บททั้งหมดของ ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: บทที่ 81 - บทที่ 90

ลมหายใจของอันฉีสะดุดทันที หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเรียกนางว่า “ซูมี่” หรือ “เจ้า” ไม่เคยเลย ไม่เคยเรียกนางด้วยคำนี้อย่างอ่อนโยนเช่นนี้ เหยียนเฟิงเองก็ดูเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตนพูดอะไรออกไป ปลายหูของเขาแดงขึ้นเล็กน้อยอย่างหาได้ยากแต่อันฉีกลับยังนิ่งค้าง เหยียนเฟิงไอเบา ๆ“ข้าเพียง…”“ท่านเรียกข้าว่าอะไรนะ” นางถามเสียงแผ่วดวงตาเป็นประกายจนเขาหลบสายตาแทบไม่ทัน เหยียนเฟิงเม้มปากเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงต่ำกว่าเดิม“ภรรยา”หัวใจของอันฉีเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก ความอบอุ่นบางอย่างค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่เพราะคำเรียกนั้นเพียงอย่างเดียวแต่เพราะน้ำเสียงของเขามันเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และการยอมรับอย่างแท้จริง เหยียนเฟิงมองนางนิ่ง ๆ“หรือเจ้าไม่ชอบ”อันฉีรีบส่ายหน้าทันที “ไม่ใช่!” จากนั้นนางก็หน้าแดงขึ้นมาเอง “ข้าแค่…” นางกัดริมฝีปากเบา ๆ “ไม่คิดว่าจะได้ยินจากท่าน”เหยียนเฟิงหัวเราะต

“เหยียนเฟิง”“อืม”“ข้าถามอะไรอย่างได้หรือไม่”เขามองนางนิ่ง “ถามมาสิ”อันฉีลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ถามออกไป“ตอนแรก…ท่านเกลียดซูมี่มากจริงหรือ”ร่างของเหยียนเฟิงนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มไหววูบเล็กน้อย ราวกับคำถามนั้นดึงเขากลับไปในช่วงเวลาที่ไม่อยากนึกถึง อันฉีเห็นเขาเงียบ จึงรีบพูดเบา ๆ“หากไม่อยากตอบก็...”“ไม่ใช่เกลียด” เหยียนเฟิงพูดแทรกขึ้นช้า ๆ “แต่ข้ากลัว”อันฉีชะงัก เหยียนเฟิงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนปล่อยอ้อมกอด แล้วเอนหลังพิงเสาศาลา สายตาของเขามองออกไปยังผิวน้ำมืดนิ่ง“ตอนฮ่องเต้มีราชโองการประทานซูมี่ให้ข้า ทั้งราชสำนักต่างรู้ว่า นั่นไม่ใช่การแต่งงานธรรมดา”เขาหัวเราะต่ำ ๆ อย่างเย็นชา “แต่เป็นการส่งคนมาจับตาข้า” ตอนที่ 58อันฉีนิ่งฟังเงียบ ๆ ขณะเหยียนเฟิงพูดต่อ“ตอนนั้น ข้าเพิ่งได้อำนาจบัญชาการกองทัพเหนือ ฝ่าบาทแม้ทรงไว้ใจ

“ไม่” อันฉีรีบส่ายหน้า “ข้าดีใจที่ท่านเล่า”เขาหันมามองนางเงียบ ๆ อันฉีสูดลมหายใจลึก ก่อนพูดช้า ๆ“เมื่อก่อน ข้ามองท่านเพียงด้านเดียว ข้าคิดว่าท่านเย็นชา ใจร้าย และไม่เคยสนใจความรู้สึกของซูมี่เลย”สายตาของเหยียนเฟิงหม่นลงเล็กน้อย“ข้าก็เคยเป็นเช่นนั้นจริง แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว”อันฉีมองเขาตรง ๆ และเอ่ยว่า“คนที่เคยถูกหักหลังอย่างรุนแรง จะไม่กล้าเปิดใจให้ใครง่าย ๆ”หัวใจของเหยียนเฟิงสั่นเบา ๆ เพราะไม่มีใครเคยพูดเช่นนี้กับเขามาก่อน ผู้คนส่วนใหญ่มองเห็นเพียงแม่ทัพผู้เย็นชาแต่ไม่มีใครถามว่าเหตุใดเขาจึงกลายเป็นเช่นนั้น อันฉีพูดต่อเสียงเบา“ท่านไม่ได้เกลียดซูมี่ ท่านแค่กลัว”เหยียนเฟิงมองนางนิ่ง ดวงตาคมเข้มค่อย ๆ อ่อนลงทีละน้อย“เจ้ารู้หรือไม่…” เสียงของเขาต่ำมาก “คำพูดของเจ้าทำให้ข้ารู้สึกเหมือนได้รับการให้อภัย”อันฉีชะงักทันทีเพราะคนที่ควรให้อภัยเขาอาจไม่ใช่นางด้วยซ้ำ เหยียนเฟิงยกมือขึ้นลูบผมนางอย่างถนอม

อันฉีลืมตาขึ้นมองเขาแล้วเห็นความอดกลั้นชัดเจนในดวงตาคู่นั้น เขากำลังรอคำตอบของนางจริง ๆ ไม่บังคับ ไม่เร่งร้อน มีเพียงความอ่อนโยนอย่างที่นางไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน หัวใจของอันฉีค่อย ๆ อ่อนละลาย นางจึงค่อย ๆ ยกมือขึ้นโอบรอบคอเขาเบา ๆ และกระซิบตอบด้วยใบหน้าแดงจัด“ข้าไม่ได้บอกให้หยุดเสียหน่อย”ดวงตาของเหยียนเฟิงไหววูบ ก่อนเขาจะหัวเราะต่ำ ๆ อย่างแหบพร่า จากนั้นจึงดึงนางเข้าสู่อ้อมแขนช้า ๆ จุมพิตครั้งนี้อ่อนโยนกว่าเดิม อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ค่อย ๆ ทับถมมาตลอดหลายเดือน ฝนยังคงตกอยู่ด้านนอกแต่ภายในเรือนแม่ทัพอันเงียบงัน หัวใจของคนสองคนกลับค่อย ๆ ใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ ฮูหยินที่เขาหวงแหนหลังคืนฝนตกในเรือนแม่ทัพ ความสัมพันธ์ระหว่างอันฉีกับเหยียนเฟิงก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แม้ทั้งคู่จะไม่ได้พูดคำว่า “รัก” ออกมาตรง ๆ แต่สายตา การสัมผัส และความห่วงใยที่มีให้กัน กลับชัดเจนเกินกว่าจะปิดบังได้อีกโดยเฉพาะเหยียนเฟิง จากแม่ทัพผู้เย็นชาและเงียบขรึม ตอนนี้เขากลับเริ่มแสดงความรู้สึกออกมาต่อหน้านางมากขึ้

แม่นมโจวรีบก้มหน้า ไม่กล้าตอบเพราะทุกคนในจวนต่างเห็นชัดแล้วว่า แม่ทัพเปลี่ยนไปมากเพียงใด เมื่อก่อน ต่อให้หลี่ฮูหยินตำหนิซูมี่หนักแค่ไหน เขาก็ไม่เคยพูดอะไรแต่ตอนนี้เพียงใครพูดจาไม่ดีต่อฮูหยินแม่ทัพ เหยียนเฟิงก็พร้อมเย็นชาใส่ทันที แม้แต่ผู้เป็นมารดา เขาก็ไม่ยอมอ่อนข้อเหมือนก่อนแล้ว หลี่ฮูหยินกัดฟันแน่น“ปล่อยไว้อีกไม่นาน นังผู้หญิงนั่นคงควบคุมทั้งจวนได้จริง ๆ!”ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นด้านนอก สาวใช้คนหนึ่งรีบเข้ามาคุกเข่า“ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ คนจากจวนเสนาบดีเซี่ยมาขอพบเจ้าค่ะ”หลี่ฮูหยินชะงัก ดวงตาค่อย ๆ หรี่ลง“ให้เข้ามา”ไม่นาน ชายวัยกลางคนในชุดเรียบหรูก็เดินเข้ามาอย่างสงบ เขาคือ “อู๋กงกง” คนสนิทของเสนาบดีเซี่ย เขาค้อมตัวให้นางอย่างสุภาพ“คารวะฮูหยินใหญ่”หลี่ฮูหยินมองเขาอย่างระแวง “เสนาบดีเซี่ยส่งเจ้ามาทำอะไร”อู๋กงกงยิ้มบาง “นายท่านของข้า…ต้องการช่วยฮูหยินใหญ่”หลี่ฮูหยินหัวเราะเย็น “ช่วยรึ?”