้แต่จะมองพวกนาง ดวงตาคมเข้มหยุดอยู่ที่อันฉีเพียงคนเดียว“กลับจวนกันเถิด”น้ำเสียงนั้นเย็นจนหนิงเอ๋อรีบก้มหน้า อันฉีรู้ทันทีว่าเขาได้ยินทุกอย่างแล้วระหว่างทางกลับจวน บรรยากาศในรถม้าเงียบจนน่าอึดอัด เหยียนเฟิงนั่งนิ่งอยู่ฝั่งหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉยเกินไป และยิ่งเป็นเช่นนั้นอันฉียิ่งรู้ว่าเขากำลังโกรธ นางจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ“ท่านไม่จำเป็นต้องสนใ

อันฉียิ้ม “แน่นอนเพคะ ผ้าผืนเดียวพิสูจน์ไม่ได้” จากนั้นนางหันไปพยักหน้าให้หนิงเอ๋อ หนิงเอ๋อนำกล่องอีกใบเข้ามา เปิดออกเผยให้เห็นถุงเงินเล็ก ๆ หลายถุง“แต่ถุงเงินเหล่านี้ พบจากมือคนปล่อยข่าวสามคน แต่ละถุงมีตราเดียวกัน”อันฉีหยิบถุงหนึ่งขึ้นมา “ตราของคลังตำหนักหลินเฟย”เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที คราวนี้แม้แต่สตรีที่เคยเข้าข้างหลินเฟยก็เริ่มถอยห่าง ฮองเฮาทอดพระเนตรหลินเฟยนิ่ง ๆ“หลินเฟย เจ้าจะอธิบายอย่างไร”หลินเฟยยังคงฝืนยิ้ม “อาจมีคนใส่ร้ายหม่อมฉันเพคะ”อันฉีค้อมตัวเล็กน้อย “หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ เพราะการใส่ร้ายฮูหยินแม่ทัพว่าเป็นสตรีคิดปีนเตียงฮ่องเต้ ไม่ได้ทำร้ายเพียงหม่อมฉัน”นางหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดชัดถ้อยชัดคำ “แต่ยังลบหลู่พระเกียรติของฝ่าบาท และหมิ่นเกียรติจวนแม่ทัพด้วย”ทั้งตำหนักเงียบสนิท คำพูดนี้ร้ายแรงมากเพราะอันฉีไม่ได้ปกป้องเพียงตัวเองแต่นางยกระดับข่าวลือให้กลายเป็นเรื่องดูหมิ่นฮ่องเต้และจวนแม่ทัพ นั่นทำให้คนที่ปล่อยข่าวไม่อาจหลบด้วยค

คนที่อยากทำลายตระกูลหลี่หลังคืนที่เหยียนเฟิงกุมมืออันฉีใต้แสงจันทร์ จวนแม่ทัพดูเหมือนจะสงบลงชั่วคราว แต่ความสงบในเมืองหลวงไม่เคยเป็นความสงบที่แท้จริง โดยเฉพาะเมื่อชื่อของตระกูลหลี่เริ่มถูกพูดถึงบ่อยขึ้นในราชสำนักแม่ทัพหลี่เหยียนเฟิงมีอำนาจทหารอยู่ในมือ ได้รับความเคารพจากประชาชน อีกทั้งฮูหยินของเขายังเพิ่งช่วยชีวิตองค์ชายและได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ สำหรับบางคน นี่ไม่ใช่เรื่องน่ายินดี แต่มันคือภัยคุกคามเช้าวันนั้น ท้องพระโรงเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด เหยียนเฟิงยืนอยู่แถวหน้าของเหล่าขุนนาง สีหน้าเรียบเย็นเช่นเดิม ขณะที่ฮ่องเต้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์นิ่งลึกจนยากคาดเดา ขุนนางฝ่ายตรวจการคนหนึ่งก้าวออกมาคุกเข่า“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องสำคัญจะกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรลงมา “ว่ามา”ขุนนางผู้นั้นก้มศีรษะต่ำ แต่เสียงกลับดังชัด“มีฎีกาจากชายแดนเหนือ กล่าวหาว่ากองทัพสกุลหลี่เบิกเสบียงเกินจำนวน และมีเงินหลวงหายไปจำนวนมากพ่ะย่ะค่ะ”เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วท้

เฉินหยางรีบค้อมตัวแล้วออกไปทันที หนิงเอ๋อเริ่มมือสั่น“ฮูหยิน…พวกเขาจะใส่ร้ายแม่ทัพจริง ๆ หรือเจ้าคะ”อันฉีสูดลมหายใจลึก “พวกเขาไม่ได้แค่ใส่ร้าย” ดวงตาของนางค่อย ๆ เย็นลง “แต่เตรียมหลักฐานไว้แล้ว”ไม่นาน เสียงตะโกนหน้าจวนก็ดังขึ้น “ราชโองการจากกรมตรวจการ! เปิดประตู!”เหล่าบ่าวไพร่เริ่มแตกตื่นทันที อันฉีเดินออกมาที่เรือนใหญ่ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แม้ภายในหัวใจกำลังเต้นแรง ด้านหน้าจวน เจ้ากรมตรวจการยืนอยู่พร้อมองครักษ์หลวงจำนวนมาก สายฝนยังตกพรำ แต่สีหน้าของคนเหล่านั้นกลับเย็นชาราวเพชฌฆาต“ฮูหยินแม่ทัพ” เจ้ากรมตรวจการค้อมศีรษะเพียงเล็กน้อย “มีผู้แจ้งว่าจวนแม่ทัพซ่อนเอกสารลับเกี่ยวกับการก่อกบฏ กระหม่อมต้องขอเข้าตรวจค้น”หนิงเอ๋อหน้าเสียทันที “พวกท่านไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้นะ!”อันฉียกมือห้ามนางไว้ก่อนยิ้มบาง “ขอเชิญตรวจค้น”เจ้ากรมตรวจการชะงักเล็กน้อย เขาไม่คิดว่านางจะตอบง่ายเช่นนี้ อันฉีสบตาเขานิ่ง ๆ“จวนแม่ทัพไม่มีสิ่งใดต้อ

ชายผู้นั้นค่อย ๆ คลายมือ ก่อนสิ้นใจลงต่อหน้าทุกคน ทั้งเรือนใหญ่เงียบกริบ มีเพียงเสียงฝนที่ยังตกไม่หยุดด้านนอก เจ้ากรมตรวจการหน้าซีดเพราะตอนนี้เรื่องไม่ได้เป็นเพียงการใส่ร้ายจวนแม่ทัพแล้ว แต่มีคนพยายามฆ่าปิดปากพยานด้วย เหยียนเฟิงยืนขึ้นช้า ๆ ดวงตาของเขาเย็นจัดจนน่าหวาดหวั่น“ดูเหมือนเสนาบดีเซี่ยจะใจร้อนกว่าที่คิด”เจ้ากรมตรวจการรีบค้อมตัวทันที“แม่ทัพหลี่ เรื่องคืนนี้ กระหม่อมจะรายงานฝ่าบาทตามจริง!”เหยียนเฟิงมองเขานิ่ง “เจ้าควรทำเช่นนั้น”เจ้ากรมตรวจการสูดหายใจลึก ก่อนหันไปค้อมตัวให้อันฉี“คืนนี้…หากไม่ได้ฮูหยิน จวนแม่ทัพคงยากจะล้างมลทิน”คำพูดนั้นทำให้บ่าวไพร่ทั้งจวนเริ่มมองอันฉีด้วยสายตาเปลี่ยนไป จากเดิมที่เคยดูแคลนตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเคารพอย่างแท้จริงเพราะนางช่วยทั้งจวนเอาไว้จริง ๆ หลังคนของกรมตรวจการกลับไปแล้ว เรือนใหญ่จึงค่อย ๆ เงียบลง หนิงเอ๋อสั่งคนเก็บกวาดคราบเลือด ส่วนเฉินหยางออกไปจัดการเรื่องศพ เหลือเพียงอันฉีกับเหยียนเฟิงที่ยังยืนอยู่ใต้แสงตะเกียง เหยียนเฟิงม